Ο Διονύσης Χαριτόπουλος ήταν μεγάλος συγγραφέας. Θαύμαζα τη γλώσσα του. Καρφί οι λέξεις, χωρίς φιοριτούρες και μελούρες.
Αλλά αυτή η χώρα τού οφείλει κάτι ακόμα σημαντικότερο: Την αποκατάσταση της Ιστορίας. Με τη μελέτη και το έργο του «Άρης ο αρχηγός των ατάκτων» έσπασε κομμάτια την προπαγάνδα του παρακράτους της Δεξιάς για την Εθνική Αντίσταση.
Ένα μικρό απόσπασμα της γραφής του, εις μνήμην:
«Η επίσημη Ελλάδα προτίμησε επί χρόνια να κρύβει ή να συκοφαντεί το μαζικότερο αντιστασιακό κίνημα της Ευρώπης (…). Ο πατριωτισμός κατάντησε στίγμα.
Ο πρώην ελασίτης, ζωντανός ή νεκρός, κληροδότησε στην οικογένειά του, στα παιδιά του και στα εγγόνια του ακόμη, το στίγμα που καταργούσε κάθε ισότιμη αντιμετώπιση του πολίτη από το κράτος (…).
»Επί 30 χρόνια, ραδιόφωνα, τηλεοράσεις, σχολικά βιβλία, ιστορικές εκδόσεις, επιγραφές στα βουνά, μνημεία πεσόντων, αστυνομία, χωροφυλακή, κρατικά ιδρύματα, λόγοι επισήμων, μνημόσυνα, επέτειοι, μία τερατώδης ενορχήστρωση παραχάραξης των γεγονότων προσπαθεί να αλλάξει την πραγματικότητα (…).
»Αλλά τα γεγονότα δεν αλλάζουν. Σε πείσμα όλης της μεταπολεμικής πλύσης εγκεφάλου, παραμένει γεγονός πως το ΕΑΜ είναι το μεγαλύτερο έπος της νεότερης ελληνικής ιστορίας (…). Το αναγνωρίζουν και πολιτικοί ηγέτες της Δεξιάς, όπως ο Κανελλόπουλος: “Η αντίσταση ήταν από εθνική και ηθική άποψη κάτι το αυτονόητο για τον Έλληνα. Αν είχε λείψει, θα μιλούσαμε για υποδούλωση του λαού μας, και όχι μόνο για κατοχή της χώρας μας. Ο ελληνικός λαός δεν υποδουλώθηκε”».