เวลาเราโตขึ้น เราชอบเอาความซับซ้อนของผู้ใหญ่ไปตัดสินโลกบริสุทธิ์ของเด็ก ... A.A Milne ไม่ได้ตั้งใจแต่งเป็นตำราผู้ป่วยจิตเวช แต่เขียนมาจากบุคลิกของลูกชาย และนิสัยคนทั่วไปนี่แหล่ะ
ทีนี้เรามามองมุมดีๆ แบบไม่ดาร์กกันดิ๊
- พูห์คือ Safe Zone แห่งป่าร้อยเอเคอร์ สิ่งที่น่าสนใจคือที่นี่ "ไม่มีใครพยายามรักษาใครให้หาย"
- อียอร์ จะเศร้าเหงาซึมแค่ไหน เพื่อนๆ ก็ไม่เคยบอก "เฮ้ย นายต้องร่าเริงนะ" พวกเขาแค่นั่งข้างๆ ตอนเศร้า และก็ชวนทำกิจกรรม
- พิกเล็ต ขี้กลัวลนลาน พูห์ไม่เคยหัวเราะเยาะ แต่คอยจับมือเดินไปด้วยกันทุกครั้ง
- ทิกเกอร์ จะดีดจะไฮเปอร์จนบ้านพัง แต่เพื่อนก็ไม่เคยถีบออกจากกลุ่ม มีแต่ช่วยกันรองรับพลังงานล้นๆ และไปเล่นกัน
- แคงก้า & รู ที่คอยห่วงกันเกินเหตุอยู่แต่ในเซฟโซน ก็ได้รับการดูแลเอ็นดูจากทุกคนอย่งปลอดภัย
- แรบบิท โคตรจู้จี้จุกจิกระเบียบขั้นสุด แต่เพื่อนๆ ก็ยอมปรับตัวและอยู่ด้วยกัน
- นกฮูก จะทรงภูมิขี้โม้แค่ไหน ทุกคนก็ตั้งใจฟังด้วยความเคารพไม่ขัด
- คริสโตเฟอร์ โรบิน จะอยู่ในจิตนการลึกซึ้งแค่ไหน โลกนี้ก็โอบกอดและให้พื้นที่เขาได้เติบโต โดยไม่ต้องโดนตัดสิน
และไม่ว่าผู้เขียนจะเขียนจนไปตรงกับโรคจิตเวชข้อไหนก็ตาม....เรื่องราวในพูห์ กำลังบอกเราว่า ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ บางทีสิ่งที่ทำให้ป่าร้อยเอเคอร์อบอุ่น ไม่ใช่เพราะที่นั่นไม่มีคนแปลกๆ แต่เพราะที่นั่นไม่มีใครต้องแกล้งเป็นคนปกติ เพื่อจะได้มีที่ยืนอยู่ในกลุ่ม
ตอนนี้ในหัวเมิงยังดาร์กอยู่มั้ย?
.
เคยอ่านเจอทฤษฎีสมคบคิดอันนึงบอกว่า ตัวละครใน Winnie The Pooh แต่ละตัวสะท้อนคาแรคเตอร์ของผู้ป่วยทางจิตเวท
- หมีพูห์ (Pooh) เป็น ADHD หรือ โรคสมาธิสั้น
- อียอร์ เป็นโรคซึมเศร้า
- รู เป็นออทิสติก
- พิกเล็ต เป็นโรค Panic ขี้วิตกังวล
- แคงก้า โรคกังวลการเข้าสังคม
- แรบบิท เป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ (OCD)
- ทิกเกอร์ เป็นไฮเปอร์
พอกลับมาดูอีกครั้งจริงๆก็ดูเป็นไปได้อยู่นะ