Είναι ο
@cpantelides ο Χάμπτι Ντάμπτι της κυπριακής πολιτικής σκηνής;
«Όταν χρησιμοποιώ μια λέξη», είπε ο Χάμπτι Ντάμπτι, «σημαίνει ακριβώς αυτό που επιλέγω εγώ να σημαίνει. Ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο».
«Το ερώτημα είναι», απάντησε η Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων, «αν μπορείς να κάνεις τις λέξεις να σημαίνουν τόσα διαφορετικά πράγματα».
«Το ερώτημα είναι», είπε ο Χάμπτι Ντάμπτι, «ποιος θα είναι ο αφέντης. Αυτό είναι όλο».
Ο κ. Παντελίδης φαίνεται να υιοθετεί μια παρόμοια σχέση με τις λέξεις. Τους αποδίδει το νόημα που εξυπηρετεί το αφήγημά του και μετά αναμένει το αφήγημα να αιωρείται στον αιθέρα των πολλών απόψεων που εκφράζονται και όχι να καταδεικνύεται για την πασιφανή του γελοιότητα, για την κραυγαλέα αντίφασή του με τα γεγονότα, και για την τρομακτική απόσταση που το χωρίζει από την πραγματικότητα.
Η συμπόρευση με το Ισραήλ, μας λέει ο
@cpantelides , είναι «απολύτως αναγκαία», μεταξύ άλλων, για την καταπολέμηση της «τρομοκρατίας στη Μέση Ανατολή».
Ας αφήσουμε, λοιπόν, για λίγο τις λέξεις και ας κοιτάξουμε τους αριθμούς.
Από τον Οκτώβριο του 2023, περισσότεροι από 73.000 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί στη Γάζα. Από τους πλήρως ταυτοποιημένους νεκρούς μέχρι το τέλος του 2025, 21.283 ήταν παιδιά. Στον Λίβανο, οι ισραηλινές επιθέσεις από το 2023 μέχρι σήμερα έχουν σκοτώσει σχεδόν 9.000 ανθρώπους.
Δηλαδή, μιλάμε για πάνω από 81.000 νεκρούς στη Γάζα και στον Λίβανο μαζί. Και αυτός είναι ο καταγεγραμμένος αριθμός. Στη Γάζα εξακολουθούν να ανασύρονται ανθρώπινα λείψανα από τα ερείπια, με τον Ύπατο Αρμοστή του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα να προειδοποιεί ότι όσα έχουν βρεθεί μέχρι σήμερα μπορεί να αποτελούν μόνο «την κορυφή του παγόβουνου».
Η συντριπτική πλειονότητα των περίπου 2,1 εκατομμυρίων κατοίκων της Γάζας έχει εκτοπιστεί, πολλοί επανειλημμένα. Στον Λίβανο, η νέα κλιμάκωση του 2026 εκτόπισε περίπου ένα εκατομμύριο ανθρώπους.
Στη Γάζα, περισσότεροι από 1,4 εκατομμύρια άνθρωποι προβλέπεται να αντιμετωπίζουν σοβαρή οξεία επισιτιστική ανασφάλεια κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2026. Υπηρεσίες του ΟΗΕ έχουν επίσης καταγράψει σοβαρές καταγγελίες και ευρήματα για βασανιστήρια, κακομεταχείριση και σεξουαλική βία εις βάρος Παλαιστινίων κρατουμένων.
Και ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Βενιαμίν Νετανιάχου, παραμένει καταζητούμενος από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Το ένταλμα σύλληψής του αφορά φερόμενα εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, μεταξύ των οποίων τη λιμοκτονία ως μέθοδο πολέμου, φόνο και διώξεις.
Το Ισραήλ είναι ένα κράτος apartheid, εγκληματικό, γενοκτόνο, χειρότερο από τους Ναζί οι οποίοι τουλάχιστον έκαναν προσπάθειες να συγκαλύπτουν τα εγκλήματα τους.
Και εδώ επιστρέφουμε στον Χάμπτι Ντάμπτι.
Αν όλα αυτά χωρούν κάτω από τη φράση «καταπολέμηση της τρομοκρατίας», τότε πράγματι οι λέξεις μπορούν να σημαίνουν οτιδήποτε αποφασίσει αυτός που τις χρησιμοποιεί.
Το ερώτημα όμως δεν είναι ποιος είναι ο αφέντης των λέξεων.
Το ερώτημα είναι αν οι λέξεις έχουν απομείνει με οποιοδήποτε νόημα.
Γιατί όταν βαφτίζεις 81.000 και πλέον νεκρούς, πάνω από 21.000 ταυτοποιημένα νεκρά παιδιά μόνο στη Γάζα, μαζικό εκτοπισμό και λιμοκτονία ως μέθοδο πολέμου «καταπολέμηση της τρομοκρατίας» και ζητάς «απολύτως αναγκαία» συμπόρευση με το κράτος που τα προκαλεί, δεν έχεις εξηγήσει πώς πολεμάς την τρομοκρατία.
Έχεις απλώς ξαναβαφτίσει τη βία που επέλεξες να αποδέχεσαι.
Και, στην πορεία, έχεις απολέσει κάθε ίχνος ηθικής που ίσως κάποτε να είχες