“Verdraag en vergeef elkaar als iemand iets tegen u heeft. Volg hierin het voorbeeld van Christus, die u zonder meer vergeven heeft.”
Kolossenzen 3:13
Ja, dat is dus echt makkelijker gezegd dan gedaan.
Bij Jezus was dat heel anders. Hij was volmaakt, droeg die hele klap aan het kruis zelf en vergaf gewoon vanuit pure liefde. Volledig, zonder dat er eerst aan allerlei voorwaarden voldaan moest worden.
Maar eerlijk? Bij ons werkt dat gewoon niet zo makkelijk. Er zit altijd wel íets in de weg. Je trots, de diepe pijn, of dat knagende gevoel dat er onrecht is gedaan. En vergeet de angst niet dat het de volgende keer gewoon weer gebeurt. Alles in je schreeuwt om gerechtigheid. Vergeven voelt dan bijna alsof je zegt dat het allemaal wel meeviel, terwijl die wond vanbinnen eigenlijk nog keihard openligt.
En toch vraagt Hij het van ons. Niet omdat wij nou zulke heilige boontjes zijn of dit wel even fixen, maar omdat we zelf ook die genade hebben gekregen toen we het hard nodig hadden. Die liefde die je zelf hebt ervaren, is eigenlijk de enige reden dat je het überhaupt kunt opbrengen om die ander ook wat ruimte te geven, hoe ontzettend zwaar dat soms ook is.
Vergeven is geen schakelaar die je zomaar even omzet. Het is een keuze die soms echt even pijn doet, die je morgen waarschijnlijk weer opnieuw moet maken, en die je uiteindelijk echt niet in je eentje kunt. Maar goed ik overdenk weer eens alles teveel.