تا چندوقت پیش این «شانس» بوده که زندگی من رو جلو برده از خیلی چیزها شانس اوردم که شاید باورش سخت باشه اما چند وقته حس می کنم نیرو محرکه زندگی من چیزی جز «جنون» نیست! تا حالا فکر کردین نیرومحرکه زندگی تون چی بوده؟

چندهفته پیش جناب تیمسار نمکی گفت #عباس_بابایی نه توسط پدافند خودی و در جنگ، بلکه در سفر حج و توسط پلیس عربستان کشته شد! حالا برادرای حفاظت اطلاعات ارتش دارند صغیر و کبیر نهاجا رو میارن جلو دوربین که بگن نهههههه! تو جنگ بوده!😂

بچه ها من خودم از ته بی‌پولی اومدم یک کلاس کنکورنرفتم حتی پول خرید کتابای کنکورم از کارای صنایع دستی خودم بود آرزومه تمام کسایی که مثل خودم از محرومیت اومدن بتونن طبقه اقتصادي شونو عوض کنن منظورم اینه یهسری از شعارهایی که میدیم با خواسته های قلبیمون در تضاده بدون اینکه بدونیم

در شرایط جنگی و با این وضعیت اقتصادی، بهتره غذامون رو بیشتر روی حبوبات، تخم‌مرغ، سیب‌زمینی، برنج، نان، روغن، شیر ماندگار، خرما و کشمش بچینیم. حبوبات و تخم‌مرغ پروتئین و ریزمغذی میدن، برنج و سیب‌زمینی انرژی ارزون میدن و روغن، خرما و کشمش هم انرژی متراکم و ماندگاری بالایی دارن.

من نمی‌دونم قراره بعد سقوط اینا چه اتفاقی برا این خشم انباشته علیه دین و روحانیت بیفته. تقریبا غیر ممکنه که انتقام گیری صورت نگیره و تر و خشک با هم نسوزه. و اون روز خیلی مهمه که آخوند و مذهبی نوعی یادش باشه که چقدر فرصت داشت برای فاصله گرفتن. چقدر فرصت داشت که بین سکوت و رانت یا

من زیاد ازش ندیدم ولی اونجاش برام جالب بود که توی جشن هالووین شلدون لباس گورخری پوشید. ازش پرسیدند این چیه؟ گفت: اییییووون (صدای رد شدن ماشین با سرعت زیاد از کنار آدم) - یعنی چی؟ - اثر دوپلر!😂😂😂 (واسه من، مثالش آموزنده تر از کتاب فیزیک درسی بود!)

چقدر اسم کفتار سیاهپوش به قیافه این پزشکیان اومده .بیاین از امروز بجای اسمش همین اسمو براش بزاریم

گرما توی خوزستان اینجوریه که جنوب استان حتی توی سایه هم ازش در امان نیستی اما الله اکبر از کولرگازی ها!🥶 چرا؟ چون شرجی! توی شمال استان اگه موج گرما نباشه، حداقل توی سایه میشه نفسی تازه کرد، به خصوص مناطق پردرخت و خارجی ساز اما بیچاره از کولرگازی ها، چرا؟ چون هوا خشک تره!

دارم به پشیمونی عمیقی که علی زارعی احتمالاً الان از تصمیمش برای برگشتن به وطن داره تجربه می‌کنه فکر می‌کنم، به حس بی‌کسی و رهاشدگی و کمکی که بهش نشد؛ و حتی فکر کردن بهش سخته. آدم پنیک می‌کنه. اون چطور با این احساس در تمام این مدت زندگی کرده؟ این حق ما نبود. واقعاً این حق ما نبود.

چهارتا دستاورد فناوری نباشه، خیلی از جریانات تروریستی توی خاورمیانه محو میشن: نوکیا ۱۱۰۰ ساعت کاسیو F91 مسلسل کلاشینکف و تویوتا لندکروز (وانت)!😁

فرزانه قره حسن‌لو رو خب از زندان می‌شناسم. زنی که به خاطر کمک‌های انسان دوستانه‌اش به همراه شوهرش در زن زندگی آزادی دستگیر شد و بعد حکم اعدام گرفتن. خب اینجا باید اشاره کنم که وقتی داخل زندان بود خونه و خانواده ش در جنگ آسیب دیدن. شوهرش همزمان در تبعید زندان یزد مونده. وقتی فرزانه رو در زندان دیدم اولین جمله ای که بهم گفت عدد روزهایی بود که حمید و فرزانه محروم از دیدار هم بودن. متاسفانه من هیچ عکسی از فرزانه پیدا نکردم که شبیه تصویری باشه که ازش میشناسم. که باهاش میتونم بگم فرزانه چه شکلی بود، که چطور باید فرزانه رو دید. فقط می‌تونم بگم: سر زنده، سرحال با خنده هایی زیبا. حالا چهارمین سالگرد ژینا مهسا امینی است و من دلم می‌خواد بگم و یاداوری کنم که هنوز فرزانه قره حسنلو عزیزم به همراه همسرش در زندانه، زندان که در تبعید و زندان همزمانه در وکیل آباد مشهد. میخوام بگم فرزانه برام تجلی زنانگی و زندگیه، فرزانه روزگار سختی در زندان داره، روزگاری که کمتر به چشممون اومده و درباره ش گفته شده، چهارمین سالگر زن زندگی آزادی چهارمین سال زندان فرزانه است و فرزانه‌های زیادی هستن که از اون موقع زندانن و به دست فراموشی سپرده شدن، چرا چون حاکم ابلیس میخواد توالی تاریخی این ستم‌هارو از ما بگیره. خاطره‌هامون رو، سرمایه‌هامون رو، عزیزامون رو از ما بگیره.... #فرزانه_قره_حسنلو

مدت‌ها بود گریه نکرده بودم. دوستتون دارم و ازتون میخوام نقداتون رو برام بنویسید.

اره حرفایی که میخواستم مطرح کنم اما وقت نشد: این مصاحبه را می‌کنم چون سکوت من به درد بازداشتی نمی‌خورد. اختلاف سلیقه را بعداً می‌شود بحث کرد. آنچه امروز در خطر است، خودِ حقیقت است. اسم‌ها، زخم‌ها، و اینکه این‌ها تصادفی نبود. نیامده‌ام پرچم گروهی را بالا ببرم. آمده‌ام بگویم آنچه دیدم و ثبت کردم. اگر این را نگویم، هم به زندانی خیانت کرده‌ام، هم به کسی که هنوز داخل است. اختلاف عقیده حق است؛ انکار جنایت نه. در سپیدار و وکیل‌آباد و تهران، از ۱۴ تا ۶۵ سال بودند؛ محصل و معلم و آرایشگر. کسی که تجاوز شد یا تیر خورد، اول از تو نپرسید اصلاح‌طلبی یا برانداز، چپ یا سلطنت‌طلب. سرکوب روی بدن رفته، نه روی مانیفست. وقتی اول می‌پرسی «تو با کدام طیف بودی»، همان منطق بازجو است: جدا کن، وصل کن به رسانه و موساد، بی‌اعتبار کن. وحدت به‌معنای یکی شدن فکر نیست؛ به‌معنای این است که سند شکنجه را به خاطر پرچم طرف مقابل پاره نکنیم. می‌شود فردا سر قانون اساسی، سکولاریسم، فدرالیسم یا اقتصاد جنگید. نمی‌شود امروز سر اینکه تجاوز در ون رخ داده یا سالن تهران بزرگ پر از تیرخورده بوده، معامله کرد. اگر روی واقعیت به توافق نرسیم، روی آینده هم به توافق نمی‌رسیم. اختلاف عقیده را کنار نمی‌گذارم چون فکرها یکی شده. کنار می‌گذارم چون شکنجه منتظر اجماع ما نماند. کسی که در فریمان تجاوز شد یا در فشافویه به پا تیر خورد، اول عضو حزب من نبود. اول یک انسان بود. اگر تا وقتی شبیه ما فکر نکند حاضر نباشیم صدایش را بشنویم، همان کاری را کرده‌ایم که بازجو می‌خواست: ما را تکه تکه کند تا هیچ شهادت جمعی ساخته نشود. اختلاف را حذف نمی‌کنیم. جایش را عوض می‌کنیم. اول حقیقت و نجات آدم‌ها؛ بعد دعوای برنامه سیاسی. برعکسش یعنی دعوا روی جسد. وظیفه سیاسی من از گزارش آمده، نه از شعار. وقتی در چند زندان یک الگو می‌بینی، دیگر مسئله سلیقه نیست. مسئله این است که این نظم فقط با ترس زنده است. پس کار سیاسی من این است که آن ترس را بشکنم: روایت کنم، هزینه انکار را بالا ببرم، و نگذارم جنایت به امر مدیریتی تبدیل شود. زن، زندگی، آزادی فقط شعار ۱۴۰۱ نبود. همان منطق است: بدن زن و بدن معترض مال حکومت نیست. دی‌ماه ادامه همان است؛ فقط بی‌رحم‌تر شد. من امتداد آن‌ام چون هنوز همان حرف را می‌زنم: زندگی مقدم است بر ولایت، و آزادی مقدم است بر ترس بعد از کشتار، ظاهر خیابان عوض شد: تجمع کمتر شد، حسابگری بیشتر شد. اما اقتصاد همان فشار را هر صبح برمی‌گرداند؛ نان، اجاره، مغازه، کار. حکومت با گلوله صدا را گرفت، با گرانی زخم را باز نگه داشت. نتیجه این شده که مطالبه از گرانی عبور کرده. مردم دیگر فقط نمی‌گویند کالا گران است؛ می‌گویند این نظم هم جان می‌گیرد هم نان. خیابان خاموش نیست. فشرده است. و خیابان فشرده خطرناک‌تر از خیابان پرسر و صدا است، چون دیگر توهم اصلاح ندارد. ما قدرت‌طلبی نمی‌خواهیم. عزت نفس می‌خواهیم. عزت نفس یعنی حق زندگی بدون ترس و بدون تحقیر. جمهوری اسلامی دقیقاً همین را گرفته: نان را، بدن را، نام را، و حتی حق سوگواری را. بازسازی روایت یکی از راه‌های ادغام تجربه وحشتناک در زندگی فرد است نه فراموش‌کردن، بلکه شکل‌دادن به آن. همزمان، حافظه جمعی ساخته می‌شود: نام‌ها، مکان‌ها (خاوران، اعتراضات ۱۴۰۱ و غیره) به نماد دادخواهی تبدیل می‌شوند چون خانواده‌ها ایستادگی کردند و روایت کردند. جزئیات را برای تماشا نمی‌گویم. می‌گویم تا نتوانند بگویند این‌ها شایعه است. هر روش یک کارکرد داشته. اگر کارکرد را نگوییم، جنایت ناقص روایت می‌شود.

ایران برای خیلی‌ها شده یه پُل عبور. عین زالو ازش تغدیه کنن، آسیب بزنن و بعدش هم برن. همین. :)) هیچ تعلق و پایبندی خاصی به این کشور ندارن. معمولاً هم زرت‌و‌پرت وطن‌دوستی می‌کنن، ولی ذره‌ای این وطن‌دوستی رو در عمل نشون نمی‌دن. فقط حرف مفت! چون شعار ارزون، ولی عمل گرونه. :)

همه‌ میدونید که جاویدنام‌ها برای زندگی جنگیدند و کشته شدند دیگه؟ میدونم که همه در این شرایط روان سالمی نداریم اما برای زندگی و به امید نابودی اهریمن با مرگ بجنگید و اگر نیاز داشتید کمک حرفه‌ای بگیرید و حرف بزنید. خواهش می‌کنم کمک بگیرید و حرف بزنید. ما همه یه هدف بزرگ داریم.

اگه به مرخصی و Rest باشه، پرسنل حفاری ۱۴-۱۴ کار می کنند و نصف سال خونه اند، اونا چرا حتی از بانکی ها هم بیشتر می گیرند؟ پاسخ دقیق: چون "برای حکومت اسلامی" ارزش چهارتا تیر و تخته و آهن آلات از ارزش یه انسان و آینده اش، خیلی خیلی بیشتره! (اون انسانه ممکنه بعداً تهدید هم باشه)

به من گفتند تو خفه شو.

ما هم یه سال بالایی داشتیم که بچه پولدار و در عین درسخوان، فکرکنم مدال المپیاد ریاضی هم آورد! تنها تفاوتش با هری پاتر واقعی، چشم های آبی اون و عسلی این بود!

در باب پول دستوری (دولتی/فیات) پول ناسالم بدی اش همین است؛ اگر دوراندیش هم باشی و بخواهی پس انداز کنی، باز به مشکل می خوری