والا من خودم یه پیج قوی اینستا دارم و گذشته از اینکه دارم سِر میشم از این حجم copy - paste مطالب خودم که اینجا میذارم و یه روز بعد تو اینستا و تلگرام برام میفرستن. ولی اون ادمینای عزیزی که این مطالب رو میدزدن... خواهشاً حواستون باشه که در دیزی بازه، اسممو رو در دیزی هم نوشتم!

پس تصمیم گرفت با جلیقه نجات شنا کنه و خودشو از این دریای مواج خلاص کنه. خیلی زود دید جلیقه نجات هم حرکتش رو مقابل موج‌های خروشان سخت کرده. برای همین یه تصمیم خطرناک دیگه‌ گرفت و جلیقه رو هم درآورد! دیگه فقط خودش بود و چندین کیلومتر آب که باید توش شنا میکرد تا خانوادشو نجات بده.

اون از آستین خواست خودش رو به ساحل برسونه و کمک خبر کنه. فاصله تا ساحل؟ ۴ کیلومتر! آزمون شنایی که آستین توش رد شده بود چند کیلومتر؟ ۳۵۰ متر! به هر حال چاره‌ای نبود. آستین اول سعی کرد با دست‌هاش روی کایاک حرکت کنه، اما دید کایاک سرعتش رو کم میکنه و بشدت داره خسته میشه.

از چند ساعت موج یکم آروم شد ولی اونا چندین کیلومتر از ساحل فاصله گرفته بودن! ولی تو اون آشوب کسی متوجه نشد که این خانواده نتونستن خودشونو برسونن ساحل. تا چشم کار میکرد آب بود و کمک دیده نمیشد. مادر آستین که دید بچه‌هاش در حال تسلیم شدن هستن، تصمیم سختی گرفت...

اونا وقتی رسیدن، با تخته‌های پارویی و کایاک رفتن تو آب. یهو هوا تغییر کرد و باد شدید شد. اونا هرچی تلاش کردن حریف موج و باد نشدن. جریان‌های دریایی این خانواده رو کشید تو دریا. کایاک‌شون هم آسیب دید و آب توش جمع شد. پاروی آستین هم گم شد و خانواده به یه تخته پارویی چسبیدن ک نمیرن.