Laten we 7 oktober 2023 noemen wat het was.Een doelbewuste slachtpartij onder burgers. Geen slagveld. Geen toevallige slachtoffers. Geen ‘collateral damage’. Gewapende Hamas-strijders trokken Israël binnen om mensen op te jagen, neer te schieten, te ontvoeren, te mishandelen en te vermoorden. Kinderen, vrouwen, ouderen en gezinnen werden niet gespaard. Mensen werden uit hun schuilplaatsen gehaald, in hun huizen gedood, verbrand en ontvoerd. Lichamen werden verminkt en onteerd. Er was seksueel geweld. De VN en Human Rights Watch hebben een groot deel daarvan onafhankelijk onderzocht en vastgesteld. 7 oktober was geen romantische ‘verzetsdaad’. Het was terreur, uitgevoerd tegen mensen die niets met militaire doelen te maken hadden. Je hoeft daarvoor geen Israëlische regering te steunen. Je hoeft geen militaire operatie in Gaza goed te keuren. Je hoeft zelfs geen politieke sympathie voor Israël te hebben. Maar als je werkelijk gelooft in mensenrechten, moet één principe ononderhandelbaar zijn. Een kind vermoorden omdat het Israëlisch is, is een misdaad. Een vrouw verkrachten omdat ze Israëlisch is, is een misdaad. Een burger ontvoeren omdat hij Israëlisch is, is een misdaad. Geen context, ideologie of politieke slogan maakt dat ineens aanvaardbaar. Wie 7 oktober probeert te vergoelijken, te romantiseren of weg te relativeren, vraagt ons uiteindelijk om onze menselijkheid selectief toe te passen.