کسی که ما رو در درجه اول همین‌جوری که هستیم بخواد، با هر قدم رشد و پیشرفت در مسیرمون با لبخند حمایت‌مون می‌کنه. اما کسی که یه تصویر ساختگی و ایده‌آلش از ما رو می‌خواد، به ازای هر قدمی که ما برمی‌داریم که در راستای تصویرش نیست رنجیده می‌شه و طلبکارانه ما رو به نرسیدن متهم می‌کنه.

You have to invent the future. It doesn't just happen.

من ایمیل زیر رو الآن به سناتور Schiff و سناتور Padilla در کالیفرنیا همین الآن زدم. من نگاه واقعی‌م رو به چت‌جی‌پی‌تی گفتم و متنش رو نوشت. کل پروسه برای هر دو تا سناتور ۵ دقیقه هم برای من نشد، اما می‌دونم برای خیلی از ایرانی‌های روی ویزا بحث زندگی‌شونه. واقعاً کمترین کمکیه که می‌تونیم و «باید» بکنیم. ممنون. Urgent: Support Needed for Iranian Talent Affected by Visa and Green Card Delays --- Dear Senator Schiff, I am writing as an Iranian American CEO based in San Francisco to raise an urgent concern about the growing number of Iranian professionals whose visa and green card applications are stalled. These are highly educated engineers, doctors, researchers, and founders who have already proven their value to the United States. Many are working in critical industries, including healthcare, AI, biotech, and advanced engineering. In Silicon Valley alone, Iranian talent has helped build companies, create jobs, and drive innovation that strengthens the U.S. economy and national competitiveness. The current pause and delays in processing their cases are creating real damage. People who have built their lives here are being pushed into uncertainty, unable to plan their futures, change jobs, travel, or contribute fully. In the meantime, other countries are actively competing to attract exactly this type of talent. If we continue to sideline these individuals, we risk losing them, and the competitive edge they bring. This is not just an immigration issue; it is an economic and strategic one. The U.S. has historically won by attracting and retaining the best minds from around the world. I urge you to take action to ensure these applications are processed fairly and without unnecessary delay. Thank you for your leadership and for considering this important matter. Sincerely, Aidin Nasirishargh

حدود یک ماه و نیم از اومدنم به سانفرانسیسکو می‌گذره. یکی از دلایل اصلی اومدنم هم این بود که می‌خواستم از نزدیک ببینم توی مرکز اتفاقاتی که داره در دنیای هوش مصنوعی می‌افته چه خبره. توی این مدت با آدم‌های زیادی صحبت کردم، از بنیان‌گذارهای استارتاپ‌ها و سرمایه‌گذارها گرفته تا محقق‌ها و مهندس‌هایی که روی مدل‌های هوش مصنوعی کار می‌کنن. چند تا مشاهده شخصی که شاید جالب باشه: ۱. فاصله فضای تکنولوژی اینجا با بقیه دنیا واقعاً عجیبه. توی تورنتو هم آدم‌های زیادی درگیر تکنولوژی بودن، ولی اینجا تقریباً هر مکالمه‌ای به نوعی به AI ختم می‌شه. انگار یه عده دارن توی آینده زندگی می‌کنن، در حالی که بخش بزرگی از دنیا هنوز از هوش مصنوعی برای نوشتن ایمیل و پرسیدن سؤال استفاده می‌کنه. ۲. یه حس عجله و اضطراب عجیبی بین آدم‌ها وجود داره. انگار همه فکر می‌کنن یه پنجره زمانی خیلی کوتاه باز شده که اگه الان ازش استفاده نکنن، دیگه فرصتش رو نخواهند داشت. به نظرم این ترس از عقب موندن، گاهی حتی از اشتیاق به ساختن چیزهای جدید هم قوی‌تره. جالبه که تکنولوژی‌ای که قراره وقت بیشتری برای انسان آزاد کنه، فعلاً سازنده‌هاش رو بیشتر از همیشه مشغول کرده. ۳. تقریباً همه دارن روی مسائل مشابهی کار می‌کنن. Agentها، ابزارهای کدنویسی، مدل‌های تخصصی و انواع محصولات AI. رقابت هم فقط بین استارتاپ‌ها نیست. شرکت‌هایی که مدل‌های اصلی رو می‌سازن، خودشون دارن وارد بازار محصولات می‌شن. ممکنه چیزی که یه استارتاپ ماه‌ها براش وقت گذاشته، با آپدیت بعدی Claude یا ChatGPT تبدیل به یه قابلیت ساده بشه. این موضوع ساختن یه کسب‌وکار ماندگار رو خیلی پیچیده‌تر کرده. ۴. پول و ثروت خیلی پررنگه. ارزش‌گذاری شرکت‌ها، سرمایه‌ای که جذب کردن، درآمد و دارایی آدم‌ها، بخش قابل‌توجهی از گفتگوهاست. نکته عجیب‌تر اینکه حتی آدم‌هایی که از نظر مالی خیلی موفق هستن هم گاهی احساس عقب‌افتادگی می‌کنن. وقتی اطرافت آدم‌هایی هستن که توی چند سال ده‌ها میلیون دلار ثروت ساختن، انگار معیار موفقیت مدام جابه‌جا می‌شه. ۵. هزینه زندگی اینجا واقعاً دیوانه‌کننده‌ست، به‌خصوص مسکن. ولی تناقض جالب‌تر برای من اینه که شهری که بعضی از باهوش‌ترین آدم‌های دنیا دارن توش روی آینده بشریت کار می‌کنن، هنوز نتونسته خیلی از مشکلات ابتدایی خودش رو حل کنه. این حجم از ثروت و پیشرفت تکنولوژی لزوماً به معنی کیفیت زندگی بهتر نیست. ۶. به نظرم معنای ساختن محصول داره عوض می‌شه. قبلاً برای ساختن یه محصول نرم‌افزاری به تیم، سرمایه و زمان زیادی نیاز داشتی. الان یه نفر می‌تونه ظرف چند روز چیزی بسازه که قبلاً ماه‌ها طول می‌کشید. ولی یه پارادوکس اینجا وجود داره: هرچی ساختن آسون‌تر می‌شه، ساختن چیزی که واقعاً ارزشمند و متمایز باشه سخت‌تر می‌شه. به نظرم سلیقه، درک درست مسئله، توزیع محصول و توانایی تبدیل یه ایده به کسب‌وکار، دارن از خود کدنویسی مهم‌تر می‌شن. ۷. یه سؤال که مدام توی ذهنم تکرار می‌شه اینه که چند نفر واقعاً دارن مسئله‌ای رو حل می‌کنن که بهش علاقه دارن و چند نفر صرفاً دنبال فرصت اقتصادی این موج هستن؟ البته همیشه توی هر تحول تکنولوژیکی هر دو گروه وجود داشتن. ولی سرعت و حجم سرمایه‌ای که الان وارد این فضا شده، این موضوع رو خیلی پررنگ‌تر کرده. ۸. با همه این‌ها، چیزی که من رو بیشتر از همه جذب کرده تراکم آدم‌های بااستعداد و جاه‌طلبه. ممکنه توی یه روز با کسی صحبت کنی که داره نسل بعدی مدل‌های هوش مصنوعی رو می‌سازه، با کسی که داره روی ربات‌هایی کار می‌کنه که در دنیای واقعی فعالیت می‌کنن و با بنیان‌گذاری که تازه یه ایده رو شروع کرده. جذابیت اینجا برای من صرفاً تکنولوژی نیست، بلکه دسترسی به آدم‌هایی هست که واقعاً دارن آینده رو می‌سازن. ۹. شاید شخصی‌ترین مشاهده‌م این باشه که خود این محیط هم می‌تونه یه تله باشه. این همه آدم جذاب، رویداد، فرصت و ایده باعث می‌شه همیشه احساس کنی باید جایی باشی، کسی رو ببینی یا روی چیزی کار کنی. ولی مشغول بودن لزوماً به معنی پیشرفت کردن نیست. گاهی پیدا کردن تمرکز و اینکه بدونی واقعاً می‌خوای روی چی وقت بذاری، از پیدا کردن فرصت جدید سخت‌تره. هنوز برای نتیجه‌گیری زوده و طبیعتاً این‌ها مشاهدات محدود من از آدم‌هایی هستن که توی این مدت باهاشون در ارتباط بودم. ولی مدام به یه سؤال فکر می‌کنم: چقدر از چیزی که اینجا تجربه می‌کنیم، آینده‌ایه که بقیه دنیا هم به‌زودی تجربه می‌کنن و چقدرش صرفاً حاصل زندگی کردن توی یه حباب خیلی خاصه؟ احتمالاً هر دو.