یکی از مزایای کراسفیت اینه که اکثر کسایی که شروعش می‌کنن، بعد یه ماه دیگه پیداشون نمی‌شه و اینجوری تعداد نفرات معمولا محدود می‌مونه و تمرین بیشتر می‌چسبه.
بعضی آدما حتی وقتی دیگه توی زندگیمون حضور ندارن، هیچ‌وقت واقعاً از زندگیمون حذف نمی‌شن.
توی یه آهنگ، یه خاطره، یه خیابون یا حتی یه لحظه‌ی معمولی دوباره پیداشون می‌کنیم.
شاید دیگه بخشی از روزمرگی‌هامون نباشن، ولی برای همیشه بخشی از داستان زندگیمون می‌مونن.
ما خشممون از آدما رو بارها و بارها قورت می‌دیم، از خیلی چیزا می‌گذریم و چیزی نمی‌گیم، تا یه جایی که تمام اون خشمِ انباشته به بدترین شکل ممکن بیرون می‌ریزه و آدما هیچ‌وقت نمی‌فهمن این انفجار نتیجه‌ی تمام کدورت‌های کوچیکیه که خودشون توی ما به جا گذاشتن.
یه جوری دیگه حوصله فضای مجازی رو ندارم که تا بیکار می‌شم، یا کفشامو می‌پوشم می‌رم دویدن، یا می‌رم باشگاه، یا راکتمو برمی‌دارم می‌رم تنیس، یا مایومو می‌پوشم می‌رم ساحل. خلاصه هر کاری می‌کنم جز اینکه بشینم تو فضای مجازی بچرخم.
این روزا همه یه دردی به دوش می‌کشن، اگه فرصتی پیش اومد که حتی واسه چند دقیقه بخندیم و غصه‌هامونو یادمون بره، قدرشو بدونیم.
همین لحظه‌های کوچیکِ شادی غنیمتن، نه به کام خودمون تلخشون کنیم، نه به کام بقیه.
