Vandaag precies 25 jaar geleden vond in Madison Square Garden The Concert for New York City plaats, een benefiet n.a.v. de aanslagen van 9/11. Het concert was een eerbetoon aan de slachtoffers, hun nabestaanden en de hulpverleners die zich tijdens en na de aanslagen hadden ingezet.
David Bowie opende de avond en deed dat op een bijna oorverdovend verstilde manier. Geen spoor van de bombast waarmee je zou verwachten dat een concert van deze omvang zou beginnen. Zittend op het podium, zichzelf begeleidend op een Omnichord en slechts verlicht door één enkele spot, bracht hij een breekbare en ingetogen vertolking van het nummer ‘America’ van Simon & Garfunkel.
Juist die eenvoud maakte het optreden zo aangrijpend en veelbetekenend. In de tekst en de beelden die het lied oproept, weerklonken de schoonheid van Amerika en de idealen van vrijheid, moed en onverschrokkenheid waarop het land zo trots is. Waarden die op dat moment niet alleen gevierd, maar vooral ook opnieuw in herinnering geroepen moesten worden.
Het was een moment van bezinning, van kwetsbaarheid en verbondenheid. Een stilte te midden van het collectieve verdriet.
Het tweede en laatste nummer dat Bowie die avond speelde was ‘Heroes’, een passend eerbetoon voor alle brandweerlieden, politiemensen en andere hulpverleners die tijdens de aanslagen van 11 september hun leven hadden gewaagd - en voor degenen die daarbij het leven hadden verloren.