امروز دخترا تو باشگاه متفق القول داشتن میگفتن بچه های واحد فنی خیلی عنن. توضیح که دادن منظورشون این بود که هولن و خودشونو میگیرن. بعد در مورد این صحبت میکردن که تو سن پایین به درامد بالا میرسن و دختر دورشون پره. یاد اکسم افتادم. به این فکر کردم که کامپیوتر شریف بودن،

اون دسته ای که زود به پول میرسن و هوش اجتماعی (و عاطفی) بسیار پایینی دارن و به سختی میتونن افکار و امیال درونیشونو، اون تازه به دوران رسیدگیشونو زرورق بپیچن. برای همین وقتی درونشون حس‌ میکنن فرد برتری هستن، وقتی دوس دارن به هر دختری چراغ سبز نشون بدن، همه عالم و آدم میفهمن.

از اینکه تو زندگیم از اول دبستان تا سال اخری که کار میکردم تقریبا یک نفس تلاشگر بودم، و اخر سر افراد ماکیاولیست اطرافم بردن و من چیزی دستمو نگرفت، هیچ خوشحال نیستم. این فقط نشون میده سیستم آموزشی و حرفه ای ایران یک شکست بزرگه. کسی که مهارتای ارتباطی و شخصی مثبت مثل ارتباط سازنده

بحران بی کاری، افسردگی، بی مصرف بودن، خستگی مفرط، اضطراب، اضافه وزن و مشکلات مرتبط با دیابت، عدم استقلال مالی، نداشتن گروه ساپورت، گیر کردن، احساس ناتوانی، ترس، میل مداوم به مرگ... اینا حل بشه من میتونم بگم شخص من تازه دارم زندگی مشابه بقیه میکنم‌،

به نظرم تو قرن جدید دیگه ضعیف بودن نسبت به بیماریهای یا نازایی علت حذف از چرخه نیست. آسیب پذیری نسبت به افسردگی تک قطبیه. علتشم اینه که دیگه مامان بابای طرف بر اساس اینکه فلان شخص خانوادگی سلامتن و بیماری نداشتن و پسر زان و ... برای بچه شون انتخاب نمیکنن،

خود طرف انتخاب میکنه و خود طرف هم اصولا بر این اساس انتخاب میکنه که با شخص مقابل چقدر لحظات خوب داشته. با فرد افسرده هم نمیشه لحظات خوب داشت. باز افسردگی دو قطبی (یعنی اونی که یه لحظاتی شیدایی داره) شاید احوالات موقتی مثلا خوبی داشته باشه، یا شاید بشه باهاش خوش گذروند،