Yazıyoruz ama okuyan yok. Ama yine de yazalım belki nasiplenen olır: Memleketin tamamı sanki bir travmanın içinde… Bana göre 2000’lerde giderek belirginleşen toplumsal çürümeye zamanında müdahale edilmedi. Bugün bunun sonuçlarını hayatın her alanında görüyoruz. Kendisini ekonomik ve sosyal imkânlarıyla görece korunaklı çevrelere çekebilenler var. Geri kalanlar ise okulda, sokakta, işyerinde, trafikte aynı güvensizliğin içinde yaşamaya çalışıyor. Üstelik kendisini koruyabildiğini düşünenlerin çocukları da eninde sonunda bu toplumun içine çıkacak. Toplumlarda kötülüğün sıradanlaşması zaman alır. Önce sınırlar yoklanır. Bir haksızlık yapılır, tepkiye bakılır. Bir tehdit savrulur, karşılığı ölçülür. Tepki gelmedikçe, yaptırım uygulanmadıkça bir sonraki adım kolaylaşır. Kötülükten kazanç sağlayanların yanına, ona karşı çıkmanın bedelinden korkanların sessizliği eklenir. Böylece insanlar yalnızca kötülüğü değil, kötülük karşısında susmayı da öğrenir. Türkiye uzun zamandır bu buhranın içinde çabalıyor. İtiraz edenler okulda, çarşıda, maçta, kafede kendilerini baskı altında hissediyor. Siyasetin önceliği ise çoğu zaman sorunu anlamaktan çok eleştiriyi savuşturmak oluyor. Her olayın ardından bir açıklama, birkaç görünür tedbir, yeni bir düzenleme… Fakat sorunun felsefesine, sosyolojisine ve onu yeniden üreten ilişkilere yeterince bakılmıyor. Bu tablonun merkezinde, toplumsal işlevini giderek kaybeden okul var. Durkheim, eğitimi “genç kuşağın yöntemli biçimde toplumsallaştırılması” olarak tanımlar. Bu tanım bize okulun neden yalnızca ders anlatılan bir bina olamayacağını hatırlatır. Okul; başkasının hakkını tanımayı, birlikte yaşamayı, sorumluluk almayı ve ortak kurallara güvenmeyi öğrendiğimiz yerlerden biridir. Peki biz okulu neye dönüştürüyoruz? Kaç net yaptı? Kaç öğrenci dereceye girdi? Kaç kişi tıp kazandı? Sıralamada kaç basamak yükseldik? Akademik başarı elbette değerlidir. Fakat yalnızca akademik başarıyı ödüllendiren bir sistem, çocuklara neyin önemli olduğunu da öğretir. Arkadaşını aşağılayan ama sınavda yüksek puan alan öğrencinin davranışını görmezden gelirsek, dürüstlüğün ve başkasına saygının başarı kadar değerli olmadığını söylemiş oluruz. Dayanışmayı, sorumluluğu ve adaleti törende anlatıp günlük okul hayatında karşılıksız bırakırsak çocuklar sözlerimize değil, uygulamalarımıza bakar. Dewey’in ifadesiyle, “Eğitim, gelecekteki yaşama hazırlık değil, bir yaşama sürecidir.” Çocuk, toplumun nasıl işlediğini öğrenmek için mezun olmayı beklemez. Sınıfta kimin sözünün dinlendiğinden, zorbalık karşısında kimin korunduğundan, kuralların kime uygulanıp kime uygulanmadığından öğrenir. Bu yüzden okulun işlevini kaybetmesi, yalnızca öğrencilerin yeterince matematik öğrenememesi değildir. Çocuğun adalete, yetişkinlere ve birlikte yaşamaya duyduğu güvenin aşınmasıdır. PISA tartışmalarımız da aynı dar bakışın içinde sıkışıyor. Kamuoyuna sunduğumuz başarı hikâyelerinde sürekli puanları ve sıralamaları öne çıkarıyoruz. Oysa PISA; öğrencilerin okula aidiyetini, zorbalık deneyimlerini, kendilerini ne kadar güvende hissettiklerini ve yaşam doyumlarını da inceliyor. Bunlar raporların süsü değil, eğitimin durumunu anlamanın temel parçalarıdır. Bir çocuk soruları doğru çözüyor ama okulda kendisini yalnız, değersiz veya tehdit altında hissediyorsa, bu tabloyu yalnızca puanına bakarak başarı diye sunamayız. Puan artışı, okulun toplumsal ve insani görevlerini yerine getirdiğinin tek başına kanıtı değildir. Okullardaki şiddeti de bu çerçevede konuşmak zorundayız. Bir saldırının ardından kapıya görevli koymak gerekli olabilir. Fakat görevlilerin yetkisi, eğitimi, sorumluluğu ve kriz anında uygulayacağı plan belli değilse, personel sayısını artırmak neyi çözer? Destek personelinden silahlı bir saldırganı durdurmasını beklemek hangi mesleki hazırlığa dayanır?

Hemen şimdi, acilen İsmail Kartal göreve! Camiayı tanıyor. İşleyişe hakim. Başkanın sözünü dinler.

Zuhahahahahhahah

Bize kimse ceket vermedi. Biz de kendimiz yaptık. Biz de South Dakota’ya, Colorado’ya gösteriyoruz Kızılelma’yı… Okula giderken, atışa giderken, alışverişe giderken… 😊😅 @AzizGwenSancar @Selcuk

Türk sağının tamamı aynı görünmez güce hizmet eder: Devletçilik Onlara göre bu kutsal yapının, yaşanan her türlü sosyal, kültürel ve ekonomik krize rağmen ayakta tutulması gerekir. Omuz vermelerinin, koluna girmelerinin sebebi budur. Devlet herşeye rağmen yere düşmemelidir düsturu resmi olarak 16, gayri resmi olarak 120’ye yakın siyasi oluşumun yıkılmasına, dağılmasına neden olmuştur. Türk Sağ’ı devletin kişilerden oluşan, kişilerin hataları ile krizler yaşayan, bu kişilerin; adalet, eğitim ve güvenlik ekseninde yaşanan sorunların müsebbibi olduğu ve tam da bu sebeple aslında o kadar da kutsal olmayan bir yapı olduğunu asla göremeyecek. Bugün geldiğimiz noktanın sebebi de Türk Sağ’ının bu kara sevdasıdır. Halbuki doğru olan yıkılmak üzere olana omuz verip, kör topal devam etmesini sağlamak yerine neden yıkıldığından ders çıkarıp daha sağlamını inşa etmektir. Tarih boyunca Atatürk hariç, geçmişin kusurlarından ders alıp, geleceği devrimlerle inşa etmeye çalışan başka bir kurucu Türk lider olmamıştır. Türk Sağ’ı bu dönüşüme rağmen yine kadim hatalarına geri dönmekte ısrar etmektedir. Ortadoğu insanların ataları ile övünüp torunları için hiçbir şey inşa etmedikleri yerdir.

Macera aramaya gerek yok. Ligi biliyor, camiayı tanıyor, Samandıra havasına yabancı değil. İsmail Kartal göreve, şimdi değilse ne zaman?

Alıntıladığı tivitin içinde “bu veri Türk öğretmenler Amerikalı öğretmenlerden daha çok kazanıyor demek değildir” diye açıklama var ama Serkan boş zamanlarında kendine sövdürmekten zevk alan bir yavşak olduğu için boş yapıyor. Karşılaştırmada kullanılan pay öğretmen maaşı, payda 4 yıllık mezunu olan diğer vatandaşlar. Türkiye’de hali hazırda yaşanan ekonomik sıkıntılar ve işsizlik dolayısıyla 4 yıllık fakülte mezunları asgari ücretle çalıştırıldıkları için 1,8 oranı ortaya çıkmış demektir. Siz Serkan’a sövün geçin….

Devlet öğretmenliğe giriş için bir sınav yapıyor. Bu sınavın da yıllardır süregelen bir temayülü var. Genelde yazın ortasında yapılan bir sınav (Ekte DMS’den beri hangi tarihlerde yapıldığı var). Siz tabii öğrenci olarak, kurs sahibi, öğretmen olarak bir planlama çerçevesinde hazırlık yapıyorsunuz. Sonra biri çıkıyor sebebi belirsiz şekilde AGS’yi Mayıs başında yapacağız diyor. Allah’ım aklımıza mukayyet ol.

Cumhuriyet iyi bişi arkadaşlar. Haberiniz olsun.

Michelin yıldızlı lokanta ne la 😂 Ulan laikçiler, gamalistler hep siz bu hale getirdiniz memleketi. İnşallah düzeltecez ama 😂

5 boyutlu satranç oynuyor Okan Hocam 😂😂😂

Önemli olan eğitimde big data değil, sınıf içi öğretmen-öğrenci etkileşiminden doğan datadır.

Ne zaman bakanlık iyi bişey yapmaya çalışsa hemen istemezükkkkk… Yav az dinleyin kardeşim koca bakanlıktan iyi mi bileceksiniz 😂😂😂😂

Adam haklı!

Yürü beeeee

Delikanlılığına kefiliz futbol bilgisine değil 😂

Ortadoğu, insanların atalarıyla övünürken torunları için hiçbir şey inşa etmedikleri yerdir.

YaptığınIz bakanlık güzellemesini bir kenara koyarak: Daha fazla performans gösteren öğretmene ne gibi bir kıyağı olacak bakanlığın? İkramiye mi verecek, zamlı ek ders mi verecek? Diyelim ki öğrencinin konu eksiklerini, kazanım eksiklerini belirledi ne yapacak bakanlık? Sistemin iç yapısını en son lise üçte görmüş adam “bıkınkıı hırikı islır bışlıtıyır!” Yav he he!