یه خستگیای تو علوم پزشکی و مشخصا خودِ پزشکی هست که تو هیچ شغلی نیست؛
اونم روبرو شدن با رنجِ عریانِ انسانهاییه که حتی نمیشناسیشون.
رنجی که گاهی هیچ کاری از دستت برنمیاد براش انجام بدی، فقط میتونی تو غصهشون شریک شی.
اوجِ ضعیف بودن انسان رو میبینی و باز هم به خودت غرّهای؟
پارتنر غیر علوم پزشکیت هیچوقت قرار نیست بفهمه تو چقدر خستهای و خوابت میاد.