گینتاما با شوخی و استعاره وضعیت داخلی(گذشته و حال)رو هم نقد میکنه انتقاد از _قدرت داخلی ضعیف،فاسد و بوروکراتیک،که بی‌عرضه و وابسته به قدرت خارجیه _بی‌تفاوتی مردم ومنفعت‌طلبی نخبگان؛عادی‌سازی فاجعه سیاسی _کنترل مردم با زور،وسرکوب آزادی‌ها _سنت‌ها گینتاما در عمق خودش اثری سیاسی‌ست

Queria saber como deixar você. #Naruto #BrokebackMountain #Fanart

ما همیشه از اونطرف مرزهای زندگی و انسانیت می‌ترسیم، بدون اینکه بدونیم گاهی تمام چیزی اونطرف تاریکی منتظر ماست، کسی‌ست که نمی‌خواد تنها بمونه. اثری شاعرانه،غم‌انگیز ولطیف با فضای گوتیک، که برامون از جهانی سرد، تاریک، ساکت و پر از تنهایی قصه می‌گه. The Girl from the Other Side

まよてん

این بامزه بود خوشم اومد ازش. برده شرکتی می‌دونید چیه؟

این انیمه برام حال و هوای گینتاما رو داره، یه جهان صمیمی مسخره و ملموس، با شخصیت‌های عمیق و دوست‌داشتنی که میتونن تنبل، مسخره و ابله باشن و درگیر مسائل پیش پا افتاده بشن. و مثل گینتاما تو رو از مسخرگی و بیهودگی به رنج و سیاهی پرتاب کنن. واقعاً خیلی دوستش دارم.❤️

یه کمدی ابزورد، عجیب و دوست‌داشتنیه، که پرداخت به" هویت، تنهایی، حافظه، دوستی، آسیب‌پذیری ،خشونت و رهایی از گذشته" داستان رو عمیق کرده. لحن انیمه مدام بین خنده و اندوه جابه‌جا می‌شه: توی مسخره‌ترین حالت هم رنج و انسانیت رو میشه لمس کرد. برام بهترین انیمیشن چینیه: Scissor Seven

وقتی می‌گم حالم خوب نیست، دوستام:

At this point, I’ve experienced enough pain to awaken the Mangekyō sharingan.

هیچی قرار نیست عوض بشه.

انیمه درباره آدم‌هاییه که پنهان پشت نقاب‌ها زندگی می‌کنن؛ در جهانی سرد، بی‌رحم و پر از ابهام.جهانی که آدما برای دوام آوردن بین اخلاق و وظیفه گیر می‌کنن. و طرح این پرسش اگر احساساتت رو از دست بدی، منطقی‌تر می‌شی یا فقط بخشی از انسان‌بودنت رو گم می‌کنی؟ Darker than Black

دارم این سریال رو تماشا می‌کنم. و خیلی خوشم اومده. حال و هوای لطیف و قشنگی داره، مثل نسیم بهاری لب ساحل دل‌انگیزه. بامزه هم هست. پیشنهاد می‌کنم ببینید اگر هم دیدین اسپویل نکنین Hometown ChaChaCha

بد نبود

"Why not just give up?" Is such an insane thing to hear from Japanese people about piracy considering how much "Never giving up" is promoted in their own fiction. Like I'm genuinely curious do they just read their stories and not take any of the lessons to heart? Do they not learn any of the lessons their own stories try to teach and apply them in real life? It really feels like a lot of them view their own works as media to be consumed and discarded rather than something you can grow from.

خیلی وقته مانگا نخوندم، چون می‌خوام اول برزرک رو بازخوانی کنم، پس اولویت با اونه. و وقتی می‌رم تو اپ که برزرک رو بازخوانی می‌کنم ناخودآگاه یه کتابpdf باز می‌کنم می‌خونم. نمی‌دونم کی قراره از این چرخه دربیام.