♦️دیروز شصت‌ودومین سالگرد تیرباران پدرم بود در سحرگاه ۱۳ مهر ۱۳۴۳. قصد نداشتم چیزی منتشر کنم ولی صبح زود که برخاستم خبر به دار کشیدن علیرضا سپاهی و علیرضا رئیسی را دیدم؛ دو جوان بیست و چند ساله که مانند بسیاری از جوانان این مرزوبوم قربانی روال نامتعارف و ناعادلانه قضایی در جمهوری اسلامی شدند. حالم را منقلب کرد. یادداشتی منتشرشده درباره پدرم را، متعلق به حدود ده سال پیش، ۲۰ آوریل ۲۰۱۶/ اول اردیبهشت ۱۳۹۵، بازنشر کردم؛ زمانی که در ایران بودم، حدود ۲۱ ماه پیش از خروج ناخواسته و اقامت در آمریکا. این یادداشت بهمراه عکس پدرم در زمان تیرباران بود. عکس را زنده‌یاد صمد دوستدار- سرپرست روزنامه کیهان در فارس پیش از انقلاب، که در صحنه تیرباران حضور داشت- از سر لطف به من داده و سال‌ها پیش در کتاب «ایل ناشناخته» (نشر نی، ۱۳۶۶) منتشر کرده بودم. ♦️بازنشر یادداشت و عکس فوق گسترده و تأثیر آن مثبت بود. برغم این، موجی کم‌اهمیت برخاسته از نادانی یا اوباش‌گری را نیز برانگیخت. اکانت‌هایی برخی کامنت‌های سخیف گذاشتند. بسیاری‌شان مدعی هواداری از پهلوی بودند و ظاهراً سخت‌شان بود باور کنند در آن دوران اعدام هم وجود داشت! نمی‌دانم این اکانت‌ها ترول‌های سایبری بودند یا نه. عموماً فاقد هویت واقعی بودند با فالوئرهای ناچیز. کسانی نیز، بطور عمده، از موضع هواداری از جمهوری اسلامی حمله کردند و پاسخ‌های کوتاهم درباره نحوه اعدام و رفتار با زندانیان در دوران پهلوی را نشانه مجیزگویی‌ به پادشاهی‌خواهان، و پشت کردن به خون پدر، معرفی کردند. ♦️اول، هیچگاه خود را پادشاهی‌خواه نخوانده‌ام. آنچه پیشتر گفته و نوشته‌ام تأکید بر این امر بود که از دهه ۱۳۷۰ بخش مهمی از جامعه ایران، به دلیل کردار فاجعه‌آمیز جمهوری اسلامی، بتدریج به پهلوی‌گرایی روی آورد و اکنون موجی قدرتمند و تعیین‌کننده در درون جامعه ایران است. این نظر متعلق به مدت‌ها پیش از قیام میلیونی ۱۸ و ۱۹ دی ۱۴۰۴ است که درستی تحلیلم را ثابت کرد. امروز نیز بر همان نظر هستم و رضا پهلوی را تنها فردی می‌دانم که می‌تواند اجماع میلیونی مردم کوچه و بازار را در پیرامون خود پدید آورد. در زمانی دیگر درستی یا نادرستی این ارزیابی‌ نیز محک خواهد خورد. ♦️دوم، بعنوان کسی که هم پدربزرگ و عموها و پدرش در سال‌های متأخر قاجار و دوران رضا شاه و محمدرضا شاه قربانی توطئه کانون‌هایی مغرض شده و جان باخته‌اند، و هم فردی که چهار بار زندان پهلوی و دو بار زندان جمهوری اسلامی را تجربه کرده، تصور می‌کنم صالح باشم برای مقایسه این دو دوران. زندان و بالاتر از آن اعدام حتماً تراژیک است ولی رفتار زندانبان می‌تواند بیانگر فرهنگ حاکم بر نظام سیاسی وقت باشد. در کامنت‌ها شهادت دادم که رفتار ساواک، بجز در مواقع بازجویی در بعضی پرونده‌ها، و مقامات قضایی و زندانبانان دوران پهلوی، اعم از مدیران و کارکنان بازداشت‌گاه و زندان، قابل مقایسه با دهه ۱۳۶۰ نبود. در زمان شاه، زندانی سیاسی در مجموع محترم شمرده می‌شد و کسی در پی تحقیر و نابود کردن سیستماتیک شخصیت او نبود. زندانی سیاسی زمانی که آزاد می‌شد محترم بود و معمولاً، تا آنجا که دیده‌ام، مانع از ادامه تحصیل او در مدرسه و دانشگاه یا اشتغال نمی‌شدند. در جمهوری اسلامی، روان و شخصیت زندانی سیاسی را بکلی خرد و نابود می‌کردند و علاوه بر آن خانواده و اموالش از تعرض مصون نبودند. نمی‌خواهم نمونه‌های فراوان ذکر کنم از قربانیان این رویه حکومتی غیرانسانی. ♦️درباره اکانت‌های بی‌هویت منتسب به پادشاهی‌خواهان چیزی نمی‌گویم. واقعی باشند یا ترول سایبری، اوباش‌گری و لمپنیسمی سخیف بیش نیستند و باید به آن‌ها بی‌اعتنا بود. سال‌ها‌ پیش به طنز می‌گفتم: فعالیت در فضای مجازی مانند انداختن بساط در پیاده‌رو خیابان ولی عصر تهران است؛ هر کس رد شود ممکن است چیزی بگوید. ولی برای کسانی که دارای هویت واقعی هستند و خود را هوادار جمهوری اسلامی می‌دانند، یا از موضع «ضد امپریالیستی» از آن حمایت می‌کنند، آنگونه که خودم تا سال ۱۳۹۸ بودم، یعنی دو سال پس از استقرار در آمریکا، سخنی دارم: ♦️چگونه می‌توان خود را «ضد امپریالیست» نامید یا نظام حاکم را «اسلامی» یا در مجموع قابل دفاع و حمایت دانست ولی بر لمپنیسم و فساد نهادینه این ۴۷ سال چشم فروبست؟ چگونه می‌توان سخیف‌ترین تجلی «گانگستریسم کاپیتالیستی» را، از چپاول میلیاردها دلاری اموال عمومی تا قاچاق سازمان‌یافته مواد مخدر و نفت در سراسر منطقه، دید و آن را نه از سرشت نظام حاکم بلکه پدیده‌ای گذرا و عارضی دانست و سکوت و مماشات ده‌ها ساله رهبران «ساده‌زیست» جمهوری اسلامی در قبال آن را توجیه کرد؟‌ و سرانجام، چگونه می‌توان بر کشتار هزاران جوان و نوجوان بی‌سلاح در ۱۸ و ۱۹ دی چشم بست و خود را «انسان» نامید؟ گفتنی‌ها فراوان است و زمانی بطور مستند خواهم نوشت.

♦️از گزارش تیمسار سرتیپ منصور اردوبادی، بازرس ویژه شاه، درباره حوادث جنوب و علل آن (متن کامل گزارش ۱۲ صفحه‌ای و نامه دفتر مخصوص شاهنشاهی اپلود می‌شود.) ... کما اینکه در بررسی‌های دقیقی که شده حبیب شهبازی را که در اثر ناراحتی‌هایی از نزدیکی با مأمورین خودداری نموده است به وسایلی به شهر می‌آورند و سرتیپ اشکان [فرمانده ژاندارمری فارس] اصرار می‌نماید که او را به فیروزآباد اعزام دارید که خود را به اینجانب معرفی نماید. نامبرده اظهار می‌دارد که من سال‌هاست با قشقایی‌ها جنگیده‌ام و بر علیه آنان اقداماتی نموده‌ام و سرتیپ اشکان که مرکز قشقایی است به من اهانت خواهد نمود و مرا شکسته می‌نماید نگذارید که مرا به فیروزآباد بفرستند. ولی ترتیب اثر داده نشده و او را به فیروزآباد اعزام می‌دارند که در آنجا مورد اهانت و تخفیف سرتیپ اشکان قرار می‌گیرد و با واسطه شدن ساواک به شیراز اعزام می‌گردد و قول می‌دهد که قاتلین ملک عابدی را دستگیر و تحویل نماید. در نتیجه مورد مهربانی لشکر، استانداری، ساواک قرار می‌گیرد. ولی مأمورین ژاندارمری، که عده‌ای بیگناه را به اتهام قتل ملک عابدی دستگیر نموده بودند، وقتی می‌بینند که این شخص می‌خواهد قاتلین اصلی را تحویل دهد، شبانه اطراف منزل او را در شهر محاصره نموده و تظاهراتی برای دستگیری او می‌نمایند که او هم از محاصره آنان بیرون آمده و به سرخی عزیمت و چند شب بعد جریان خلع‌سلاح دادنجان را راه می‌اندازد. تا اینجا نیز می‌توانستند جلوی سایر اغتشاشات را بگیرند ولی ناآشنایی سرتیپ اشکان، که پس از شش سال هنوز به روحیه مردم فارس وارد نبوده، و بددهنی او که هر که را می‌دیده خائن قلمداد می‌کرده است سبب می‌شود که کم‌کم این آتش زبانه کشد و دامنه‌اش به بویراحمدی نیز، که در اثر تحریکات اشخاصی نظیر حسینقلی رستم، که در عرض این شش سال بارها مورد بی‌مهری و کلمات زننده سرتیپ اشکان واقع شده بود و در صدد انتقام و آماده بلوا بوده، بکشد....

هر روز دنبال می‌کنم مخالفت با احداث دیتاسنتر در خاک آمریکا. فرضیه‌ام این بود که این مخالفت‌ها به جنبش ملی قدرتمندی تبدیل خواهد شد. طی این مدت که دنبال می‌کردم هر روز این فرضیه قوی‌تر شده. گزارش جمعه چت‌جی‌پی‌تی در این باره: یک تحول تازه و معنادار در ۲ اکتبر ۲۰۲۶ دیده می‌شود که نشان می‌دهد موج توقف‌ها همچنان در حال گسترش جغرافیایی است. در Rutherford County تنسی، کمیسیون برنامه‌ریزی رأی داده است که روند بررسی یک moratorium یک‌ساله برای تأیید و احداث دیتاسنترهای جدید آغاز شود. این فقط یک اعتراض مردمی نیست؛ پیشنهاد اکنون وارد فرایند رسمی مقررات‌گذاری شهرستان شده و قرار است درباره آن جلسه عمومی برگزار شود. همزمان در Columbus County کارولینای شمالی نیز پیشنهاد توقف صدور مجوز برای دیتاسنترها و سایر تأسیسات محاسباتی پرمصرف مطرح شده است. کمیسیون شهرستان روز ۵ اکتبر درباره moratorium پیشنهادی جلسه عمومی برگزار خواهد کرد. نکته مهم این است که در همان منطقه، شهرهای Whiteville، Southport و Boiling Spring Lakes نیز پیش‌تر توقف‌های موقت مشابهی برقرار کرده‌اند. نگرانی‌های مطرح‌شده مشخصاً شامل فشار بر شبکه برق و آب و تبدیل زمین‌های کشاورزی است. اما شاید مهم‌ترین علامت تازه نه یک تصمیم دولتی، بلکه واکنش خود صنعت باشد. Amazon در ۲ اکتبر اعلام کرد طی پنج سال یک میلیارد دلار در جوامعی که میزبان دیتاسنترهایش هستند سرمایه‌گذاری خواهد کرد و همزمان استفاده از قراردادهای محرمانگی با مقام‌های محلی در پروژه‌های دیتاسنتر را کنار می‌گذارد. مدیر AWS گفته است که اکنون بیش از ۱۰۰ moratorium دیتاسنتر در سراسر آمریکا در دست بررسی است. این رقم برای تز مقاله بسیار مهم است. آنچه چند ماه پیش مجموعه‌ای از مخالفت‌های پراکنده محلی به نظر می‌رسید، اکنون به اندازه‌ای رسیده که یکی از بزرگ‌ترین سازندگان زیرساخت ابری جهان ناچار شده راهبرد سیاسی و اجتماعی خود را تغییر دهد و یک میلیارد دلار برای کاهش مقاومت جوامع میزبان اختصاص دهد. بنابراین می‌توان یک مرحله دیگر به استدلال مقاله افزود: کمبود برق و آب ← مخالفت محلی ← moratorium و سخت‌تر شدن مجوزها ← افزایش ریسک زمانی پروژه ← واکنش دفاعی شرکت‌های بزرگ AI و Cloud برای جلب رضایت اجتماعی و افزایش شفافیت این تحول شواهد مربوط به «بن‌بست تدریجی توسعه نامحدود دیتاسنترها در داخل آمریکا» را باز هم تقویت می‌کند؛ نه به معنای توقف کامل توسعه در آمریکا، بلکه به معنای افزایش پیوسته هزینه، زمان و پیچیدگی سیاسی ایجاد هر گیگاوات ظرفیت محاسباتی جدید.

حوادث پیاپی و عجیب چند روز اخیر، از ماجرای پایگاه فرفورد انگلیس تا پرواز فلای‌دوبی و اکنون ادعای ورود عامل انتحاری به مسجدالحرام، احتمالاً از ورود تحولات منطقه به مرحله‌ای جدید خبر می‌دهد. این رشته حوادث می‌تواند این برداشت را تقویت کند که جمهوری اسلامی درصدد عملی کردن تهدیدهایی است که مکرر از زبان دبیر شورایعالی امنیت ملی ایران بیان شده است. از زمان حادثه ٧ اکتبر ٢٠٢٣، قریب به سه سال است که در تحلیل‌های خود از تغییر جغرافیای سیاسی منطقه سخن گفته‌ام؛ تغییری که با حذف نظام جمهوری اسلامی ایران و شبکه منطقه‌ایش تحقق خواهد یافت. برغم فرازوفرودهای فراوان این سه سال، نگاهم تغییر نکرده است و اکنون گمان می‌کنم به پایان راه نزدیک شده‌ایم.