ملت شریف و شجاع ایران، جمهوری اسلامی امروز دیگر آن رژیمی نیست که یک سال پیش بر ایران حکومت می‌کرد. این رژیم اکنون ضعیف‌تر از هر زمان دیگری است و رهبرِ مفقود و دیگر سرکردگان آن، بیش از هر چیز از قدرت ملت ایران هراس دارند؛ از یک خیزش سراسری و مؤثر که به عمر این رژیم شیطانی پایان دهد. این فرقه جنایتکار و سپاه پاسدارانِ تروریستِ آن، میهن عزیز ما را به جنگ کشانده و موجودیت ایران را به خطر انداخته‌اند. سلطه سپاه بر ارکان کشور و چپاول منابع ملی، عامل اصلی وخامت روزافزون وضعیت اقتصادی و امنیتی ایران است. این تبهکاران، نه نانی برای مردم باقی گذاشته‌اند، نه امنیتی و نه امیدی به آینده. آنها برای حفظ قدرت خود، حاضرند ایران و ایرانی را قربانی کنند. اما میهن زخم‌خورده و رنجور ما، دیگر تابِ تحملِ خسارت‌های بیشتر را ندارد. ما باید دست در دست هم بگذاریم و از هر فرصتی برای نجات ایران بهره ببریم. ما هم برای سرنگونی جمهوری اسلامی و هم برای اداره ایران پس از آن برنامه داریم؛ برنامه‌ای روشن با هدف حفظ امنیت و ثبات کشور در دوران گذار، تضمین آزادی‌های اساسی مردم و تامین نیازهای ضروری شهروندان. خطاب به نیروهای نظامی، انتظامی و امنیتی: به ملت بپیوندید و در روز آزادی ایران در کنار مردم بایستید تا امان‌نامه دریافت کنید. اما اگر هم‌چنان در کنار سرکوبگران بمانید و در جنایت علیه مردم مشارکت کنید، در برابر قانون و عدالت پاسخگو خواهید شد. من این بار، نه فقط از نیروهای نظامی و دولتی، بلکه از همه ایرانیان، از اقشار گوناگون، که از این رژیم به ستوه آمده‌اند و خواهان آینده‌ای آزاد و آباد برای ایران هستند، دعوت می‌کنم از طریق نشانی t.me/BarkhizIranBot در تلگرام، مستقیماً با تیم من ارتباط برقرار کنند و همین امروز به کارزار همکاری ملی برای نجات ایران بپیوندند. ما آماده‌ایم تا بر جمهوری اسلامی پیروز شویم و آینده‌ای تازه برای ایران، منطقه و جهان رقم بزنیم. پاینده ایران، رضا پهلوی

👑 روزی که یک ریال ایران، معادل یک دلار بود، رویایی دور از دسترس نبود، بلکه نمادی از ایرانی بود که می‌توانستیم داشته باشیم، خاک بر سر فرقه ی ۵۷ اما بزودی👇

یکی از خطاهای راهبردی در مبارزه رسانه‌ای با جمهوری اسلامی، اشتباه گرفتن «راوی» با «روایت» است. راوی کسی است که پیام حکومت را منتشر می‌کند؛ یک اکانت، فعال رسانه‌ای یا چهره سیاسی. روایت همان پیام، چارچوب ذهنی و تصویری است که حکومت می‌خواهد از واقعیت در ذهن جامعه بسازد؛ مثلاً اینکه اعتراضات محصول دخالت خارجی است، مخالفان وابسته‌اند یا تغییر سیاسی به هرج‌ومرج منجر می‌شود. شما حتی اگر صددرصد ثابت کنید یک اکانت حکومتی است، آن فرد می‌تواند اکانتش را حذف کند و چند روز بعد با هویتی جدید، حمایت تازه و تاکتیکی متفاوت برگردد. چون حکومت برای بازتولید راوی سرمایه، نیرو و تشکیلات دارد. اما اگر خودِ روایت را با شواهد، استدلال و افشای تناقض‌هایش بی‌اعتبار کنید، دیگر فرقی نمی‌کند چه کسی آن را تکرار می‌کند؛ پیام قدرت اثرگذاری‌اش را از دست داده است. راوی قابل جایگزینی است، اما روایتی که اعتبارش فرو بریزد، با تغییر راوی احیا نمی‌شود. در نبرد رسانه‌ای، هدف نباید صرفاً افشای بلندگوی حکومت باشد؛ باید کاری کرد که صدای آن بلندگو دیگر خریدار نداشته باشد. پیروزی در جنگ روایت‌ها، حذف پیام‌رسان نیست؛ شکست دادن خودِ پیام است.@JavadJose @comondo021 پاینده ایران جاوید شاه

حق رأی ندارم بی بی، وگرنه تمام رأی های زندگیم مال تو 🫂❤️ لذت بردم از این توییت

"خیابان از دل خیابان" وقتی خیابان از واکنش تبدیل به کنش می‌شود. در مکانیزم حرکت‌های خیابانی، جمعیت از سه بخش تشکیل می‌شود: پیشانی جمعیت بدنه‌ی جمعیت عقبه‌ی جمعیت پیشانی جمعیت: عملگراتر است، تجربه خیابان را دارد، ریسک‌پذیری بالاتری دارد و حرکت را شکل می‌دهد بدنه جمعیت: حاضر به مشارکت است، تجربه کمتری دارد، ریسک‌پذیری کمتر از پیشانی دارد، و جمعیت اولیه و حامی را شکل میدهد عقبه جمعیت: انگیزه حضور دارد، تجربه کمتری دارد، محتاط است و فقط در قالب جمعیت احساس امنیت دارد، حجم جمعیت را میسازد. این سه بخش همیشه در یک سطح از پتانسیل عمل قرار ندارند. ممکن است در یک مقطع زمانی، پیشانی جمعیت سطح انرژی بالاتری داشته باشد، در حالی که بدنه و عقبه هنوز به آن سطح نرسیده‌اند. اگر بتوان این بخش پیشرو را تا حدی نگه داشت تا دو بخش دیگر هم به سطح مشابهی از انرژی و آمادگی برسند، نوعی هم‌ترازی شکل می‌گیرد؛ گویی فنر در بیشترین حد خود فشرده شده و آماده‌ی آزاد کردن حداکثر نیروست. اما این هم‌ترازی صرفاً با صبر به دست نمی‌آید. در عصر اینترنت و سرکوب، پیشانی معمولاً اطلاعات به‌روزتر و شبکه‌ی بهتری دارد، اما بدنه تحت تأثیر پروپاگاندای سنگین یا ترس تجربه‌شده است. هم‌ترازی فقط با «صبر» به دست نمی‌آید؛ نیاز به روایت مشترک و سیگنال‌های قابل فهم برای بدنه دارد. بدون این، حتی اگر صبر کنیم، ممکن است پیشانی فرسوده شود یا در اثر یک جرقه، دست به عمل بزند. از طرف دیگر، صبر خودش بدون هزینه نیست. رژیم‌ از این فاصله زمانی استفاده می‌کنند: ساختار سرکوب را سازماندهی می‌کنند؛ مخالفان را دستگیر، حذف، یا پراکنده می‌کند؛ وضعیت اقتصادی را (هرچند بد) مدیریت می‌کنند. بنابراین، «زمان مناسب» یک نقطه‌ی ثابت نیست، بلکه یک پنجره‌ی متحرک است که ممکن است به‌سرعت بسته شود. در این میان، نیروی سرکوب ایدئولوژیک یک مانع جدی است: نیرویی که هم ابزار سرکوب دارد، هم باور، و هم فرمان اجرای آن را. از این میان، شکستن ظرفیت فرمان از تحمیل شکست در باور و اسلحه اجرایی‌تر است. شکست در سطوح بالا، میتواند زنجیره فرمان یا اراده فرمان را تغییر دهد. و به موازات آن، ترس این روزهای رژیم در ایجاد شکاف در باور نیروها در بدنه است. پیش نیاز "خیابان" شکست در ساختار بدنه‌ی سرکوب است. چیزی که این روزها تا حدی رخ داده است، اما باید عاملیت مضاعف برای آن ایجاد شود. در شرایطی که چنین شکاف‌هایی شکل بگیرد و هم‌زمان دشمن زخمی باشد و فشارهای بیرونی هم وجود داشته باشد؛ اگر حرکت اجتماعی در «زمان مناسب» رخ دهد، می‌تواند نقطه‌ی پایانی سقوط را قابل لمس کند. اما اگر این حرکت بدون آمادگی نسبی این سه بخش و در زمان نامناسب شکل بگیرد و با سرکوب مواجه شود، این خطر وجود دارد که پتانسیل اجتماعی زودتر از موعد تخلیه شود و بازیابی آن برای مدتی به تعویق بیفتد. بنابراین مسئله فقط «شکل‌گیری حرکت» نیست؛ بلکه زمان‌بندی و هماهنگی میان این سه بخش، عامل تعیین‌کننده است. و در نهایت، مسئله‌ی مقصد: حرکت خیابانی بدون مقصد، لزوماً خط پایان را مشخص نمی‌کند. حضور صرف در خیابان، اگر به یک نقطه‌ی مشخص ختم نشود، می‌تواند فرسایشی شود. ما برای به خیابان رفتن هیچگاه مقصد نداشتیم، حضور صرف در خیابان، بدون مقصد خط پایان را مشخص نمی‌کند. تسخیر مراکز نمادین، میتواند مقصد خیابان باشد. در صورتی که پیش نیازهای حضور در خیابان فراهم شود، تسخیر رسانه، مجلس، و وزارت خانه‌ها، شده باشد، می‌تواند همان خط #پایان حرکت باشد؛ نقطه‌ای که پالس نهایی را صادر می‌کند. خیابان بدون مقصد و خیابان تصادفی، ره به مقصد نمی‌برد. با تشکر از @Negeann برای تدوین متن خلاصه