Glen Hansard ve Declan O’Rourke..
Hangisini seçersin deseler birini diğerinden ayırmam zor olurdu.
Kuzey’in ve Güney’in sokaklarını, tepelerini birlikte yürüdük hep onlar hiç bilmeden.
Ne var ki Declan O’Rourke’un hikayelerinin beni başka bir çekişi olmuştur hep içine. Onunla kurduğum bağ, derinlere inenlerden.
Bir saat kadar önce Instagram’a uğradım. Canlı yayını varmış. Çok değil, az insanlı, sade, sıcacık bir yayın. Söylemeyi en sevdiğim şarkılarından biriyle karşıladı beni.. sonra biraz konuştuk. O konuştu, biz dinledik. Şarkılar istedik. Hiç üşenmedi, çaldı. O çalarken ben Man üzerinden İrlanda’ya ulaştım, Atlantik’i geçtim. İrlanda yağmuruna yakalandım. Yağmur sonrası bütün tanıdık sokakları gezdim. Dublin, Belfast, Armagh, Dungennon..
İstediğim şarkıyı çalmak yerine, beni ilk dinlediğimde bambaşka bir hikayeyle yakalayan başka bir şarkı çaldı; nefesimi tuttum ama göz yaşlarımı tutamadım.
Vedalaşırken en sevdiğim Ev şarkımla uğurladı beni.
Birlikte, hep yaptığımız gibi Stars Over Kinvara söyledik..
Atlantik’ten esen , diri, keskin rüzgarları özledim, yağmuru, gökkuşaklarını..
Teşekkürler
@declanorourke müziğin, bende, benimle köklenen hikayelerin için, bir süre için evde hissetmemi sağladığın için.
Sen hikayelerini anlatmaya hep devam et, şarkılarını hep söyle,
hiç eksilme 🙏🌻✨
open.spotify.com/track/1tXHU…