مشارکت در اعتراضات در ایران در اکثر موارد محدود به طبقه متوسط شهری است. در فرانسه طبقه متوسط و پایین شهری باهم شرکت میکنند. معمولا طبقه متوسط شهری نوع اعتراضش ختم به غارت مغازهها نمیشود. در اعتراضات سال ۱۳۷۱ در مشهد که عمده آن حاشیهنشینان بودند غارت گسترده انجام شد.
تظاهرات ایران را فرانسه مقایسه میکنید و از اینکه در ایران در زمان تظاهرات مغازهها غارت نمیشن نتیجه میگیرید ملت ایران ملت نجیب و با فضیلتی است و ملت فرانسه خراب!!
این فضیلتهای تخیلی برای جبران حقارتهای واقعی خوب هستند!
.
اما در واقعیت ملت ایران هیچ نجابت و برتری اخلاقی واقعی نسبت به ملت فرانسه ندارد.
نسبت به هیچ ملتی ندارد، شاید مثلا نسبت به افغانستان داشته باشد
چون آنها وضعیت رفاه و آموزش و آزادیشون از ما هم بدتر است!
.
اینکه در تظاهرات ایران دزدی مغازهها نشد و در فرانسه شد
دلایل زیادی دارد که حتی یکیشون هم نجیب بودن ملت ایران نیست
مثلا:
۱. فرانسه کشوری مهاجر پذیر است و در آنجا از تمام دنیا افراد با باورها و افکار متفاوت و احساسات گاهی کینهآمیز نسبت به یکدیگر زندگی میکنند.
.
۲. در تظاهرات اندکی گسترده ایران در یک شب چند هزار نفر کشته و زخمی میشوند، اصلا کسی فرصت دزدیدن چیزی را ندارد.
.
۳. در ایران هنوز تاکنون تظاهراتی به وسعت و پیچیدگی فرانسه رخ نداده است چون اصلا چنین فرصتی نشده.
مواردی مانند راهپیمایی سکوت ۸۸ جمعیت زیاد بوده اما اسمش روی خودش است.
هنوز مثلا طی یک فراخوان گروههای سازمان یافته کرمانشاهی نرفتهاند تهران!
اغلب تجمعات محلی بوده و بخش زیادی از مردم یکدیگر را میشناسند!
در تجمع بازاریان یک پاساژ که نمی تونید غارت مغازه همسایه رو ببینید؟
در تجمع آبدانان که همه فامیل هستند که نمی تونید غارت مغازه پسر عمو را انتظار داشته باشید.
و به محض اندکی گسترده تر شدن تظاهرات مداخله حکومت طوری بوده که کاری فراتر از برداشتن جان و فرار کردن ممکن نبوده است.