Thatcher understood that prosperity has to be earned, enterprise encouraged, and hard work rewarded. Economic common sense that’s as relevant today as ever.

یک اپوزیسیون جدی فقط با مخالفت با حکومت تعریف نمی‌شود؛ ارزش‌هایش باید در رفتار اعضا، شیوه تصمیم‌گیری، میزان تحمل نقد و ساختار سازمانی‌اش دیده شود. در این پادکست، با تمرکز بر نمونه بلاروس و اشاره به کوبا و لهستان، درباره دموکراسی، پاسخگویی، انضباط و ضرورت شکل‌گیری یک تشکیلات واقعی صحبت می‌کنیم.

In January 2026, Iran’s internet was shut down. With no foreign journalists on the ground and no independent reporting, much of what happened was recorded by the people who were there. Across the country, people filmed protests, shootings, arrests, the wounded, the dead and the aftermath. Their footage reached the outside world in fragments, often without clear dates, locations or context. This Is Our Story brings these images together with first-hand accounts from eyewitnesses, survivors and bereaved families, revealing how events unfolded and what people experienced. The documentary restores context to isolated clips, preserves testimony and creates a fuller record of what happened. English subtitles make that record accessible beyond Iran. All four episodes are available on Manoto’s YouTube channel: youtube.com/@manototv

Our opposition is so fragmented that even agreeing on one cause becomes a contest over who gets the credit. We don’t need to agree on Iran’s future political system to work together for the right to choose it. How much longer must that wait for our factional disputes?

In January 2026, Iran’s internet was shut down. With no foreign journalists on the ground and no independent reporting, much of what happened was recorded by the people who were there. Across the country, people filmed protests, shootings, arrests, the wounded, the dead and the aftermath. Their footage reached the outside world in fragments, often without clear dates, locations or context. This Is Our Story brings these images together with first-hand accounts from eyewitnesses, survivors and bereaved families, revealing how events unfolded and what people experienced. The documentary restores context to isolated clips, preserves testimony and creates a fuller record of what happened. English subtitles make that record accessible beyond Iran. All four episodes are available on Manoto’s YouTube channel: youtube.com/@manototv

قدرت واقعی یک حکومت کجاست؟ در شمار سلاح‌هایش یا در وفاداری نیروهایی که فرمان‌ها را اجرا می‌کنند؟ در این پادکست، با مرور تجربه ایران، کوبا، نیکاراگوئه و سوریه، نقش مبارزه مسلحانه، اعتراض مدنی و شکاف در ساختار قدرت را در سقوط حکومت‌ها بررسی می‌کنیم.

«مردم باید مسلح شوند»؛ جمله‌ای که این روزها بیشتر شنیده می‌شود. اما مسلح شدن دقیقاً یعنی چه و تجربه کشورهای دیگر درباره پیامدهای آن چه می‌گوید؟ در این پادکست، از آمریکای لاتین تا انقلاب ۱۳۵۷ ایران، تجربه جنبش‌های مسلحانه و غیرمسلحانه را مرور می‌کنیم؛ از شکست‌ها و پیروزی‌ها تا پرسشی که شاید از خودِ گرفتن اسلحه مهم‌تر باشد: اگر یک حکومت سقوط کرد، روز بعد چه کسی اسلحه‌ها را زمین می‌گذارد؟

In January 2026, Iran’s internet was shut down. With no foreign journalists on the ground and no independent reporting, much of what happened was recorded by the people who were there. Across the country, people filmed protests, shootings, arrests, the wounded, the dead and the aftermath. Their footage reached the outside world in fragments, often without clear dates, locations or context. This Is Our Story brings these images together with first-hand accounts from eyewitnesses, survivors and bereaved families, revealing how events unfolded and what people experienced. The documentary restores context to isolated clips, preserves testimony and creates a fuller record of what happened. English subtitles make that record accessible beyond Iran. All four episodes are available on Manoto’s YouTube channel. youtube.com/@manototv

چهار قسمت مستند «این روایت ماست» درباره اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ چهار قسمت این مستند را می‌توانید در کانال یوتیوب منوتو از اینجا ببینید. youtube.com/playlist?list=PL…

میزان خصومت و شکافی که امروز میان طیف‌های مختلف اپوزیسیون ایران وجود دارد، واقعاً قابل تأمل است. تا جایی که گاه حتی یک فاجعه ملی نیز نمی‌تواند ما را برای لحظه‌ای حول یک حقیقت مشترک کنار هم قرار دهد. آنچه در دی‌ماه رخ داد، فاجعه‌ای ملی در ابعادی تقریباً تصورناپذیر بود. امروز شواهد معتبری در دست است که نشان می‌دهد شمار جان‌باختگان به ده‌ها هزار نفر می‌رسد. رقم دقیق را هنوز نمی‌دانیم و من نیز حاضر نیستم صرفاً به این دلیل که عددی با یک روایت یا موضع سیاسی خاص همخوانی دارد، آن را به‌عنوان آماری قطعی تکرار کنم. اما مسئله فقط بر سر اعداد نیست. کافی است به واکنش‌ها، زمانی که روایت این قربانیان را بازگو می‌کنیم، نگاه کنید. میزان همراهی، بازنشر و حتی واکنش ساده ایرانیان، در مقایسه با ابعاد آنچه رخ داده، به شکل عجیبی اندک است. و این پرسشی جدی را پیش روی ما می‌گذارد: چرا؟ آیا بخشی از جریان چپ، به دلیل شعارهایی که مردم در خیابان‌ها سر دادند و تصویری که از خواسته‌هایشان ارائه کردند، ترجیح می‌دهد از روایت آنچه بر آنان گذشت فاصله بگیرد؟ آیا برخی از مشروطه‌خواهان، چون با راهبرد شاهزاده رضا پهلوی موافق نیستند، یا از کسانی که امروز این روایت را بازگو می‌کنند دل خوشی ندارند، ترجیح می‌دهند سکوت کنند؟ و آیا بخشی از حامیان جدیدتر و سرسخت شاهزاده، صرفاً به این دلیل از ما فاصله گرفته‌اند که گاهی از رفتار برخی حامیان او انتقاد کرده‌ایم یا درباره بخش‌هایی از راهبرد ایشان پرسش‌هایی مطرح کرده‌ایم؟ آیا همین کافی بوده است تا هر نقد و پرسشی، مخالفت با خود شاهزاده تلقی شود؟ اما اصل ماجرا هیچ‌کدام از این‌ها نیست. این ماجرا درباره من یا درباره منوتو نیست. درباره چپ و راست، مشروطه‌خواه و جمهوری‌خواه، یا هیچ‌یک از گروه‌ها و جناح‌های اپوزیسیون نیست. این، روایت مردمی است که قدم به خیابان گذاشتند، در حالی که می‌دانستند شاید دیگر هرگز به خانه بازنگردند. مردمی که پس از دهه‌ها، پرچم شیر و خورشید را آشکارا در خیابان‌های ایران به دست گرفتند و بی‌پرده فریاد زدند که چه می‌خواهند. موضوع، آن‌ها هستند. موضوع، خانواده‌هایی هستند که عزیزانشان از خانه بیرون رفتند و دیگر بازنگشتند. و مسئولیت ما این است که نگذاریم آنچه بر سر این مردم آمد، قربانی اختلافات ما شود. نگذاریم رنج و جان‌باختن آن‌ها به موضوع دیگری برای جدال‌های همیشگی میان خودمان تقلیل پیدا کند. قرار نیست بر سر همه‌چیز با یکدیگر توافق داشته باشیم. چنین چیزی نه ممکن است و نه حتی ضروری. اختلاف سیاسی بخشی طبیعی از هر جامعه‌ای است. می‌توانیم درباره راهبرد، رهبری، شکل حکومت آینده و ده‌ها موضوع دیگر اختلاف داشته باشیم، نقد کنیم و پاسخ یکدیگر را بدهیم. اما باید موضوعاتی وجود داشته باشد که بزرگ‌تر از اختلاف‌های ما باشند. موضوعاتی که اهمیتشان ایجاب کند نزاع‌های خود را برای مدتی کنار بگذاریم و بر آنچه نباید محل اختلاف باشد، بایستیم. حقیقت آنچه در دی‌ماه بر مردم ایران گذشت، یکی از همان موضوعات است. می‌توانیم فردا دوباره با یکدیگر اختلاف داشته باشیم. می‌توانیم دوباره بحث کنیم، نقد کنیم و پاسخ بدهیم. اما امروز، وقتی سخن از دی‌ماه و هزاران ایرانی است که برای آزادی به خیابان آمدند و جانشان را از دست دادند، باید بتوانیم برای لحظه‌ای از خودمان، از گروه‌مان و از اختلاف‌هایمان فراتر برویم.