Jeśli chcemy odwrócić negatywne trendy demograficzne, musimy mieć poczucie, że jesteśmy częścią większej wspólnoty. Mowa o patriotyzmie nie tylko na poziomie narodowym, ale i na poziomie naszych „małych ojczyzn” – miejsc, w których się wychowaliśmy, z których pochodzimy. Jednym z czynników decydujących o poziomie dzietności jest bowiem zakorzenienie - pisze Michał Kota @mic_kot w aktualnym numerze „Polityki Narodowej” @PolitykaNaro 👉 Tam, gdzie w pobliżu mamy rodzinę czy przyjaciół, łatwiej też znaleźć kogoś, kto zajmie się dziećmi w nagłych sytuacjach wymagających natychmiastowej krótkotrwałej opieki. Innymi słowy, rodzicielstwo w miejscu, z którego pochodzimy, w którym się wychowaliśmy, które jest „naszym miejscem”, gdzie mamy rodzinę i przyjaciół, gdzie jesteśmy zakorzenieni, jest po prostu łatwiejsze. 👉 Osoby lubiące swoje otoczenie czują się w nim pewniej, mają większe poczucie bezpieczeństwa i są bardziej skłonne do tego, by długofalowo troszczyć się o jego przyszłość i rozwój. Jeśli świat wokół nas postrzegamy jako miejsce przyjazne i dające nadzieję, to rośnie w nas potrzeba, by przekazać go komuś po nas. Inaczej jest w sytuacji, gdy mamy poczucie, że jest on niebezpieczny i zmierza w złym kierunku. Wtedy powoływanie do życia kolejnych pokoleń może wydawać się złym pomysłem. 👉 Duma z własnego miejsca pochodzenia jest istotnym, a jednocześnie mocno niedocenianym czynnikiem wpływającym na rozwój demograficzny społeczeństw. Jeśli chcemy trwale odwrócić negatywne trendy demograficzne, musimy mieć poczucie, że jesteśmy częścią większej wspólnoty, musimy cechować się zdrowym (bez ksenofobii i pogardy dla innych) poczuciem patriotyzmu – zarówno na poziomie narodowym, jak i na poziomie naszych własnych „małych ojczyzn”, miejsc, w których się wychowaliśmy i skąd pochodzimy. 👉 Kup nową „Politykę Narodową”: capitalbook.com.pl/pl/p/Poli…

Polityka historyczna to gra na tysiącu fortepianów. Dziś pokażę Wam jeden z takich fortepianów, wskazując, jak Polska artykułowała swoją narrację i interesy kilkadziesiąt lat temu, kiedy – wydawałoby się – nie miała do tego żadnych narzędzi. Robiła to zresztą bez wiedzy władz centralnych – jedynie decyzją samorządu, motywowanego przez aktywne i świadome jednostki. W Poznaniu istnieje niewiarygodnie duża liczba nazw ulic, które zostały nadane na cześć: - plemion Słowian Połabskich (Wielecka, Doleńska, Obodrzycka, Gołężycka, Wagrowska, Morzyczańska, Chyżańska, Milczańska, Rzeczańska, Redarowska, Byteńska, Lubuszańska, Smołdzinowska, Dalemińska, Serbska, Lutycka, Hawelańska, Niżańska), - regionów Słowiańszyzny Połabskiej (Łużycka, Połabska, Rugijska), - miejscowości położonych na terenie Słowiańszczyzny Połabskiej (Miśnieńska, Jaromińska, Arkońska, Starkowska, Grodnicka, Podbórska, Sośnicka, Strzelecka, Górska, Zieleńska, Dziewińska, Budziszyńska, Braniborska, Wyszomierska, Głowicka, Perłowska, Templińska, Pozdawnicka, Malechowska, Boczowska, Sadnicka, Roztocka, Odrzycka), - bogów Słowiań Połabskich (Świętowidzka, Swarożyca, plac Światowida). Nazwy te grupują się w kilku grupach w dzielnicach: Junikowo/Ławica, Naramowice/Winogrady, Rataje/Starołęka i Antoninek/Zieliniec. Zaczęły być nadawane w latach 30., ale większość z nich pochodzi z 1945 i 1946 r., kiedy to podejmowano działania w kierunku przyłączenia do Polski Łużyc, albo jakiegoś ich z nią związania. Celem nadawania tych nazw było podkreślenie historycznych i etnicznych związków Polski z Połabiem, zasugerowanie lub delikatne poparcie polskich roszczeń do tych terenów oraz skontrowanie polityki Niemiec, które przez prawie cały XX wiek regularnie, na różna sposoby, podkreślały roszczenia, czego przykład w tłicie poniżej. Jak widać, do efektywnej polityki historycznej potrzeba tylko woli i trochę fantazji.

#rodzina Powszechnie powtarzana teza o niechęci młodych ludzi do posiadania dzieci może być daleka od rzeczywistości. Znacznie większym problemem wydają się trudności w realizacji planów rodzinnych niż brak samych aspiracji - pisze @mic_kot z @FPokolenia wgospodarce.pl/opinie/158466…

O takiej historii to ja jeszcze nie słyszałem i trzeba sobie zadać pytanie: czy Rzecznik Praw Dziecka jest osobą niezrównoważoną? DOPROWADZIŁA DO ODEBRANIA DZIECI RODZINIE, PONIEWAŻ ZOSTAŁA BRZYDKO POTRAKTOWANA NA ULICY. Policja nie widziała podstaw odebrania, sąd zmasakrował panią rzecznik i jej argumentacje. Tylko dzieci szkoda. Materiał dla ludzi o mocnych nerwach. youtube.com/watch?v=vCjuR9xv…

x.com/i/spaces/1qxoNYarXnvJv Zapraszam z @UmyslS na rozmowę z @mic_kot

To jeszcze jedna refleksja - jak bardzo musimy mieć społecznie przetrącone wyobrażenie/doświadczenie życia małżeńskiego, że tak wiele jest podejrzliwości i opinii, które zdają się zakładać, że małżeństwo/związek musi być przestrzenią nieustannego konfliktu i rywalizacji. Smutne.