همزمان با نخست‌وزیر شدن دکتر محمد #مصدق، پسرش مهندس احمد مصدق که مدیر کل در وزارت راه بود بی‌خبر، پست خود را ترک کرد. همکارانش می‌پنداشتند احتمالأ مقام وزارت و یا پست مهمی به او ابلاغ شده. بعد از فوت دکتر مصدق، رونوشت نامه‌ای در اسناد او پیدا شد؛ «فرزند دلبندم، احمد. مادامیکه من عهده‌دار ریاست دولت هستم، شما هیچ سمتی در هیچ دستگاه دولتی نخواهید داشت. فیش حقوقی شما را از وزارت راه گرفتم و به پیشکارم دستور دادم تا حقوق شما را هر ماهه، معادل و مطابق فیش حقوقی‌ات، از درآمد شخصیم پرداخت نماید.»

یائیر گولان، رهبر چپ‌گرای حزب «دموکرات‌ها» که حزب متبوعش موفق به کسب ۸ کرسی شده است، از شرکای خود خواسته تا ترس را کنار بگذارند و با احزاب عربی ائتلاف تشکیل دهند تا نتانیاهو از قدرت کنار زده شود. او صراحتاً می‌گوید تفکیک رأی عرب و یهود یک رویکرد نژادپرستانه است و ائتلاف تغییر باید از این تفکر عبور کند. گولان با غیرصهیونیست خواندن احزاب حریدیِ متحد نتانیاهو (به دلیل ترغیب به عدم شرکت در ارتش)، این بهانه را از دیگر احزاب اپوزیسیون که می‌گویند «نباید با احزاب غیرصهیونیست عرب ائتلاف کرد»، می‌گیرد. هم‌زمان، حزب «رعام» به رهبری منصور عباس و همچنین «فهرست مشترک» که در یک مشارکت بی‌سابقه به یک پیروزی تاریخی دست یافته و در مجموع ۱۹ کرسی کسب کرده‌اند، اعلام نمودند که آماده همکاری سیاسی یا ارائه حمایت پارلمانی (بدون لزوماً عضویت رسمی در کابینه) برای برکناری نتانیاهو هستند؛ مشروط بر اینکه مطالبات جامعه عرب (مانند مقابله با جرایم و مسائل مسکن) پیگیری و محقق شود. در مقابل، آویگدور لیبرمن، رهبر حزب «اسرائیل خانه ما» که در بلوک مخالف نتانیاهو قرار دارد، به‌طور صریح مخالفت خود را با هرگونه ائتلاف یا اتکا به احزاب عربی اعلام کرده است؛ امری که دستیابی به یک توافق داخلی در جبهه اپوزیسیون را دشوار می‌سازد.

اساس مخالفت ایالات متحده با ایران، فراتر از ساختار سیاسی یا برنامه هسته‌ای، در «استقلال» این سرزمین ریشه دارد. در این میان، خصومت رژیم صهیونیستی با ایران ابعادی عمیق‌تر دارد؛ چرا که گستردگی جغرافیایی، عمق استراتژیک، برتری ژئوپلیتیک و توانمندی نظامی ایران، بزرگ‌ترین مانع در برابر سلطه‌طلبی صهیونیسم در منطقه است؛ سدی استوار که از دیدگاه توهین‌آمیز آنان، تنها با نابودی یکپارچگی سرزمینی و تجزیه ایران فرو خواهد ریخت.

سپاه: «امروز یک فروند پهپاد از نوع MQ-1 متعلق به ارتش ایالات متحده در آسمان شرق تنگه هرمز (مقابل سیریک) توسط سامانه پدافندی ایران رهگیری و منهدم شد.»

بیشتر توییت‌های این کاربر که مدام در حال ایجاد دوگانه کاذب «جنگ یا مذاکره» می‌باشد، دقیقاً خروجیِ پدیده‌ای است که امروز در فضای سیاسی ایران شاهدش هستیم. این پدیده تفرقه‌انگیز و قطبی‌ساز که از جریان مرعشی و روحانی/ظریف سرچشمه می‌گیرد و پشت مفاهیمی مانند عقلانیت و مصلحت‌اندیشی سنگر می‌سازد، چیزی جز «بی‌غیرتیِ نانجیبانه» نیست؛ بی‌غیرتی از آن جهت که فاقد مسئولیت‌شناسی و عرق ملی است، و نانجیبی از این رو که برای منافع مقطعی و جناحی خود، امنیت مشاع و حیاتی یک ملت را به حراج می‌گذارد. نمود عینی این رویکرد را می‌توان در برچسب‌زنی‌ها و در ایجاد بدگمانی‌ها (وجود گروه‌های خودسر) نسبت به نیروهای مسلح ایران که از تمامیت سرزمینی حفاظت می‌کنند دید؛ امروز که میهن ما مورد تهاجم نظامی خارجی واقع شده است، برچسب «جنگ‌طلب» تنها برازنده‌ی نیروی متجاوز‌ و جریان‌های وابسته‌ی خارج‌نشینی است که از مداخله نظامی بیگانه علیه وطن خود حمایت می‌کنند. از این رو، ایجاد دوگانه کاذب «جنگ‌طلب و صلح‌طلب» در داخل کشور و اطلاق آن به مردمی که بر دفاع میهنی یا ضربه متقابل اصرار می‌ورزند، سخنی بی‌اعتبار و اقدامی ضدمیهنی است. انطباق دادن روحیه حماسی و رجزخوانی در یک جنگ تجاوزکارانه علیه وطن با مفهوم «تندروی» یا «جنگ‌طلبی» از بنیان بی‌اساس است؛ چرا که این شور جمعی، سلاحی روان‌شناختی برای دمیدن روح شجاعت در کالبد مدافعان وطن است. کسانی که این حماسه‌سرایی‌های سلحشورانه را جنگ‌طلبی یا توهم می‌خوانند، از درک این حقیقت تاریخی عاجزند که سرنوشت جنگ‌ها را، پیش از تسلیحات جنگی، اراده‌هایی رقم می‌زنند که در تاروپود همین رجزخوانی‌ها تجلی می‌یابند؛ ابزاری حیاتی برای بالا نگه داشتن روحیه مدافعان، ایجاد بازدارندگی ذهنی در محاسبات دشمن و حتی تولید قدرت چانه‌زنی و دستِ پُر برای تیم مذاکره‌کننده در عرصه دیپلماسی. این جریان قطبی‌ساز برای اعتباربخشی به منطق خود، اصرار دارد تا خواستارانِ دفاع مشروع را مخالف دیپلماسی معرفی کند؛ رویکردی خطیر که مستقیماً انسجام ملی را در بزنگاه تاریخی نشانه می‌رود. حال آنکه مذاکره یا صلح کالایی پشت قفسه‌های فروشگاه‌‌ها نیست که یک‌طرفه اراده کنیم و آن را برداریم؛ بلکه فرآیندی چندجانبه است که خروجی آن را موازنه قدرت در میدان، اهرم‌های فشار و اراده طرف مقابل تعیین می‌کند. مسئله جنگ و صلح یا مقاومت و دیپلماسی، دو روی یک سکه‌اند؛ دیپلماسیِ بدون پشتوانه نظامی، به «دیکته‌نویسی دشمن» و تسلیم می‌انجامد و توان نظامیِ بدون کانال‌های دیپلماتیک نیز به جنگ‌های ناخواسته و فرسایشی تبدیل می‌شود.

دست رد ایران، ترکیه، پاکستان و عربستان به سینه کوشنر و ویکاف. کشورهای غرب آسیا، به‌ویژه کشورهای عربی حوزه خلیج فارس، باید به این درک جمعی برسند که امنیت پایدار و شکوفایی اقتصادی تنها از مسیر حسن همجواری و همکاری‌های سازنده‌ی مشترکِ درون‌منطقه‌ای و بدون مداخله قدرت‌های فرامنطقه‌ای، محقق می‌شود. زمان ائتلاف‌های نظامی وابسته به قدرت‌ها سرآمده، امنیت خریدنی نیست، شکوفایی زمانی میسر می‌شود که کشورهای همسایه منافع خود را پیوسته و گره‌خورده به یکدیگر ببینند. با شجاعت، بی‌اعتمادی‌های انباشته‌شده تاریخی را فرو بریزید، رقابت بر سر نفوذ منطقه‌ای را رها کنید و هم‌پیمان شوید. این دقیقاً همان مسیری است که اروپای ویران‌شده پس از جنگ جهانی دوم طی کرد و به چندین دهه جنگ خونین پایان داد.

هشدار عراقچی پس از پایان نشست مجمع کشورهای صادرکننده گاز: «هرگونه ماجراجویی نظامی با تحریک اسرائیل در منطقه خلیج فارس، پیامدهای مخربی برای بازارهای بین‌المللی به دنبال خواهد داشت و این موضوع مایه نگرانی جدی هم برای کشورهای صادرکننده و هم مصرف‌کننده گاز است.»

اخیراً ویدیویی در اینستاگرام توسط کاربردی با مشخصات ذیل منتشر شده است که در آن از چهره یک کودک ۱۰ ساله ناآشنا در یکی از روستاها، به بهانه تحسین «زیبایی چشم‌هایش» فیلم‌برداری و به صورت عمومی اشتراک‌گذاری شده است. من جهت محافظت از هویت و امنیت این کودک، چهره او را تار کرده‌ام تا توجه شما را به یک موضوع حقوقی و اخلاقی مهم جلب کنم. به نظر می‌رسد انگیزه اصلی منتشر کننده این ویدیو تنها یک تحسین ساده بوده باشد، اما انتشار تصویر کودکان بدون رضایت آگاهانه و کتبی ولی قانونی آن‌ها از نظر قوانین داخلی و بین‌المللی مصداق بارز نقض حریم خصوصی تلقی شده و غیرمجاز است. کودکان هرگز نباید به ابزاری برای جذب فالوور، لایک یا زیباسازی صفحه‌های شخصی تبدیل شوند. این نوع رفتارها علاوه بر جنبه حقوقی، امنیت جسمی کودک را در دنیای واقعی تهدید می‌کند. افشای چهره واضح یک کودک در کنار بافت یا نام یک روستا، لوکیشن را افشا کرده و او را در معرض آسیب افراد ناشناس یا سوءاستفاده‌های سایبری آینده، قرار می‌دهد. از سوی دیگر، این کار ممکن است آسیب‌های روحی عمیقی به همراه داشته باشد و با کالاانگاری کودک و تمرکز بر ویژگی‌های ظاهری‌اش، آرامش زندگی طبیعی او را مختل سازد؛ به طوری که او در آینده پس از درک فضای مجازی، دچار احساس سرخوردگی و نقض شدید حریم شخصی شود. ستایش زیبایی کودکان در جای خود، اما نه به قیمت قربانی کردن امنیت و آینده آنها. بنابراین از این کاربر می‌خواهم فوراً ویدیو را حذف کند. از دوستان توییتری که در اینستاگرام فعال هستند نیز خواهش دارم این اخطار را به گوش صاحب آن صفحه برسانند تا برای حذف این محتوا کمک شود.. سپاس از توجه شما.

شهروند اسرائیلی-آمریکایی: «فلسطینی‌ها باید به دیگر کشورهای عربی مهاجرت کنند؛ به جز اردن، سوریه و لبنان چون آنها هم مال ما هستند وگر نه همه را می‌کشیم.» این ویدیو بخشی از یک مستند کوتاه و گزارش میدانی خبرگزاری گاردین است که به بررسی دلایل گرایش جوانان اسرائیلی به سمت احزاب راست افراطی پرداخته است. این زن جوان که با لهجه غلیظ آمریکایی (اهل ایالت تگزاس) صحبت می‌کند، به عنوان یک شهرک‌نشین اسرائیلی در جریان یک تجمع انتخاباتی مربوط به حزب راست‌گرای افراطی «قدرت یهودی» به رهبری ایتمار بن‌گویر (وزیر امنیت ملی اسرائیل) در تل‌آویو مورد مصاحبه قرار گرفته است. او ابتدا می‌گوید: «به نظرم بسیار مهم است که غزه را ضمیمه و در آن شهرک‌سازی کنیم. فکر نمی‌کنم این جنگ هرگز تمام شود مگر اینکه اعراب را از آنجا بیرون کنیم؛ آنجا سرزمین ماست... اسرائیل یک کشور یهودی است و ما باید آن را بگیریم چون خدا به ما دستور داده که آن را تصاحب کنیم.» وقتی خبرنگار از او می‌پرسد که در این صورت فلسطینی‌ها باید کجا بروند؟ او پاسخ می‌دهد: «راستش را بخواهید، به هر کشور عربی دیگری. برای من فرقی نمی‌کند، به جز اردن، لبنان و سوریه؛ چون آن‌ها هم مال ما هستند. وگرنه، آن‌ها را می‌کشیم.» این اظهارات به دلیل بیان صریح مواضع صهیونیسم، تهدید به اخراج اجباری و قتل‌عام و همچنین اشاره به ایده «اسرائیل بزرگتر» (ادعای مالکیت بر کشورهای همسایه مانند اردن، سوریه و لبنان)، با واکنش‌ها و انتقادات بسیار شدیدی در سطح بین‌المللی مواجه شد و تعجب بسیاری را برانگیخت، اما در واقع او نه نظر شخصی، بلکه صرفاً ایده اسرائیل بزرگنر (Greater Israel) را با صداقت و زبان ساده بیان کرده است؛ وقتی غزه‌ی امروز که به ‌‌تله‌ای از خاک بدل شده‌است را با غزه‌ی ۴ سال پیش مقایسه کنیم، به سادگی درک می‌کنیم که این ایده توسط صهیونیسم با دقت و گام به گام در حال اجرا است!

خیانت حاصل یک انتخاب است، نه یک اتفاق؛ از این رو، حتی اگر ریشه در ناآگاهی یا حماقت داشته باشد، هرگز از بارِ مسئولیتِ فرد خاطی نمی‌کاهد. بر همین اساس، هر فردی با این عنصر خودفروخته و خائن به کیان وطن هم‌دست شود، به جرم خیانت مستوجب محاکمه و مجازات خواهد بود.

تیم ملی کشتی فرنگی ایران با ۱۰ نماینده (در ۱۰ وزن) در رقابت‌های جهانی ۲۰۲۶ قزاقستان شرکت کرد و موفق شد در یک رکورد‌شکنی تاریخی و با کسب ۹ مدال (۴ مدال طلا، ۳ مدال نقره و ۲ مدال برنز) بر بام کشتی جهان بایستد و عنوان قهرمانی را مقتدرانه به خود اختصاص دهد. در این دوره، تنها محمد‌مهدی کشتکار در وزن ۶۳ کیلوگرم از رسیدن به مدال بازماند اما جالب اینکه کشتکار کاپ قهرمانی را بالای سر برد؛ این حرکت ارزشمند، مصداق زیبایی از روح تیمی، همدلی و فرهنگ پهلوانی در اردوی تیم ملی کشتی فرنگی ایران بود که به ماندگارترین جلوه‌های اخلاقی در تاریخ مسابقات جهانی تبدیل شد. پیش از این در تاریخ مسابقات جهانی کشتی (در فرمت مدرن ۱۰ وزنی)، سابقه نداشته است که تیمی بتواند در ۹ وزن مختلف مدال کسب کند. این دستاورد یک رکورد بی‌نظیر و تاریخی است. بر اساس گزارش رسمی اتحادیه جهانی کشتی (UWW)، عملکرد تیم ملی کشتی فرنگی ایران در مسابقات جهانی ۲۰۲۶ قزاقستان یکی از مقتدرانه‌ترین نمایش‌های تیمی در تاریخ مدرن این مسابقات به شمار می‌رود؛ چرا که برای نخستین‌بار یک کشور موفق شد در ۹ وزن از ۱۰ وزنِ ممکن صاحب مدال شود. رکورد قبلیِ بیشترین تعداد مدال در یک دوره با ۸ مدال نیز در اختیار خود ایران (در مسابقات جهانی ۲۰۲۵ زاگرب) بود که در این دوره این رکورد ارتقا یافت.

روسیه و چین تنها کشورهای مستقل جهان هستند که به دلیل منافع ژئوپلیتیک مشترک، حاضر به حمایت (هرچند محدود) از ایران هستند. در این میان، تلاش مداوم عناصر غرب‌شیفته‌ای چون ظریف، مرعشی و روحانی برای تخریب این رابطه حیاتی (آن هم درست در اثنای محاصره اقتصادی و جنگ)، تنها یک هدف را دنبال می‌کند: تضعیف و خلع سلاح ایران در برابر تهاجم غرب.

ایران از نظر وسعت و گستردگی پوشش شبکه گازرسانی خانگی و شهری، یکی از کشورهای پیشتاز جهان است و حدود ۹۵ درصد از کل جمعیت کشور تحت پوشش شبکه سراسری گاز طبیعی قرار دارند. ایران از نظر میزان پوشش جمعیتی و اتصال مستقیم منازل به شبکه گاز شهری و روستایی (شامل بیش از ۹۸ درصد شهرها و حدود ۸۵ درصد روستاها)، رتبه اول را در میان کشورهای پهناور جهان در اختیار دارد. طول شبکه توزیع و انتقال گاز ایران در حال حاضر با توسعه چشمگیر سنوات اخیر به نزدیک ۴۷۰ هزار کیلومتر رسیده است که یکی از عظیم‌ترین شبکه‌های پیوسته توزیع انرژی شهری در جهان به شمار می‌رود. اگرچه در کشورهای پهناوری مانند ایالات متحده آمریکا و روسیه، طول خطوط انتقال فشار قوی بین‌المللی و بین‌شهری به دلیل وسعت جغرافیایی و حجم بالای صادرات یا تأمین سوخت نیروگاه‌ها هر یک به حدود ۶۰۰ هزار کیلومتر می‌رسد، اما ایران از نظر طول شبکه مویرگی شهری و رساندن گاز مستقیم به درب منازل شهروندان، الگویی بی‌نظیر و پیش‌رو در جهان است.

هر اتفاقی که برخلاف خواست صهیونیسم رقم بخورد، بی‌شک گامی ارزشمند در جهت اعتلای بشریت است؛ از این رو، پیروزی جناب آقای لولا دا سیلوا در انتخابات ریاست‌جمهوری را که تجلی اراده ملی مردم برزیل است، صمیمانه به این ملت تبریک می‌گویم.

شهروند آمریکایی در رالی ترامپ: «مردم ایران باید به طور کامل محو و نابود شوند.» این مصاحبه معرفِ یکی از خشن‌ترین دیدگاه‌ها علیه مردم ایران در بخشی از جامعه آمریکا است که بیشتر در میان طیف‌های افراطی و رادیکال نئومحافظه‌کار، مگا‌ها و جریان‌های تندروی حامی صهیونیسم به چشم می‌خورد. این شهروند آمریکایی ابتدا می‌گوید: «با آن مردم نمی‌شود منطقی صحبت کرد.» (Those people cannot be reasoned with) این جمله نمونه بارز از «انسانیت‌زدایی» در ادبیات جنگ است؛ تکنیکی مسبوق به سابقه که تلاش می‌کند طرف مقابل را فاقد شعور برای گفتگو یا دیپلماسی نشان دهد تا زمینه ذهنی را برای خشونت آماده کند. او در ادامه می‌گوید: «آنها باید کاملاً نابود/ریشه‌کن شوند.» (They need to be Extinguished) در زبان انگلیسی کلمه Extinguished وقتی در زمینه‌های نظامی، سیاسی یا تاریخی علیه یک ملت، قوم یا گروهی از مردم به کار می‌رود، معنایی مطلق دارد و به مفهوم محو کردن، نیست و نابود کردن و پایان دادن به موجودیت آن جامعه است. اوج ماجرا زمانی است که مصاحبه‌گر برای رفع تردید، با تعجب می‌پرسد: «مردم ایران باید نابود شوند؟» و او بدون لکنت پاسخ می‌دهد: «کاملاً» (Completely). در این بین، زنی که در صحنه حضور دارد سعی می‌کند تفکیکی میان مردم و ساختار سیاسی قائل شود و میان حرف آنها پریده و می‌گوید: «مردم نه، حکومت.» اما آن مرد برای برطرف کردن هرگونه شبهه، با اصرار بر موضع خود ادامه می‌دهد: «مردم اگر می‌خواستند حکومت را کنار می‌زدند، اما آنها نمی‌خواهند [پس تفاوتی ندارند و باید نابود شوند]». این بخش نشان می‌دهد که مرد مصاحبه‌شونده در یک بن‌بست فکری یا خطای زبانی نبوده، بلکه با وجود تلاش شخص ثالث برای تفکیک میان «مردم» و «حکومت»، او آگاهانه بر حذف فیزیکی و دسته‌جمعی مردم پافشاری می‌کند و حتی برای آن استدلال (مقصر دانستن مردم به خاطر عدم تغییر حکومت) می‌آورد. این نوع ادبیات مصداق بارز «ترویج نسل‌کشی» است؛ چرا که خواستار حذف فیزیکی و کامل یک ملت بر اساس ملیت و نژاد آنهاست.

تنگه هرمز همچنان بسته است و ایران بر آن تسلط کامل دارد. تا کور شود هرآنکه نتواند دید.

صدها دادگاه ضرب‌الاجل در پاریس و سایر شهرهای بزرگ برای رسیدگی چندساعته به پرونده‌ها تشکیل شدند. دستگاه قضایی و دولت فرانسه برای سرکوب اعتراضات و فرونشاندن ناآرامی‌های اخیر، روند محاکمه‌های فوری و شتاب‌زده را برای بازداشت‌شدگان، از جمله شمار زیادی از نوجوانان، به اجرا گذاشته‌اند. این اقدام دولتی که با هدف اعلامیِ «بازگرداندن سریع نظم و کنترل اوضاع» انجام شده، با انتقاد شدید وکلا و نهادهای حقوق بشری مواجه گردیده و آنها این رویکرد را نوعی «سرکوب دولتی» و تلاش برای «ایجاد ارعاب و بازدارندگی» توصیف کردند. طبق گزارش رسمی وزارت دادگستری فرانسه، در جریان اعتراضات گسترده اخیر، حدود ۸,۰۰۰ نفر بازداشت شده‌اند. تکان‌دهنده‌ترین بخش آمار این است که بیش از ۸۵ درصد از بازداشت‌شدگان نوجوانان و افراد زیر سن قانونی بوده‌اند. بسیاری از وکلای مدافع اعلام کرده‌اند که دولت با هدف آمارسازی و ترساندن سایر معترضان، به دنبال «احکام شتاب‌زده» و فله‌ای است. خانواده‌های این نوجوانان، پلیس فرانسه و دستگاه قضایی را به تحقیر، توهین‌های نژادپرستانه و تلاش برای آسیب زدن به کرامت انسانی نوجوانان در جریان بازداشت و محاکمه متهم کرده‌اند. دولت امانوئل مکرون مدعی است که این برخورد قاطع قضایی برای مقابله با غارت فروشگاه‌ها و تخریب اموال عمومی توسط «گروه‌های چپ افراطی و اخلال‌گران» ضروری است؛ در حالی که منتقدان معتقدند استفاده از بازداشت‌های گسترده و دادگاه‌های فوق‌العاده برای نوجوانانی که ابتدا در اعتراض به وضعیت بد مدارس و کلاس‌های بدون معلم دست به تظاهرات زده بودند، نوعی برخورد قهری و ایجاد فضای رعب و وحشت برای خفه کردن اعتراضات است. در هر حال، آنچه انکارناپذیر است، به حاشیه رفتن مطالبات بنیادین این اعتراضات در میان هیاهوی رسانه‌ای است؛ ریشه‌های اصلی این بحران، یعنی وضعیت اسفبار آموزشی، کمبود بی‌سابقه معلم، کلاس‌های فرسوده و بدون آب آشامیدنی سالم در گرمای ۴۰ درجه و همچنین هزینه‌های سنگین زندگی و فشار معیشتی، کاملاً مغفول مانده‌اند.

دقیقاً در این نقطه است که پوپولیسم دست به کار می‌شود و برای کسب منافع مقطعی و جناحی، با طرح دوگانه «دیپلماسی-جنگ» به قطبی‌سازی در جامعه و تضعیف انسجام ملی می‌پردازد و این‌گونه، امنیت مشاع و حیاتی یک ملت را به حراج می‌گذارد! #اصلاح_طلب

بخش‌هایی از سواحل امارات دچار آلودگی نفتی شده و گزارش‌ها نشان می‌دهند که لکه نفتی در نزدیکی یکی از بزرگ‌ترین تأسیسات آب‌شیرین‌کن این کشور قرار گرفته است. لکه نفتی بزرگ که وسعت آن حدود ۱۶۰ کیلومتر مربع برآورد شده، مستقیماً در محدوده ساحلی قرار گرفته که تأسیسات بزرگ آب‌شیرین‌کن «نقاء» (Naqa'a) در شمال امارات واقع شده است. این ایستگاه حیاتی، آب آشامیدنی حدود ۲ میلیون نفر را تأمین می‌کند. کارشناسان و شرکت‌های اطلاعات دریایی مانند Windward پیش‌تر هشدار داده بودند که جریان‌های دریایی این لکه را به سمت ورودی‌های آب‌شیرین‌کن‌ها و بنادر شارجه و عجمان هدایت می‌کنند. در صورت نفوذ نفت به فیلترها و سیستم‌های پیش‌تصفیه، اپراتورها ناچار به محدود کردن فعالیت یا قطع موقت سیستم برای محافظت از غشاهای تصفیه خواهند بود.

کلیشه قدیمی که «غرب همیشه باکیفیت‌تر و پیشرفته‌تر است» دیگر با واقعیت‌های امروز همخوانی ندارد. امروزه شرق آسیا به دلیل امنیت بالا، هزینه‌های معقول، مسکن مدرن و زیرساخت‌های تمیز شهری، مکانی بسیار جذاب‌تر برای زندگی و آرامش روان نسبت به اروپای درگیر با بحران‌های اقتصادی و فرسودگی شهری است. استاندارد زندگی در شرق و جنوب شرق آسیا (از نظر کیفیت بالای زندگی، آرامش روان، هزینه کم روزمره، بهداشت عمومی، سلامت و امنیت اجتماعی) حتی فراتر از رویاهای مردم اروپا است. در مالزی یک کارمند ساده می‌توانید در کلان‌شهر کوالالامپور با یک‌سوم درآمد ماهانه، به سادگی یک واحد مسکونی دو سه خوابه ۱۰۰ تا ۱۵۰ متری (Condominium) با امکانات رفاهی مانند استخر، جکوزی، اینترنت رایگان، باشگاه، زمین ورزشی (مانند تنیس، بسکتبال و بدمینتون)، نگهبانی ۲۴ ساعته، فضای بازی کودکان و.... اجاره کند. این درحالیست که در پرتغال، اعتراضات گسترده اخیر دقیقاً به این دلیل است که دستمزدهای محلی دیگر کفاف اجاره‌های سنگین (که گاهی بیش از ۷۰ درصد درآمد فرد است) را نمی‌دهد. در کشورهایی مانند ژاپن، سنگاپور، مالزی، چبن و کره جنوبی، بهداشت عمومی و تمیزی معابر بخشی از هویت ملی و هنجار اجتماعی است و توالت‌های عمومی به تمیزی سرویس‌های بهداشتی هتل‌ها هستند.