Beste mensen, kijk nog a.u.b. even hiernaar voordat u het stemhokje instapt. Of dacht u dat het met de moord op Theo van Gogh en Pim Fortuyn ‘wij nu wel het ergste gehad hebben?’ Het stemhokje is bedoeld om uw ‘verantwoordelijkheid’ te nemen voor dit land en de toekomst van uw kinderen. Dat stemhokje is niet bedoeld om uw verantwoordelijkheid ‘af te schuiven’ op politici om vervolgens weer vier jaar lang te kunnen zeiken op slappe hap en halve compromissen door UW verkeerde keuze morgen..

🌀 Waarom is er nog steeds geen Palestijnse staat? Soms moet je de feiten even op een rij zetten zonder (voor-)oordeel. Allereerst de Arabische wereld heeft inderdaad al lang een aanbod gedaan dat in grote lijnen neerkomt op: een Palestijnse staat naast Israël, in ruil voor vrede, erkenning en normale betrekkingen met Israël. Het belangrijkste Arabische voorstel was de Arab Peace Initiative van 2002: de Arabische Liga stelde toen voor dat Israël zich zou terugtrekken uit de gebieden die sinds 1967 (illegaal!) waren bezet, dat er een onafhankelijke Palestijnse staat zou komen in de Westelijke Jordaanoever en Gaza met Oost-Jeruzalem als hoofdstad, en dat er een overeengekomen oplossing voor het vluchtelingen probleem zou komen. In ruil daarvoor zouden de Arabische staten het conflict als beëindigd beschouwen, vrede sluiten en normale betrekkingen met Israël aangaan. Dat is dus inderdaad iets anders dan de gangbare mantra: "de Arabieren willen Israël vernietigen en zullen het nooit accepteren". Vergeet niet dat Egypte en Jordanië hebben Israël inmiddels al decennialang erkend en vredesverdragen met Israël gesloten. En de Arab Peace Initiative bood juist collectieve normalisering van de betrekkingen met Israël aan. Maar waarom is er dan nog steeds geen Palestijnse staat? Daarvoor moeten we verder teruggaan dan Netanyahu: In 1947 stelde de Verenigde Naties in Resolutie 181 een verdeling van het Britse mandaatgebied Palestina voor in een Joodse en een Arabische gebied, met Jeruzalem onder een afzonderlijk internationaal regime. De Joodse vertegenwoordiging accepteerde het partitionerings-principe terwijl de Arabische vertegenwoordiging het verwierp. Dat brengt bij het verkiezingsprogramma van Likud uit 1977 daarin stond letterlijk dat Judea en Samaria niet aan een buitenlandse regering zouden worden overgedragen en dat "between the Sea and the Jordan there will only be Israeli sovereignty”. Ja, 'from the river to the sea is een patent van zowaar de Likud. 
Hetzelfde programma waarschuwde dat het opgeven van delen van West-Eretz Israel onvermijdelijk zou leiden tot de oprichting van een Palestijnse staat. Dat is belangrijk, omdat het laat zien dat de huidige discussie niet simpelweg begonnen is met Hamas, met Netanyahu of met de Tweede Intifada. Binnen een belangrijke Israëlische politieke stroming bestaat al sinds 1977 een expliciete oppositie tegen een volledig soevereine Palestijnse staat ten westen van de Jordaan. Menachem Begin stelde destijds wel Palestijnse "administratieve autonomie” voor in de Westelijke Jordaanoever en Gaza, maar dat was nadrukkelijk iets anders dan Palestijnse soevereiniteit. Israël zou zijn aanspraken op het gebied behouden. Ook de Oslo-akkoorden veranderden dat uitgangspunt niet onmiddellijk. Integendeel: Israël en de PLO spraken in 1993 en 1995 gezamenlijk af om een interimregeling in te voeren die uiteindelijk moest worden gevolgd door onderhandelingen over een permanente status. Die onderhandelingen moesten onder meer de grenzen, Jeruzalem, nederzettingen en andere definitieve kwesties regelen. Israël ondertekende dus een akkoord waarin Israël en de PLO zich vastlegden op een proces richting een permanente regeli Israël heeft zich in internationale discussies vaak beroepen op onderhandelingen en op het principe dat de definitieve grenzen door onderhandelingen moeten worden bepaald. En Netanyahu heeft het probleem inmiddels veel minder verhuld dan sommige eerdere Israëlische regeringen. Op 10 september 2019 kondigde Netanyahu aan dat hij, indien herkozen, Israëlische soevereiniteit over de Jordaanvallei en het noordelijke deel van de Dode Zee wilde vestigen. Maar wellicht wel met ‘gecontroleerde Palestijnse gebieden. Maar toen kwam de aanval uit Gaza, daarmee behoort de Palestijnse staat definitief tot het verleden. Die komt er nu nooit meer.

🧶 Was de UK verantwoordelijk voor het ‘afpakken’ van een Palestijnse staat? Nee. Groot-Brittannië heeft niemand zijn huis afgenomen. Dat is een sprookje. Groot-Brittannië creëerde Jordanië, dat voor 70 procent uit Palestijnse moslims bestaat. Dat land was oorspronkelijk beloofd aan de Joden die al 3000 jaar ononderbroken aanwezig waren op het land (goed bewezen door historici, archeologen en de Bijbel) vanaf lang voor de Arabische invasies die begonnen in de zevende eeuw na Christus. Toen nam Groot-Brittannië het stukje van het "Palestijnse" grondgebied dat het thuis was geweest van het oude Israël - alles was beloofd aan de Joden in 1917 - en splitste dat stukje in tweeën en zei: we geven deze kleine helft aan de Joden om hun thuisland weer op te bouwen en dit andere stukje aan de Arabieren om een 23e Arabische staat te creëren. De Joden zeiden "ok, bedankt, we nemen het."  En de Arabieren zeiden "nee bedankt - we willen geen ‘niet islamitische staat’- hoe klein ook - in het Midden-Oosten. Dus onze legers (5 naties sterk) zullen deze kleine nieuwe Joodse staat gelijk met de oprichting (1948) aanvallen en vernietigen. En de Arabieren die daar wonen moeten vertrekken terwijl de Arabische naties aanvallen en dan teruggaan nadat we deze ontluikende staat, die geen leger, luchtmacht enz. heeft, hebben vernietigd" Daar hebben ze zich destijds lelijk in vergist… Dus veel Arabieren verkochten hun huizen aan de Joden voordat de oorlog begon (voor zeer hoge prijzen), anderen vluchtten gewoon om de oorlog te vermijden (in de verwachting dat ze binnen een paar dagen zouden terugkeren naar een veroverd Joodvrij land) en andere Arabieren bleven gewoon, aangemoedigd om te blijven door de nieuwe Israëlische regering. De Arabieren die bleven, werden volwaardige burgers van de nieuwe democratische staat Israël en zij -samen met hun nakomelingen- vormen vandaag de dag ongeveer 20/25 procent van de Israëlische bevolking. Er zijn vandaag de dag ongeveer 300 miljoen Arabieren (niet-Joden) in het Midden-Oosten. Er zijn slechts 8 miljoen Israëli's. Van die 8 miljoen Israëli's zijn er slechts 6 miljoen van Joodse afkomst en identiteit. Niemand verwachtte dat het piepkleine nieuwe Israël een militaire aanval van de legers van 5 Arabische naties zou kunnen verslaan! Ze waren zo in de minderheid en zo slecht bewapend! Maar ze versloegen hen wel. Op wonderbaarlijke wijze! Zoals het Bijbelse verhaal van David en Goliath.

Draadje links netwerk 🧶 Hoe de asiellobby in elkaar zit volgens onderzoek journalist Peter Siebelt. Hoe Vluchtelingenwerk en de Raad van Kerken de spin in het asielweb. Deze twee hoofdsommen hebben allemaal draadjes gesponnen naar linkse migratienetwerken met linkse milieuorganisaties, vluchtelingenorganisaties, mensenrechtenclubs en politieke bewegingen. Ze delen mensen, ideeën, strategieën en geldstromen. "Het overlapt allemaal met elkaar," zegt hij. "Het is net een grote supermarkt waarin allerlei producten verkocht worden. Als het ene product, zoals de apartheid in Zuid-Afrika, niet meer goed verkoopt, wordt een ander product van stal gehaald. Momenteel zijn dat bijvoorbeeld asiel, klimaat en stikstof." = Van solidariteitsbewegingen naar asielmigratie = 
Om de huidige invloed van deze netwerken te begrijpen, kijkt Siebelt terug naar de Koude Oorlog. In die periode ontstonden vanuit de Sovjet-Unie volgens hem in het Westen vele solidariteitsbewegingen rond landen en bevrijdingsbewegingen in de voormalige koloniale wereld. Voorbeelden hiervan zijn volgens Siebelt het Angola Comité, het Zuid-Afrika Comité, het Chili Comité en het Filipijnen Comité. Volgens Siebelt werden die comités gebruikt om politieke druk uit te oefenen op westerse regeringen. Ze stonden in het teken van antikolonialisme, internationale solidariteit en steun aan revoluties. "Vanuit die comités werd allemaal druk uitgeoefend," zegt hij. "Politieke druk op de westerse gemeenschappen om die revoluties te steunen." Toen de dekolonisatie grotendeels was voltooid, verdwenen die structuren volgens hem niet. Ze pasten zich aan. De thema’s veranderden, maar de netwerken bleven bestaan. "Als een product niet meer verkoopt, bijvoorbeeld anti-apartheid, dan hebben ze weer een nieuw productje," zegt hij. "Op dit moment is de hele asielindustrie een enorm netwerk. Het is een moloch." Peter Siebelt benadrukt dat de val van de Berlijnse Muur een belangrijk kantelpunt was. De directe band met het Oostblok verdween volgens hem. Maar wat in het Westen was opgebouwd, bleef zelfstandig bestaan. "Toen de Muur omlaag kwam in Berlijn, in 1989, is dat kind dat door het Oostblokland gecreëerd is binnen het Westen zelfstandig geworden en zijn eigen koers gaan varen." Daarna kwamen volgens hem nieuwe thema’s centraal te staan. Milieu, vluchtelingen, mensenrechten en internationale solidariteit namen de plaats in van oudere strijdpunten. "Die zijn toen bezig gegaan met milieu en met vluchtelingen en ga zo maar door," zegt hij. "En een van de machtigste organisaties daarin, waar mensen geen enkel idee van hebben, is VluchtelingenWerk Nederland."