Open brief aan
@Zu_Demir
Dag Zuhal,
Als politicus streef ik niet naar schouderklopjes of gespeelde kameraadschap… Door mijn politieke tegenstanders ben ik liever gevreesd dan bemind. ‘Liever wolf in het bos dan vette hond de ketting om de hals’ zei Wies Moens’ ooit...
Ik voel me dan ook allerminst beledigd of geviseerd door je verhaal. Maar graag antwoord ik op je dramatische getuigenis. Weet je, toen ik veertig jaar geleden voor het eerst als jong parlementslid het woord nam in het parlement citeerde ik Ernest Van Der Hallen. Hij zei: ‘"Wees radicaal, wees principieel; wees absoluut; wees hetgeen de burger noemt: extremist. Geef uzelf zonder meten of rekenen, aanvaard de zogenaamde levensrealiteit niet en laat u niet door het leven aanvaarden; geef nooit het strijdbeginsel op.’
Mijn uitspraken van toen blijf ik getrouw. Ze waren en zijn terecht en meer dan ooit actueel en van toepassing. Indien we veertig, dertig jaar terug een kordaat immigratiebeleid hadden gevoerd en paal en perk hadden gesteld aan de massale instroom van niet-Europese immigratie die nooit van plan waren te integreren of zich aan te passen aan onze manier van leven en waarden en normen, dan zouden we vandaag niet geconfronteerd worden met de vele problemen van criminaliteit, werkloosheid, tekort aan betaalbare woningen, kwaliteitsverlies in het onderwijs… Indien men decennia geleden geluisterd had naar onze - en mijn - waarschuwingen ipv een cordon sanitaire rond onze ideeën te vormen, zou het nooit zover zijn gekomen. Geen omvolking, geen islamisering, geen Afrikanisering… Geen Kleine Kaboul, Mantogé, Borgerokko of Antwerpistan… Mijn enige bedoeling was de belangen van mijn eigen volk te dienen en baas te blijven in eigen land… ‘Eigen volk eerst’ nietwaar? Mij diaboliseren als een boeman is gemakkelijk. Wie de boodschap niet wil horen, elimineert de boodschapper…
Tot slot nog één opmerking. U schrijft dat u schrik had dat ik u zou terugsturen naar uw land van herkomst… U was bang en misschien is dat ook één van de reden waarom u zich aanpaste en moeite deed om onze taal te leren en te studeren en… te assimileren. U wilde hier blijven en besefte dat indien u niet uw best deed remigratie een optie was. Het was een aanmoediging om Vlaming onder de Vlamingen te worden. Om politica, parlementslid en zelfs minister te worden… en dat is goed!
En wellicht is dat ook het grote probleem vandaag. De reden waarom immigranten nauwelijks nog integeren heeft te maken met de zgn multiculturele tolerantie. Alles kan en alles mag… Anti Vlaams-racisme, oikofobie en ‘weg-met-ons’ zijn de ordewoorden geworden. Geen illegaal, criminele vreemdeling of moslim-extremist heeft nog ‘schrik’. Integendeel men lacht ons uit. De ‘vreemdeling’ is tegenwoordig altijd slachtoffer van discriminatie, van achteruitstelling en racisme. Het woord ‘verantwoordelijkheid’ werd geschrapt door uw regering. Niemand heeft nog ‘schrik’, niemand is nog ‘bang’, niemand voelt nog de noodzaak om te assimileren en moeite te doen… Uiteraard is er motivatie, wilskracht en enthousiasme nodig maar een beetje ‘schrik’ kan nooit kwaad Zuhal… Immers geen Sinterklaas zonder Zwarte Piet!
Met vriendelijke groeten,
Filip Dewinter
Luister, denk, praat
Ik herinner me de interviews van Filip Dewinter op televisie als meisje. De man die luidop droomde van een Vlaams Vlaanderen en meisjes als ik op een school voor moslims wilde steken voor hij mijn hele familie kon deporteren. Ik was daar bang van als kind. Ik liep weg.
De Vlaams Belang-propaganda was overal. Ze was voortdurend. Debatten op televisie tussen Vlaamse mannen gaven me als jong meisje het gevoel alsof ik op de beklaagdenbank zat en gewoon moest zitten en zwijgen tot de heren beslisten hoe het verder moest met mijn ‘soort’. Ik was daar bang van als jong meisje. Ik liep weg.
Die vluchtgevoelens heb ik pas echt van me af kunnen schudden in de studententijd. De angst voor meningen, voor wat gezegd wordt en hoe het gezegd wordt?
Het gleed van me af. Ik legde mijn mening ernaast en motiveerde ze. Dat is een zeer bevrijdend gevoel.
Ik durfde ook voor het eerst luisteren naar wat die mannen zeiden. Ik wachtte niet meer angstig op de bedreiging van Dewinter, maar volgde de redenering die hem deed dromen van een blank Europa waarin ons gezin gedeporteerd moest worden.
Vanaf dat moment waren Vlaams Blok-folders in de brievenbus wat ze waren. Een mening. Een mening doorspekt met haat en simplisme, vol tegenstrijdigheden.
Dewinter ging van boeman naar schertsfiguur.
Vandaag is hij een politiek tegenstander in het parlement. Een vriendelijke, beleefde man met nog steeds ideeën die ik vreselijk vind. Ik blijf staan.
Een lang verhaal voor een korte boodschap aan de studenten die bang en onbeschoft van een professor vluchten die hen een oncomfortabele boodschap bracht. Het is niet alleen onbeschoft, het is laf en dom.
Luister, denk, praat.