یکی از دوستان با تعجب می‌گفت کار به جایی رسیده که در یک روضه، خانمِ جلسه هم از میرشایمر نقل‌قول کرده است! میرشایمری که تا چندی پیش نامش بیشتر در کلاس‌های روابط بین‌الملل و میان مکتب رئالیسم شنیده می‌شد، حالا ظاهراً راهش را به مجالس مذهبی و شبکه‌های اجتماعی هم باز کرده است. البته وقتی یک نظریه‌پرداز این‌قدر فراگیر می‌شود، معمولاً هرکس بخشی از حرف او را که به کار روایت خودش می‌آید انتخاب می‌کند. اما فارغ از اینکه چه کسی، کجا و با چه برداشتی میرشایمر را نقل می‌کند، پرسش جالب‌تر این است: اگر واقعاً با عینک رئالیسم تهاجمی او به جنگ آمریکا و ایران نگاه کنیم، چه می‌بینیم؟ آیا مسئله واقعاً نوع حکومت ایران و ایدئولوژی جمهوری اسلامی است، یا در لایه‌ای عمیق‌تر با جغرافیا، توزیع قدرت، امنیت اسرائیل، حضور آمریکا و ظهور یک قدرت مستقل منطقه‌ای روبه‌رو هستیم؟ اگر از دریچه جان میرشایمر به جنگ آمریکا و ایران نگاه کنیم، نخستین کاری که باید انجام دهیم کنار گذاشتن بخش بزرگی از ادبیات رایج درباره «ماهیت جمهوری اسلامی» است. رئالیسم تهاجمی اساساً نظریه‌ای درباره خوب و بد بودن حکومت‌ها نیست. دولت‌ها را، تا حد زیادی، جعبه‌های سیاه می‌بیند و به جای ایدئولوژی و شخصیت رهبران، از آنارشی، جغرافیا، توزیع قابلیت‌ها، بقا و موازنه قدرت آغاز می‌کند. در جزوه‌ای که مبنای بحث ما بود نیز همین نکته به‌صراحت آمده است: در رئالیسم تهاجمی، نیت‌ها متغیر قابل اتکایی نیستند و «قابلیت‌ها» تعیین‌کننده‌ترند؛ حتی دولت‌هایی با نیات ظاهراً مسالمت‌آمیز نیز زیر فشار ساختار به رقابت قدرت کشیده می‌شوند. از همین‌جا می‌توان یک گزاره به‌ظاهر خلاف‌آمدِ عادت مطرح کرد: اگر فردا جمهوری اسلامی ناپدید شود و در تهران یک جمهوری سکولار، یک پادشاهی یا حتی یک دموکراسی کاملاً غرب‌گرا مستقر شود، مسئله ژئوپلیتیکی ایران برای آمریکا و اسرائیل از میان نمی‌رود. تنها در صورت حذف و تجزیه ایران است که این مساله ناپدید می‌شود. فرض کنید حکومتی دیگر با همین مرزها بر سر کار بیاید ، شاید شدت خصومت کم شود، زبان سیاست خارجی تغییر کند و حتی دوره‌ای از همکاری شکل بگیرد، اما جغرافیا عوض نمی‌شود؛ جمعیت ایران عوض نمی‌شود؛ منابع انرژی، دسترسی به خلیج فارس و تنگه هرمز، عمق سرزمینی، موقعیت میان آسیای مرکزی، قفقاز، خلیج فارس و شبه‌قاره و ظرفیت تبدیل‌شدن ایران به قدرت مسلط پیرامونی باقی می‌ماند. به زبان میرشایمر، ساختار مهم‌تر از نیت است. این دقیقاً همان منطق مرکزی کتاب کلاسیک او The Tragedy of Great Power Politics است. در نظامی که قدرت بالاتری برای تضمین امنیت دولت‌ها وجود ندارد، هیچ دولتی نمی‌تواند امنیت خود را به حسن نیت دیگری واگذار کند. نیت امروز ممکن است فردا تغییر کند؛ آنچه باقی می‌ماند قابلیت است. به همین دلیل قدرت‌های بزرگ نه صرفاً از دشمنان بالفعل، بلکه از تمرکز بالقوه قدرت نیز می‌ترسند. «تراژدی» نزد میرشایمر همین‌جاست: حتی اگر هیچ‌یک از بازیگران ذاتاً جنگ‌طلب نباشند، ساختار آنها را به رقابت برای قدرت و در شرایطی به جنگ سوق می‌دهد. خود او توضیح می‌دهد که حتی قدرت‌های کاملاً راضی از وضع موجود نیز، چون نمی‌توانند از نیت آینده دیگران مطمئن باشند، ناچار به رقابت امنیتی می‌شوند. خاورمیانه را با این عینک نگاه کنیم. یک سوی معادله، اسرائیل قرار دارد: قدرتی کوچک از حیث جغرافیا و جمعیت، اما برخوردار از برتری تکنولوژیک و نظامی، بازدارندگی هسته‌ای و پشتوانه مستقیم ایالات متحده. سوی دیگر، ایران است: کشوری بسیار بزرگ‌تر از نظر سرزمین و جمعیت، با عمق استراتژیک فراوان و ظرفیت بالقوه برای تبدیل‌شدن به مهم‌ترین قدرت بومی خلیج فارس. میان این دو، دولت‌های عربی قرار دارند که بخش مهمی از امنیت خود را به قدرت خارجی آمریکا متصل کرده‌اند. و در بالای این ساختار، ایالات متحده قرار دارد که از فاصله هزاران کیلومتری می‌کوشد موازنه مطلوب خود را در منطقه حفظ کند. این ترکیب، بدون آنکه یک جمله درباره اسلام سیاسی، ولایت فقیه یا ایدئولوژی جمهوری اسلامی بگوییم، یک ساختار ذاتاً رقابتی ایجاد می‌کند. از این منظر، یکی از بزرگ‌ترین اشتباهات آمریکا در ۲۰۰۳ نیز قابل فهم است. واشنگتن عراق را نابود کرد تا یک دشمن را حذف کند، اما هم‌زمان مهم‌ترین وزنه موازنه‌کننده قدرت ایران در غرب این کشور را از میان برد. نتیجه چیزی بود که یک رئالیست باید پیش‌بینی می‌کرد: قدرت نسبی ایران افزایش یافت. جزوه ما نیز دقیقاً همین خوانش را به میرشایمر نسبت می‌دهد: جنگ عراق به‌جای مهار ایران، مهم‌ترین موازنه‌کننده آن را حذف و موقعیت منطقه‌ای تهران را تقویت کرد.. بیست‌وسه سال بعد، واشنگتن به شکلی دیگر همان اشتباه را تکرار کرد.👇۱

انفجارها در داخل پادگان‌های متجاوزان در عدن در پی هدف قرار گرفتن آن‌ها با موشک‌های بالستیک، و اخباری از کشته شدن تعدادی از افسران و فرماندهان برجسته سعودی.

Iran has a new oil minister. Considering Iran has not loaded a single barrel of crude onto a vessel since August 25th, what is the oil minister managing?

Security Alert: U.S. Mission Saudi Arabia (October 5, 2026) Due to the ongoing security situation in Saudi Arabia and the potential for aerial drone or missile attacks on Saudi Arabia, the U.S. Mission strongly encourages all U.S. citizens to remain vigilant and follow the guidance of national alerts released by Saudi Arabia’s Civil Defense. Read more: sa.usembassy.gov/security-al…

🇾🇪🇸🇦 BREAKING: ANSARALLAH HITS ARAMCO AGAIN!!! Large fires burning at Saudi Aramco facilities in Jeddah following direct Yemeni missile strikes. Reports of a fire at Aramco facilities in Jeddah following a Yemeni attack have also emerged in Iranian media, although Saudi authorities have yet to publicly confirm the strikes or extent of the damage.

🇺🇸🇮🇷 The Strait of Hormuz may be the weapon. The real target is the U.S. bond market. Philip Pilkington thinks Washington may be looking at the Iran war through the wrong lens. The immediate fight is over ships, oil and the Strait of Hormuz. But Pilkington argues Iran’s deeper pressure point is financial. “The tool is the Strait of Hormuz. The goal is U.S. Treasury bonds.” His logic is straightforward. Energy disruption raises inflation expectations. Higher inflation expectations push investors to demand higher yields on U.S. government debt. And with the 10-year Treasury already around 5.3% in his telling, that means Washington’s borrowing problem gets progressively worse. Pilkington says the warning signs are now spreading beyond Treasuries. High-yield credit spreads are surging. Vulnerable companies are struggling to issue debt. Commercial property is under renewed pressure. And early inflation indicators are already showing higher energy costs feeding through the economy. That changes how he sees Hormuz. Iran does not necessarily need to stop every tanker. It only needs enough persistent disruption to keep energy expensive, inflation elevated and pressure building in the one market Washington cannot afford to lose control of. The battlefield everyone is watching is Hormuz. Pilkington thinks the more consequential one may be the Treasury market. @philippilk

בושה וחרפה. האמירות של הרב לנדו הן אנטישמיות, הן אנטי-ציוניות, נגד צה"ל, וסמוטריץ' ונתניהו מגבים אותו ומעבירים לו ולחברים שלו עשרות מיליארדי שקלים. זאת הממשלה היום של נתניהו, וזאת הממשלה שהוא עוד פעם רוצה להקים. האמירות של הרב לנדו נגד חללי הציונות הדתית שנפלו כדי להציל את כולנו הן בושה וחרפה. הרי בלעדיהם, האויבים שלנו היו שוחטים את כולנו, כולל תלמידי הישיבה של הרב לנדאו. אנחנו נשים לבזיון הזה סוף. מי שמשתמט לא יקבל שקל ממדינת ישראל. לא ציוני - לא על חשבוני.

The Houthis / Ansar Allah have now encircled the city of Taiz, and panic is hitting Saudi Arabia and the US.

When the President has to explain that it’s actually our proxy war in Eastern Europe, not our regime change war in the Middle East, that’s driving up the cost of living for hardworking Americans, it should be evident to everyone that our foreign policy does not serve the American people.

🎥 به‌تازگی «مهدی خراتیان» تحلیل‌گر سیاسی در شبکه «خبر» از توقف همکاری چین با جمهوری اسلامی در ارسال تصاویر ماهواره‌ای به حکومت ایران سخن گفته است. عطا محامد کارشناس روابط بین‌الملل در گفت‌وگو با تلویزیون ایران‌وایر می‌گوید از وقتی که به واسطه مناقشات ایران و آمریکا بر سر تنگه هرمز هزینه ارسال کالاها به چین چندبرابر شد، برخی از سیاست‌های این کشور در قبال ایران تغییر کرد. به گفته این روزنامه‌نگار چین در تعاملات خود با آمریکا تصمیم گرفت برخی از چیزهایی که به ایران می‌داد مثل رصدهای راداری یا تصاویر ماهواره‌ای اما اندازه و شدت عمل چین در این اقدامات هنوز روشن نیست.

اگر به یاری خدا پستان این گاو شیرده (آرامکو) را خشک نکنیم، ما را یمنی نخوانید.