نه فراموش می‌کنیم، نه می‌بخشیم و نه عقب می‌کشیم. جاوید شاه

ایران ۱۸-۱۹ دی ماه
🔴 اطلاع‌رسانی مهم بعد از خداحافظی من از فضای اسپیس‌ها، ظاهرا یک سری افراد فرصت‌طلب هم فعال شده‌اند. برای جلوگیری از هرگونه سواستفاده و ابهام تاکید می‌کنم: اکانت پلیس ای آی هیچ اکانت دوم، اکانت جایگزین ندارد و تحت هیچ نام دیگری فعالیت و‌ یا به دایرکت افراد پیام نمی‌دهد. در صورت برخورد با چنین مواردی جوانب مسائل امنیتی را رعایت کنید. اگر قرار باشد فعالیت جدید یا اکانت دوم دیگری داشته باشم، از همین اکانت اعلام خواهم کرد. با سپاس پلیس ای آی
زمان خداحافظی من از فضای اسپیس‌های توییتر فرا رسیده است. نزدیک به دو سال، بخشی از وقت، فکر، هنر و انرژی‌ام را در این فضا گذاشتم. شنیدم، بررسی کردم، ثبت کردم، تناقض‌ها را کنار هم چیدم، سؤال پرسیدم، نقد کردم و در میان این همه تلخی و هیاهو، هرجا که توانستم با طنز، لحظه‌ای خنده بر لب‌هایتان نشاندم. شاید برای شما یک کلیپ، یک جمله یا چند دقیقه صدا بود؛ اما پشت بسیاری از همان چند دقیقه‌ها، ساعت‌ها دقت، جست‌وجو، شنیدن، بریدن، بازبینی و فکر کردن بود. برای من این کار صرفا «تولید محتوا» نبود؛ نوعی همراهی بود، نوعی مراقبت، و شاید تلاشی کوچک برای اینکه در این ازدحام صداها، حقیقت کمی روشن‌تر شنیده شود. من باور داشتم گاهی یک سؤال می‌تواند بیشتر از صد جواب اثر بگذارد؛ یک نقد می‌تواند مانع تکرار یک خطا شود؛ یک شوخی می‌تواند سنگینی یک روز تلخ را کمتر کند؛ و یک هشدار شاید بتواند کسی را از افتادن در دامی نجات دهد. دایرکت من نیز برای بسیاری از شما باز بود. اگر پرسشی داشتید، اگر چیزی می‌خواستید بدانید، اگر کمکی از دستم برمی‌آمد، تا جایی که توانستم همراه بودم. حالا اما این فصل به پایان خود رسیده است. هر حضور، زمانی معنا دارد که هنوز چیزی برای بخشیدن و جایی برای اثر گذاشتن باقی مانده باشد. و هر آدمی هم باید بداند کجا ماندن، ادامه دادن است و کجا ماندن، فقط فرسوده شدن. آنچه در این دو سال ساخته شد، برای شما می‌ماند به یادگار؛ صدها دقیقه رکورد، نقد، سوال، طنز و یادآوری. امیدوارم روزی یکی از همان صداها شما را به فکر فرو ببرد. شاید یکی از همان طنزها دوباره خنده‌ای روی لبتان بیاورد. شاید یکی از همان هشدارها باعث شود به کسی زود اعتماد نکنید. و شاید روزی یادتان بیاید که در میان این همه سر و صدا، کسی بود که حرف‌هایتان را واقعا گوش می‌کرد، برایتان وقت می‌گذاشت و دوستتان داشت. سهم خودم را، تا جایی که توانستم، در فضای اسپیسها ادا کردم. از اینجا به بعد، اسپیس‌ها را به شما و شما را به اسپیس‌ها می‌سپارم. آدم‌هایی که بی‌چشمداشت، فکر و انرژی می‌گذارند، منابع بی‌پایان نیستند. بعضی حضورها را درست همان لحظه می‌فهمیم که دیگر تکرار نمی‌شوند. من این دفتر را می‌بندم؛ با این اطمینان که هرچه در توانم بود، گذاشتم. راه من با ایران تمام نمی‌شود. مبارزه‌ام برای ایران بزرگ‌تر از این صحنه‌هاست و در مسیری شایسته‌تر ادامه خواهد داشت. با سپاس از تمام لحظه‌هایی که شنیدید، خندیدید، فکر کردید و همراه بودید. پلیس ای آی پاینده ایران و جاوید شاه
3
4
23
1,568
برای خواهرم،که از روی خال چانه اش شناسایی شد😭💔 #یسنا_اسکندری
142
1,473
11,807
58,705
محمد رستمی یادت گرامی ۱۸-۱۹ دی
چه عجب، روحیه آقای قاسمی نژاد هم بالاخره جنگی شد! شناخت به موقع نقشه دشمن هم فضیلتی است که کمی دیر به آن رسیده اید. نکند که در مرحله بعد هم همین تاخیر در شناخت نیت دشمن، شما را به مشاوری تبدیل کند که یک قدم از تحولات و پیش بینی های لازم عقب مانده! بالاخره از فاز «دفترچه» رسیدیم به فاز «زخم زدن به ظالم»؛ این فضیلت جدید را تبریک می گویم.
1
113
Police AI retweeted
سوال خبرنگار دیوید فراست از شاهنشاه آریامهر شما قبلاً گفته بودید که می‌توانید ایران را پنجمین کشور بزرگ صنعتی جهان تصور کنید، آیا همچنان چنین رویایی را در سر دارید؟
2
26
219
3,162
Police AI retweeted
پادشاه بی‌نظیر
11
45
592
3,678
در سردخانه جا نیست، رو سمتِ نسترن‌ها پشتِ حیاط خفتند یک لایه پیرهن‌ها #IranMassacre‌
در سردخانه جا نیست، رو سمتِ نسترن‌ها پشتِ حیاط خفتند یک لایه پیرهن‌ها دامن کشان، سبکبار، در هجرتی شبانه با گوشوارِ خونین میراثِ مادرانه .. چله نشین پدرها در انتظار ماندند نام عزیزشان را در هیچ‌جا نخواندند از بستگان که را داشت؟ همکارِ دردمندش؟ خویشی که پیکرش را تحویل می‌دهندش.. گفت آن نسیم بر موت، هر گل ز شاخه افتاد پروانه‌ی بنفشی.. دیدی.. مرا به یاد آر ..
44
1,393
8,239
91,513
چه عجب، روحیه آقای قاسمی نژاد هم بالاخره جنگی شد! شناخت به موقع نقشه دشمن هم فضیلتی است که کمی دیر به آن رسیده اید. نکند که در مرحله بعد هم همین تاخیر در شناخت نیت دشمن، شما را به مشاوری تبدیل کند که یک قدم از تحولات و پیش بینی های لازم عقب مانده! بالاخره از فاز «دفترچه» رسیدیم به فاز «زخم زدن به ظالم»؛ این فضیلت جدید را تبریک می گویم.
مظلومانه مردن فضیلت نیست. جنگیدن و ریشه شرارت را خشکاندن فضیلت است. پس از هولوکاست این نکته در وجدان جمعی یهودیان حک شد و همچنان وجه غالب آگاهی ملی اسرائیلی‌هاست. توان و اقتدار امروز اسرائیل ناشی از همین آگاهی ملیست که در «دوباره هرگز» نمود یافته. ما نیز در وضعیتی مشابهیم. با یک فرقه شیطانی اشغالگر مواجهیم که همچون‌ انگلی به ایران چسبیده و هدفش نسل‌کشی همه ایرانیانیست که تسلیم نمی‌شوند. مسیر پیروزی امروز و تثبیت آن پیروزی در فردا از حک شدن این آگاهی در وجدان جمعی و ملی ما می‌گذرد که زخم خوردن مظلومانه فضیلت نیست، زخم زدن به ظالم فضیلت است.
2
16
575
از اسامی کمتر شنیده شده: جاویدنام #محمد_گودرزی ۱۸ دی‌ماه، بندرعباس
3
358
1,900
9,822
Police AI retweeted
مدرسه‌ها شروع شد، به یاد دانش‌آموزی که دیگر به کلاس درس برنگشت. امیرعلی بوکسور حرفه‌ای بود، ۱۸ دی با گلوله او را کشتند. #امیرعلی_دارابی
31
306
1,571
6,877
از یک طرف لوبیا و برنج خالی دادن به جای قورمه سبزی از طرف دیگه جشن شروع مدارس مثل مدرسه منیران؛ معلوم نیست سفره عقده؟ یا مهمونی تولد به سبک آمریکایی همراه با موسیقی عربی و رقص.
1
1
9
1,089
پزشکیان حتی درخواست کمکش از پهلوی رو هم جرات نداره خوانا بنویسه وسط امضاش نوشته، مگه دست مردم نیوفتی …
اتفاقی بی نظیر در عرصه سیاست جهانی دیروز در صحن سازمان ملل، یکی از عجیب ترین صحنه های سیاسی سال های اخیر رقم خورد. بی بی نتانیاهو، به جای کسانی که مدعی نمایندگی ایران هستند، در قامت مدافع مردم ایران ظاهر شد و از مردمی سخن گفت که صدایشان سال ها سرکوب شده است. در سوی دیگر، پزشکیان چنان از مساله فلسطین سخن میگفت که گویی نه نماینده ایران، بلکه رییس جمهور غزه است. چه تناقض تلخی: پوزیده فرسنگ ها دور از ایرانیت، کوس فلسطین میزد؛ ساعاتی بعد مردی دیگر پشت همان تریبون از ملت ستم دیده ایران سخن میگفت. نتانیاهو در سخنرانی خود نشان داد که چرا میتوان به مواضع او در برابر جمهوری اسلامی اعتماد کرد. او حتی نمایندگانی را که هنگام سخنرانی سالن را ترک میکردند، بدرقه کرد و خطابشان قرار داد؛ همان دولت ها و سیاستمدارانی که سال هاست نوع برخوردشان با جمهوری اسلامی بخشی از معادله بقای این حکومت بوده است. در مقابل، حضور پزشکیان یکی از تلخ ترین تصاویر آن نشست بود؛ رییس جمهوری که در مهم ترین تریبون سیاسی جهان، به جای قرار دادن ایران و رنج ایرانیان در مرکز سخنانش، بار دیگر اولویت حکومت خود را به نمایش گذاشت. شاید عجیب ترین تصویر آن روز همین بود: مردی که باید نماینده ایران میبود، از غزه میگفت؛ و مردی که هیچ مقام ایرانی نداشت، از مردم ایران. دیروز سازمان ملل فقط صحنه چند سخنرانی نبود؛ صحنه ای بود که در آن فاصله جمهوری اسلامی با مردم ایران، و مرز میان کسانی که صدای آنان را میشنوند و کسانی که از کنار آن عبور میکنند، آشکارتر شد. تاریخ درباره این لحظات قضاوت خواهد کرد و ملت ایران نیز دوستان و دشمنان خود را فراموش نخواهد کرد. پاینده ایران جاوید شاه
4
663
لطفا لیستی که جمع کردی رو منتشر کن، لازم داریم.
اتفاقی بی نظیر در عرصه سیاست جهانی دیروز در صحن سازمان ملل، یکی از عجیب ترین صحنه های سیاسی سال های اخیر رقم خورد. بی بی نتانیاهو، به جای کسانی که مدعی نمایندگی ایران هستند، در قامت مدافع مردم ایران ظاهر شد و از مردمی سخن گفت که صدایشان سال ها سرکوب شده است. در سوی دیگر، پزشکیان چنان از مساله فلسطین سخن میگفت که گویی نه نماینده ایران، بلکه رییس جمهور غزه است. چه تناقض تلخی: پوزیده فرسنگ ها دور از ایرانیت، کوس فلسطین میزد؛ ساعاتی بعد مردی دیگر پشت همان تریبون از ملت ستم دیده ایران سخن میگفت. نتانیاهو در سخنرانی خود نشان داد که چرا میتوان به مواضع او در برابر جمهوری اسلامی اعتماد کرد. او حتی نمایندگانی را که هنگام سخنرانی سالن را ترک میکردند، بدرقه کرد و خطابشان قرار داد؛ همان دولت ها و سیاستمدارانی که سال هاست نوع برخوردشان با جمهوری اسلامی بخشی از معادله بقای این حکومت بوده است. در مقابل، حضور پزشکیان یکی از تلخ ترین تصاویر آن نشست بود؛ رییس جمهوری که در مهم ترین تریبون سیاسی جهان، به جای قرار دادن ایران و رنج ایرانیان در مرکز سخنانش، بار دیگر اولویت حکومت خود را به نمایش گذاشت. شاید عجیب ترین تصویر آن روز همین بود: مردی که باید نماینده ایران میبود، از غزه میگفت؛ و مردی که هیچ مقام ایرانی نداشت، از مردم ایران. دیروز سازمان ملل فقط صحنه چند سخنرانی نبود؛ صحنه ای بود که در آن فاصله جمهوری اسلامی با مردم ایران، و مرز میان کسانی که صدای آنان را میشنوند و کسانی که از کنار آن عبور میکنند، آشکارتر شد. تاریخ درباره این لحظات قضاوت خواهد کرد و ملت ایران نیز دوستان و دشمنان خود را فراموش نخواهد کرد. پاینده ایران جاوید شاه
2
1
17
569
باعث تاسف است واقعا، بعد میری نگاه میکنی میبینی آها خب اکانت ززآ است. طرف این ویدیو را پست کرده و با افتخار نوشته: «انجمن طرفداران قورمه‌سبزی تقدیم می‌کند 😅» این ویدیو اتفاقا یک تصویر تمام‌قد از فاجعه برای نسل جدید ایران است. این بچه واقعا چی میخوره؟ قبل از اینکه از غذای یک کودک برای تولید محتوای بانمک استفاده کنی، یک بار به بشقابش نگاه کن. این کودک ایرانی داره قورمه‌سبزی بدون گوشت می‌خوره، در ایرانی که قیمت مواد غذایی سر به فلک کشیده، مصرف گوشت سقوط کرده و خانواده‌هایی هستند که پروتین حیوانی را از سفره حذف کرده‌اند. جمهوری اسلامی قورمه‌سبزی کودک ایرانی را بی‌گوشت کرد. دستاورد نوچه های ج ا: همان محرومیت را دیدید و فکر کردید سوژه بامزه‌ای برای توییتر و اینستاگرام پیدا کرده‌اید. جمهوری اسلامی سفره مردم را کوچک کرد؛ شما حتی کوچک‌شدن سفره را هم ندیدید. شما فرقی ندارید با جمهوری اسلامی. چیزی که در این ویدیو خنده‌دار است، قورمه‌سبزی نیست؛ سطح درک کسی است که این صحنه را دیده و تصمیم گرفته به آن بخندد!!! حالا اصلا معلوم نیست طعم این قرمه سبزی همان طعم قرمه سبزی سالهای قبل باشد از ریختش که اینطور به نظر نمیاد.
1
19
1,933
باعث تاسف است واقعا، بعد میری نگاه میکنی میبینی آها خب اکانت ززآ است. طرف این ویدیو را پست کرده و با افتخار نوشته: «انجمن طرفداران قورمه‌سبزی تقدیم می‌کند 😅» این ویدیو اتفاقا یک تصویر تمام‌قد از فاجعه برای نسل جدید ایران است. این بچه واقعا چی میخوره؟ قبل از اینکه از غذای یک کودک برای تولید محتوای بانمک استفاده کنی، یک بار به بشقابش نگاه کن. این کودک ایرانی داره قورمه‌سبزی بدون گوشت می‌خوره، در ایرانی که قیمت مواد غذایی سر به فلک کشیده، مصرف گوشت سقوط کرده و خانواده‌هایی هستند که پروتین حیوانی را از سفره حذف کرده‌اند. جمهوری اسلامی قورمه‌سبزی کودک ایرانی را بی‌گوشت کرد. دستاورد نوچه های ج ا: همان محرومیت را دیدید و فکر کردید سوژه بامزه‌ای برای توییتر و اینستاگرام پیدا کرده‌اید. جمهوری اسلامی سفره مردم را کوچک کرد؛ شما حتی کوچک‌شدن سفره را هم ندیدید. شما فرقی ندارید با جمهوری اسلامی. چیزی که در این ویدیو خنده‌دار است، قورمه‌سبزی نیست؛ سطح درک کسی است که این صحنه را دیده و تصمیم گرفته به آن بخندد!!! حالا اصلا معلوم نیست طعم این قرمه سبزی همان طعم قرمه سبزی سالهای قبل باشد از ریختش که اینطور به نظر نمیاد.
instagram_1790358314794.mp4 انجمن طرفداران قورمه سبزی تقدیم می‌کند. 😅
4
3
25
3,370
اتفاقی بی نظیر در عرصه سیاست جهانی دیروز در صحن سازمان ملل، یکی از عجیب ترین صحنه های سیاسی سال های اخیر رقم خورد. بی بی نتانیاهو، به جای کسانی که مدعی نمایندگی ایران هستند، در قامت مدافع مردم ایران ظاهر شد و از مردمی سخن گفت که صدایشان سال ها سرکوب شده است. در سوی دیگر، پزشکیان چنان از مساله فلسطین سخن میگفت که گویی نه نماینده ایران، بلکه رییس جمهور غزه است. چه تناقض تلخی: پوزیده فرسنگ ها دور از ایرانیت، کوس فلسطین میزد؛ ساعاتی بعد مردی دیگر پشت همان تریبون از ملت ستم دیده ایران سخن میگفت. نتانیاهو در سخنرانی خود نشان داد که چرا میتوان به مواضع او در برابر جمهوری اسلامی اعتماد کرد. او حتی نمایندگانی را که هنگام سخنرانی سالن را ترک میکردند، بدرقه کرد و خطابشان قرار داد؛ همان دولت ها و سیاستمدارانی که سال هاست نوع برخوردشان با جمهوری اسلامی بخشی از معادله بقای این حکومت بوده است. در مقابل، حضور پزشکیان یکی از تلخ ترین تصاویر آن نشست بود؛ رییس جمهوری که در مهم ترین تریبون سیاسی جهان، به جای قرار دادن ایران و رنج ایرانیان در مرکز سخنانش، بار دیگر اولویت حکومت خود را به نمایش گذاشت. شاید عجیب ترین تصویر آن روز همین بود: مردی که باید نماینده ایران میبود، از غزه میگفت؛ و مردی که هیچ مقام ایرانی نداشت، از مردم ایران. دیروز سازمان ملل فقط صحنه چند سخنرانی نبود؛ صحنه ای بود که در آن فاصله جمهوری اسلامی با مردم ایران، و مرز میان کسانی که صدای آنان را میشنوند و کسانی که از کنار آن عبور میکنند، آشکارتر شد. تاریخ درباره این لحظات قضاوت خواهد کرد و ملت ایران نیز دوستان و دشمنان خود را فراموش نخواهد کرد. پاینده ایران جاوید شاه
2
18
1,798
توییت نامه شماره ۵ | پدیده «سکویی»؛ وقتی هیاهو جای سیاست ورزی را میگیرد. پدیده «سکویی» و «سکویی ها» نه جدید است و نه ناشناخته؛ الگویی تکراری، فرسوده و ناامیدکننده است. در ۴۷ سال گذشته، افراد مختلفی با سودای ملی گرایی، پادشاهی خواهی و ارادت به تفکر پهلویسم وارد رسانه شده اند؛ از اعتبار این نام بهره برده اند، اما گاه تحلیل ها و روش هایی را نیز به جامعه عرضه کرده اند که با واقعیت های میدانی ایران فاصله داشته است. فعالیت سیاسی تحت نام پادشاهی خواهی و حمایت از رضا شاه دوم فقط شور و سابقه نمیخواهد؛ وقار سیاسی، شناخت جامعه و شجاعت بازنگری در روش های ناکارآمد را میطلبد. آقای سکویی سال ها با انرژی فراوان فعالیت کرده است و شاید نیت او نیز حرکت در مسیری مثبت بوده باشد. اما سیاست را با «نیت» نمیسنجند؛ با «نتیجه» میسنجند. برآیند چه بوده؟ فحاشی، عصبانیت و برخوردهای هیجانی؛ ادبیاتی که به جای جذب نسل جوان تشنه پیشرفت و آزادی، گاه خوراک طنز مخالفان هم شده است. با ادبیات کوچه بازاری نمیتوان نسلی را همراه کرد که هزاران متخصص، تحصیلکرده و صاحب فکر در بدنه آن حضور دارند. سکویی ها به جای نصیحت نسل جدید باید یاد بگیرند به آنها «میدان» بدهند؛ نسلی که قرار نیست شنونده منبر سیاسی باشد، قرار است آینده ایران را بسازد. اما مسله اصلی از اینجا جدی تر میشود. پس از آنچه ما پیروزی گفتمانی و شناختی انقلاب شیر و خورشید میدانیم، بخشی از همین جریان از میان خرابه روش های شکست خورده خود، شخص رضا شاه را نشانه گرفته است؛ نه با استدلال و واقع بینی، بلکه گاه با فوران احساساتی کنترل نشده و غیرمسولانه. شبیه مستی که در لحظه بدمستی تنها به تخلیه روانی خود فکر میکند؛ نه فردا را میبیند و نه هزینه رفتار امروزش را. سیاست ورزی جای بدمستی نیست. سیاست یعنی دیدن فردا، فهمیدن وزن کلمات و دانستن اینکه هیجان امروز میتواند هزینه فردا باشد و پدیده سکویی فقط یک فرد نیست. هرکس به جای میزگرد تخصصی، شنیدن صدای مردم و میدان دادن به کارشناسان، سیاست را به پیدا کردن یک «سکو» برای دیده شدن تقلیل دهد، امتداد همین پدیده است. ایران امروز بیش از سکو، ساختار میخواهد؛ بیش از هیاهو، تخصص؛ بیش از نصیحت، میدان دادن و با میدان ایجاد کردن؛ و بیش از نمایش، ایران گرایی، متانت و قاطعیت. نسل جدید باید وارد شود، متخصصان باید شنیده شوند و تجربه نسل گذشته باید در اختیار نسل تازه قرار گیرد، نه بالای سر آن در این میان، تیم مشاوران شاه نیز نمیتواند تماشاگر بماند. از آنان انتظار میرود تحرک سیاسی بیشتری نشان دهند، ظرفیت های تازه را شناسایی کنند و زمینه همگرایی برای فاز بعدی را فراهم آورند. نمیشود از اعتبار شاه بهره برد، اما در برابر شاه و ملت ایران مسولیتی نپذیرفت. اگر مشاورید، اثر مشاوره باید دیده شود. اگر مسولیتی پذیرفته اید، باید پاسخگو باشید. پنجره پیوند شاه و ملت را بازتر کنید، نسل تازه و متخصصان را به میدان بیاورید و زمینه گام بعدی را بسازید. ایران امروز ساختار میخواهد، نه نمایش. پاینده ایران و جاوید شاه
صدای شما | توییت‌ نامه شماره ۴ راهبرد خطرناکِ «راهبندان سراسری»؛ وقتی هزینه را مردم می‌دهند بحث بر سر یک توییت بد یا یک اشتباه رسانه‌ای نیست. بحث بر سر یک توصیه عملیاتی خطرناک به مردم داخل ایران است. به مردم گفته می‌شود ماشین‌هایتان را در خیابان خاموش کنید، راه‌بندان ایجاد کنید تا ماشین سرکوب فلج شود و به پیروزی نزدیک شوید. اما قبل از انتشار چنین توصیه‌ای، یک سوال بسیار ساده وجود دارد: در یک راه‌بندان سراسری، فقط ماشین سرکوب متوقف می‌شود؟ تکلیف آمبولانس و آتش‌نشانی چه می‌شود؟ بیماری که باید خودش را به بیمارستان برساند چه؟ مردمی که باید سریع از یک منطقه ناامن خارج شوند چه؟ و خود شهروندی که با خودرو و پلاک مشخص، وسط خیابان متوقف مانده و دیگر امکان جابه‌جایی سریع ندارد، چه؟ اصلاً چه تضمینی وجود دارد که نیروهای امنیتی همان مسیری را انتخاب کنند که شما بسته‌اید؟ اگر مسیرشان را تغییر دادند و این مردم بودند که در خیابان گیر افتادند، چه؟ اگر پلاک‌ها ثبت شد چه؟ اگر درگیری به همان نقطه کشیده شد چه؟ اگر مسیر امدادی مسدود شد چه؟ این‌ها «جزئیات اجرایی» نیستند. این‌ها اساس ارزیابی ریسک یک راهبردند. و دقیقا همین‌جاست که مسئله از خودِ ایده‌ راه‌بندان هم جدی‌تر می‌شود. قطعا کسی این ایده را مطرح کرده، کسی آن را تبدیل به محتوا کرده، کسی آن را دیده و بررسی کرده و در نهایت کسی گفته: بله؛ این را منتشر کنید و به مردم داخل ایران توصیه کنید. پس حالا سوال روشن است: چه کسانی این راهبردها را طراحی می‌کنند؟ با چه شناختی از واقعیت داخل ایران؟ چه کسی خطراتشان را بررسی می‌کند؟ چه کسی سناریوی شکست را می‌سنجد؟ و چه کسی قبل از انتشار می‌پرسد اگر نتیجه دقیقا برعکس چیزی شد که تصور کرده‌ایم، چه اتفاقی برای مردم می‌افتد؟ مردم داخل ایران همین حالا با هزار مشکل واقعی دست‌وپنجه نرم می‌کنند؛ فشار اقتصادی، سرکوب، بازداشت، ناامنی، نگرانی برای خانواده و هزینه‌هایی که یک تصمیم اشتباه می‌تواند برای زندگی‌شان داشته باشد. در چنین شرایطی نمی‌شود از فاصله‌ امن نشست، طرحی روی کاغذ نوشت و ریسک اجرای آن را به مردمی منتقل کرد که خودشان وسط میدان هستند. برای کسی که پشت میز نشسته، این ممکن است فقط یک «محتوا»، یک «ایده» یا یک «راهبرد» باشد. اما برای کسی که پشت فرمان همان ماشین در خیابان ایران نشسته، پیامد یک تصمیم اشتباه کاملا واقعی است. ⚪️ و اینجا دیگر پاسخ‌گویی اختیاری نیست. هر کسی که این محتوا را بررسی و تأیید کرده، موظف است پاسخ بدهد: این توصیه بر اساس چه ارزیابی‌ای منتشر شده؟ خطراتش چگونه سنجیده شده؟ سناریوی شکستش چه بوده؟ و اگر هزینه‌ی این تصمیم را مردم داخل ایران پرداخت کردند، چه کسی مسئولیتش را می‌پذیرد؟ مردم ایران به اندازه کافی هزینه داده‌اند. مردم مبارز ایران، آزمایشگاه آزمون‌ و خطای اتاقهای فکری که نیستند. پاینده ایران و جاوید شاه
4
4
23
1,109
الان این خودش مدرک نیست ؟؟ بشه تریتا رو از خاک امریکا انداخت بیرون؟ 🤨
33
250
1,721
20,685
Police AI retweeted
ایرانی بودن یعنی پادشاهی‌خواه بودن.
7
140
742
3,864
The Iranian representative didn’t want the starlink :(
8,023
8,517
55,176
9,236,005
Where were you when the Iranian tyrants butchered and maimed tens of thousands of unarmed Iranian civilians?
70
809
3,071
42,848
Cowards.
467
677
5,155
260,243