ژینا مدرس گرجی: کودکان مادران زندانی نیز به نوعی دوران حبس را تحمل می‌کنند در پی انتقال مونا دباغ، فعال مدنی و مادر یک دختر چهار ساله، به زندان زنان سنندج برای گذراندن محکومیت سه سال و شش ماه حبس، ژینا مدرس گرجی، فعال حقوق زنان و زندانی سیاسی سابق، با انتشار یادداشتی در صفحه اینستاگرام خود به پیامدهای زندانی‌شدن مادران بر زندگی و سلامت روان کودکان پرداخته است. متن یادداشت به شرح زیر است: در چند روز گذشته، مونا دباغ برای اجرای حکم سه سال و شش ماه حبس خود به زندان زنان سنندج رفت. او در حالی به زندان رفت که مادر یک دختر چهار ساله است؛ موضوعی که قطعا گذراندن دوران محکومیت در زندان را برای مونا و خانواده‌اش سخت‌تر می‌کند. او در صفحه اینستاگرام خود نوشته بود: «امروز باید جگرگوشه‌ام، دختر چهار ساله‌ام را به آغوش زندگی بسپارم و با پای خودم راهی زندان شوم. باید از آغوش کوچکش دل بکنم و روزهایی را دور از خنده‌ها، بازی‌ها و نفس‌هایش بگذرانم.» نمی‌خواهم هزینه‌ها، از جمله زندان‌رفتن مونا دباغ را فقط به بخش نقش مادری‌اش تقلیل دهم؛ همچنان که در مورد فعالان و زندانیان مرد، به بچه‌هایشان یا اشاره نمی‌شود یا کمتر اشاره شده است. اما در حال حاضر، مونا، دخترش و خانواده او فشار مضاعفی را تحمل می‌کنند. پست اینستاگرامی مونا اهمیت مسئله کودک و مادر در زندان را دوباره برایم یادآوری کرد. چه مادرانی که فرزندشان را تا اتمام محکومیت نزد خانواده‌شان می‌گذارند و چه مادرانی که فرزند یا فرزندانشان را همراه با خود به زندان می‌برند، هر کدام چالش‌ها و آسیب‌های خود را دارند. شرایط زندان زنان طوری است که برای بچه‌های کوچک امکان حضور در زندان را می‌دهد. بچه‌های زندانیان، چه در کنار مادر در زندان باشند و چه بیرون از زندان و نزد خانواده باشند، آسیب می‌بینند. وقتی کودک نزد خانواده زندانی است، دلتنگی و بی‌قراری مادر و کودک هر دو زیاد است و حسی از عذاب وجدان و نگرانی همراه آن است. تلفنی صحبت‌کردن از زندان با کودک، با صدایی که مدام می‌گوید «این تماس از زندان آن شهر و تماس‌گیرنده زندانی است»، حرف‌زدنی ساده نیست و پنهان‌کردن اینکه مادر در زندان نیست، بلکه در سفر کاری یا در جای دیگری است را سخت می‌کند. در دوران عدم حضور مادر در کنار فرزند، علاوه بر تاثیرات روحی و روانی آن، از جمله حس فقدان و احتمال ایجاد طرحواره طرد و رهاشدگی، کودک دچار چندتربیتی‌شدن توسط باقی اعضای خانواده و مواجه‌شدن با سوال‌های بی‌پاسخ نیز می‌شود. از طرف دیگر، حضور کودک در زندان نه‌تنها برای کودک و مادر سخت است، بلکه برای بقیه زندانیان هم شرایط را سخت‌تر می‌کند. در دوران گذراندن محکومیتم در زندان، من شاهد حضور هفت کودک در سن‌های مختلف بودم؛ در حالی که زندان زنان سنندج مربی کودک و بند ویژه مادر و کودک نداشت و مهدکودک زندان هم اکثر اوقات باز نبود. کودکان در زندان، کودکی‌شان زودتر به اتمام می‌رسد. می‌توان گفت که آن‌ها هم به نوعی حبس می‌کشند. این کودکان تمام مدت با بزرگسالان متهم یا مجرم در محیطی بسته و محدود هستند؛ بدون امکان زیادی برای بازی و در معرض مداوم حرف‌ها، دعواها و رفتارهای بزرگسالان زندانی. زندانیانی که هرچند آن‌ها هم حق دارند، اما اکثر اوقات حوصله شنیدن صدای گریه بچه را ندارند. چندین بار اعتراض می‌کردند و می‌گفتند: «ما به زندان آمده‌ایم که حکم بگذرانیم، به مهدکودک که نیامده‌ایم.» هرچند گاهی هم این کودکان یادآور فرزندان غایبشان بودند؛ یادآوری‌ای که گاهی تلخ و گاهی شیرین بود. کودکان در زندان، حتی بازی‌هایشان هم نقش و رنگ زندان را می‌گیرد. خانواده‌ها معمولا با هدف جلب ترحم در دل قاضی و شاکی، گرفتن تخفیف در حکم و تحت تاثیر قراردادن آن‌ها، کودکان را با خود به دادگاه می‌برند یا موقع بازداشت، کودک همراه مادر بوده است. این باعث می‌شود کودکان دیالوگ‌های موقع بازداشت مادرشان و پلیس یا قاضی و دیالوگ‌های بین مامورهای زندان با مادرشان و دیگر زندانیان را بازسازی کنند. بارها شاهد بودم که در بازی‌هایشان یکی نقش پلیس یا قاضی و دیگری نقش مادر را بازی می‌کرد. کودکان بدون هیچ فیلتری همه‌چیز را از زندانیان بزرگسال می‌شنوند و می‌بینند. اگر از سن کمتری به زندان آمده باشند، با مفاهیم زیادی مانند برف، گربه، پارک، ماه و... ناآشنایند. آن‌ها به‌شدت دچار فقر بصری، لمسی و شنوایی می‌شوند. همچنین آن‌ها با مادری در زندان زندگی می‌کنند که خود درگیر هزار مسئله و مشکل است و گاهی حتی حوصله خودش را هم ندارد، چه برسد به بچه‌اش. علاوه بر موارد ذکرشده، حضور در زندان کودکان را از آموزش و یادگیری مناسب سنشان محروم می‌کند. آن‌ها شاید حرف‌های قلمبه و بزرگ‌تر از سنشان را بگویند، ولی از آموزش دیگر مهارت‌های زندگی، شناخت رنگ‌ها، اعداد، حیوانات و... یا مهارت‌های حرکتی محروم‌اند. ادامه در اینستاگرام بخوانید: instagram.com/p/DfDJtGREvru/

‌ توماس جفرسون، یکی از بنیان‌گذاران آمریکا و نویسنده اصلی اعلامیه استقلال، از مدافعان سرسخت آزادی عقیده و محدود بودن قدرت دولت بود. او در کتاب «یادداشت‌هایی درباره ایالت ویرجینیا» تاکید کرد که حکومت تنها حق دخالت در اموری را دارد که به دیگران زیان واقعی برساند. به باور جفرسون، باورهای مذهبی یا بی‌دینی افراد، تا وقتی که آسیب نزند، موضوع شخصی است و دولت نباید در آن دخالت کند. این دیدگاه پایه‌ای مهم برای جدایی دین از حکومت و آزادی وجدان در آمریکا شد.​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​ #توماس_جفرسون #دین #سکولاریسم #گفتگو_توانا @Dialogue1402

گفت‌وگو جایی که حقیقت ساخته می‌شود تصور کن در جامعه‌ای زندگی می‌کنی که می‌توانی هر چیزی را «فکر کنی»، اما نمی‌توانی آن را با کسی در میان بگذاری. نه به‌خاطر اینکه حرفی برای گفتن نداری، بلکه چون مطمئن نیستی شنیده می‌شوی، یا می‌ترسی از پیامد گفتنش. این وضعیت، چیزی فراتر از یک ناراحتی شخصی است؛ به گفته متفکران سیاسی، این دقیقا جایی است که یک جامعه از «زیستن در حقیقت» فاصله می‌گیرد. یورگن هابرماس، فیلسوف آلمانی، در نظریه معروف خود به نام «کنش ارتباطی» (Communicative Action) که در دهه ۱۹۸۰ منتشر شد، استدلال کرد حقیقت و اجماع جمعی، چیزی نیست که از پیش وجود داشته باشد و فقط کشف شود؛ بلکه از دل گفت‌وگوی آزاد، برابر و بدون اجبار بین افراد شکل می‌گیرد. از نگاه او، وقتی مجرای گفت‌وگو بسته می‌شود، نه‌فقط اطلاعات، بلکه امکان ساختن حقیقت مشترک هم از بین می‌رود. واتسلاو هاول، نمایش‌نامه‌نویس و متفکر چک، در مقاله تأثیرگذار «قدرت بی‌قدرتان» (۱۹۷۸) نکته‌ای ظریف‌تر اضافه کرد: او نشان داد وقتی گفت‌وگوی راستین امکان‌پذیر نباشد، آدم‌ها کم‌کم حتی با خودشان هم صادق نمی‌مانند؛ به زبان قدرت فکر می‌کنند، نه به زبان خودشان. هاول این حالت را «زیستن در دروغ» نامید، در برابر «زیستن در حقیقت» که فقط از طریق گفت‌وگوی واقعی ممکن است. این یافته‌ها یک نکته ساده اما بنیادین را نشان می‌دهند: گفت‌وگو فقط ابزار تبادل اطلاعات نیست؛ شرط لازم برای این است که انسان‌ها بتوانند خودشان باقی بمانند و واقعیتی مشترک بسازند، نه واقعیتی تحمیلی. دفعه بعد که در جمعی حس کردی حرفت را نمی‌زنی نه چون حرفی نداری، بلکه چون مطمئن نیستی شنیده می‌شوی از خودت بپرس: این سکوت، چه چیزی را از خودم و از جمع می‌گیرد؟ #گفتگو #کنش_ارتباطی #گفتگو_توانا

مادر #دانیال_برکتی با انتشار دو تصویر از فرزندش نوشت: «طوری که رفت … طوری که هرگز برنگشت …. کاپشن مشکی که پوشیده بود نوارای شبرنگ داشت . شاید همون باعث هدف قرار گرفتنش شد، اون کاپشنم مال خودش نبود یه شب که با دوستش بیرون بودند هوا خنک شد و موقع برگشت اون کاپشن و داد به دانیال تا رو‌ موتور یخ نکنه.. خودش هودی و بافت و کاپشن زیاد داشت اما هیچ کدوم مشکی نبوند از لباس مشکی خوشش نمیومد . اون شب قرار بود همه مشکی بپوشن و تنها لباس مشکی دانیال همون کاپشن نازک شبرنگ دار بود، سیاه دوست نداشت اما بعد رفتنش تمام زندگی من رنگ سیاه گرفت» دانیال برکتی، ۲۳ ساله و دانشجوی رشته گرافیک دانشگاه آزاد رودهن، در تاریخ ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در محدوده تهرانپارس، خیابان ۲۱۸ غربی، بر اثر شلیک نیروهای جمهوری اسلامی جان خود را از دست داد. دانیال علاوه بر تحصیل در رشته گرافیک، به‌صورت حرفه‌ای در حوزه عکاسی نیز فعالیت می‌کرد و از علاقه‌مندان جدی این هنر بود. او با نگاه هنری خود، لحظات و سوژه‌های مختلف را ثبت می‌کرد و آینده‌ای روشن در عرصه هنرهای تجسمی پیش رو داشت. #دانیال_برکتی

شش ماه محرومیت از درمان رضا ولی‌زاده در زندان اوین؛ بی‌توجهی به تشخیص پزشکان درباره ضرورت جراحی و بررسی بیماری رضا ولی‌زاده، خبرنگار ایرانی‌آمریکایی محبوس در زندان اوین، با وجود تشخیص پزشکان مبنی بر ضرورت انجام آزمایش‌های تخصصی و عمل جراحی، همچنان از اعزام به بیمارستان و دریافت خدمات درمانی مورد نیاز محروم است. یک منبع موثق به آموزشکده توانا اطلاع داده است که پزشکان زندان اوین در اوایل اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۵، پس از مشاهده خون در نمونه ادرار رضا ولی‌زاده، اعزام او به بیمارستان برای انجام سونوگرافی و تشخیص علت این عارضه را ضروری دانسته‌اند. با این حال، با گذشت حدود شش ماه، هنوز با انتقال او به بیمارستان موافقت نشده است. به گفته این منبع، روز ۱۸ مهرماه نیز یک جراح عمومی با حضور در زندان اوین و معاینه ولی‌زاده، انجام عمل جراحی برای درمان فتق در دو ناحیه شکم را ضروری تشخیص داده و خواستار انجام سونوگرافی و آزمایش‌های پیش از جراحی شده است. همچنین در اوایل مهرماه، پزشک زندان به دلیل مشکلات تنفسی این خبرنگار، درخواست انجام سی‌تی‌اسکن ریه را مطرح کرده است؛ اما با وجود گذشت چندین هفته، این اقدام تشخیصی نیز انجام نشده است. این منبع با ابراز نگرانی از وضعیت سلامت رضا ولی‌زاده تاکید کرده است که هنوز مشخص نیست ممانعت از اعزام او به بیمارستان از سوی سازمان اطلاعات سپاه، وزارت اطلاعات یا نهاد دیگری صورت می‌گیرد. به گفته این منبع، همچنین این نگرانی وجود دارد که محرومیت درمانی این خبرنگار ایرانی‌آمریکایی به ابزاری برای اعمال فشار یا امتیازگیری در مناسبات میان جمهوری اسلامی و دولت ایالات متحده آمریکا تبدیل شده باشد؛ موضوعی که تاکنون شواهد مستقلی برای تایید آن منتشر نشده است. رضا ولی‌زاده از سال ۱۴۰۳ در زندان به سر می‌برد و به اتهام «همکاری با دولت متخاصم» به ۱۰ سال حبس محکوم شده است. تداوم محرومیت این زندانی از خدمات پزشکی، با وجود تشخیص‌های مکرر پزشکان زندان، نگرانی جدی درباره سلامت او و پیامدهای تاخیر در تشخیص و درمان بیماری‌هایش ایجاد کرده است. #رضا_ولیزاده #زندانیان_سیاسی

صدور حکمی سنگین علیه روزنامه‌نگار منتقد با استناد به قانون تشدید مجازات جاسوسی محکومیت ۱۰ سال و یک روز حبس برای امید فراغت امید فراغت، روزنامه‌نگار و تحلیل‌گر مسائل سیاسی، با استناد به ماده ۴ قانون موسوم به «تشدید مجازات جاسوسی و همکاری با رژیم صهیونیستی و کشورهای متخاصم»، به ۱۰ سال و یک روز حبس تعزیری محکوم شد. بر اساس گزارش کانال خبرانه، متعلق به مهدی محمودیان فعال سیاسی، ، حکم سنگین صادره علیه این فعال رسانه‌ای بر پایه مصوبه مهرماه ۱۴۰۴ مجلس شورای اسلامی صورت گرفته است؛ قانونی سرکوبگرانه که در ماده چهارم خود، فعالیت‌های عادیِ سیاسی، فرهنگی، رسانه‌ای و ابراز عقیده در فضای مجازی را تحت عناوین مبهم «برخلاف امنیت ملی» جرم‌انگاری کرده و مجازات‌های سنگین ۱۰ تا ۱۵ سال حبس را برای معترضان و روزنامه‌نگاران پیش‌بینی کرده است. امید فراغت روز ۸ تیرماه ۱۴۰۵ پس از احضار به پلیس امنیت کرج بازداشت و به ندامتگاه مرکزی کرج منتقل شد. اتهامات اولیه مطرح‌شده علیه وی در زمان بازداشت، «تشویش اذهان عمومی» و «اقدام علیه امنیت ملی» عنوان شده بود. این روزنامه‌نگار مستقل در سال‌های اخیر بارها با بازداشت‌های خودسرانه، ممنوعیت از فعالیت در فضای مجازی و پرونده‌سازی‌های امنیتی روبه‌رو بوده است. او مردادماه امسال در نامه‌ای سرگشاده از درون زندان خطاب به رئیس قوه قضاییه، با انتقاد شدید از جرم‌انگاریِ کار رسانه‌ای تاکید کرده بود که صرفاً به دلیل بازتاب مشکلات مردم و نقد ساختار قدرت در حبس به سر می‌برد. استفاده از مصوبات جدید قضایی-امنیتی برای صدور احکام طولانی‌مدت حبس علیه روزنامه‌نگاران، نشان‌دهنده ابزارسازی تسریع‌شده دستگاه قضایی برای خاموش‌کردن کاملِ صدای مطبوعات مستقل و بحران‌زدایی امنیتی از طریق ارعاب اهالی قلم است. #امید_فراغت #روزنامه_نگار #آزادی_بیان #حقوق_بشر

⚠️هشدار درباره انتشار تلگرام و تلگرام ایکس جعلی برای سرقت اطلاعات و حساب کاربران نسخه‌های جعلی و آلوده تلگرام و تلگرام ایکس با ظاهری شبیه برنامه اصلی، از طریق کانال‌های تلگرامی، سایت‌ها و فروشگاه‌های متفرقه منتشر شده‌اند؛ برنامه‌هایی که پیام می‌فرستند و چت‌ها را نمایش می‌دهند، اما در پس‌زمینه می‌توانند اطلاعات کاربران را سرقت کنند. پژوهشگر امنیتی «Ovi» در بررسی ابزار جاسوسی اجاره‌ای uCreator، کدهای مخربی را در این نسخه‌های دستکاری‌شده شناسایی کرده است. مهاجمان با انتشار این برنامه‌ها، از اعتماد کاربران به نام و ظاهر تلگرام سوءاستفاده می‌کنند تا به پیام‌ها، رمز تایید دومرحله‌ای و حساب آن‌ها دسترسی پیدا کنند. بر اساس تحلیل کدها، قابلیت‌های این ابزار شامل موارد زیر است: 🔳 استخراج تاریخچه پیام‌ها و اطلاعات مخاطبان 🔳 سرقت رمز تایید دومرحله‌ای هنگام وارد کردن آن در برنامه آلوده 🔳 پنهان کردن دستگاه مهاجم از فهرستی که نسخه آلوده به کاربر نشان می‌دهد 🔳 اجرای عملیات تغییر شماره متصل به حساب و بیرون انداختن صاحب حساب 🔴چرا حتی رمز دومرحله‌ای هم کافی نیست؟ چون رمز را داخل همان برنامه آلوده وارد می‌کنید. کد مخرب می‌تواند آن را پیش از پردازش امنیتی کپی کند. بنابراین، فعال بودن تایید دومرحله‌ای، استفاده از نسخه دستکاری‌شده را امن نمی‌کند. توصیه مهم: ✔تلگرام و تلگرام ایکس را همیشه از لینک‌های صفحه رسمی برنامه‌های تلگرام دریافت کنید. اگر گوگل‌پلی در دسترس نیست، نسخه اندرویدی تلگرام را مستقیم از وب‌سایت رسمی بگیرید. ✔ فایل نصبی ارسال‌شده در کانال‌ها، پیام‌های خصوصی و سایت‌های ناشناس را نصب نکنید. وعده‌هایی مانند «پریمیوم رایگان» یا «نسخه ویژه بدون محدودیت» را نشانه معتبر بودن برنامه ندانید. ✔ فقط به لوگو، نام برنامه یا نام سازنده اعتماد نکنید؛ این مشخصات قابل کپی کردن هستند. اگر نسخه مشکوکی نصب کرده‌اید، حذف برنامه به‌تنهایی کافی نیست، این کارها را حتما انجام دهید: 1️⃣استفاده از نسخه مشکوک را متوقف و آن را حذف کنید. 2️⃣از یک دستگاه مطمئن و نسخه رسمی تلگرام که ترجیحا از قبل روی آن وارد حساب بوده‌اید، به «تنظیمات ← دستگاه‌ها» بروید و سایر نشست‌ها، از جمله نشست گوشی مشکوک، را پایان دهید. 3️⃣ رمز تایید دومرحله‌ای را از همان محیط مطمئن تغییر دهید و شماره متصل به حساب و ایمیل بازیابی را بررسی کنید. فهرست دستگاه‌ها را داخل نسخه مشکوک بررسی نکنید؛ همان برنامه ممکن است بخشی از دسترسی‌های مهاجم را از شما پنهان کند.

راهنمای امنیت حساب Claude امنیت حساب Claude فقط به خود سرویس وابسته نیست و ایمیل یا حساب گوگل/اپل شما کلید اصلی ورود است. اگر با ایمیل وارد می‌شوید، احراز هویت دومرحله‌ای ایمیل را فعال نگه دارید، لینک ورود را با کسی به اشتراک نگذارید و روی لینک ورودی که خودتان درخواست نکرده‌اید کلیک نکنید. اگر با گوگل یا اپل وارد می‌شوید، احراز هویت دومرحله‌ای همان حساب را فعال کنید و اطلاعات ورودش را در اختیار دیگران قرار ندهید. نشست‌های فعال را در بخش تنظیمات حساب بررسی کنید و اگر دستگاه، مرورگر یا موقعیت ناشناسی دیدید، آن نشست را قطع کنید، در صورت نیاز از همه دستگاه‌ها خارج شوید و امنیت ایمیل یا حساب گوگل/اپل متصل را هم بازبینی کنید. 1/2 👇

ویدیوی منتشر شده در شبکه‌های اجتماعی بی‌قراری مادر یسنا (فروغ) اسکندری، از کشته‌شدگان دی ماه ۱۴۰۴، را نشان می‌دهد. جاویدنام #یسنا_اسکندری، وکیل دادگستری و نقاش ۴۰ ساله، در روز ۱۸ دی‌ماه در منطقه آریاشهر تهران هدف شلیک نیروهای جمهوری اسلامی قرار گرفت و جان باخت. برادر یسنا درباره او گفته است: «یسنا انسانی آرام و بی‌آزار بود و تنها خواسته‌اش آرامش در زندگی بود.» او زنی اهل قانون، هنر و زندگی بود؛ اما خشونت حکومتی حتی مجال زیستن آرام را هم از او گرفت. #یسنا_اسکندری

مهناز ابراهیمی، معلم و فعال صنفی در شیراز بازداشت شد مهناز ابراهیمی، دبیر ریاضی و فعال صنفی معلمان در شیراز، توسط نیروهای امنیتی بازداشت و به زندان عادل‌آباد این شهر منتقل شد. این معلم و فعال صنفی صبح روز سه‌شنبه ۵ آبان‌ماه ۱۴۰۵، مهناز ابراهیمی، دبیر ریاضی شاغل در ناحیه یک آموزش‌وپرورش شیراز و فعال صنفی معلمان، توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد. انجمن صنفی معلمان فارس ضمن اعلام این خبر اعلام کرد که نیروهای امنیتی با ورود به منزل این معلم اقدام به بازداشت وی کرده و سپس او را به زندان عادل‌آباد شیراز منتقل کردند. تا زمان تنظیم این گزارش، اطلاعاتی درباره دلایل بازداشت، اتهامات مطروحه و وضعیت پرونده قضایی مهناز ابراهیمی منتشر نشده است. #معلمان_زندانی #مهناز_ابراهیمی

دفاع از باور، مهم‌تر از یافتن حقیقت ریشه‌ یک خطای شناختی رایج جاناتان ایوانز، جولی بارستون و پل پولارد، روان‌شناسان شناختی بریتانیایی، در پژوهشی که سال ۱۹۸۳ در نشریه‌ی Memory & Cognition منتشر شد، برای نخستین‌بار پدیده‌ی «سوگیری اعتقادی» (Belief Bias) را به‌صورت تجربی مستند کردند: آن‌ها به شرکت‌کنندگان استدلال‌های قیاسی دادند که برخی از نظر منطقی معتبر اما نتیجه‌شان غیرقابل‌باور بود، و برخی دیگر از نظر منطقی نامعتبر اما نتیجه‌شان با باورهای رایج همخوانی داشت. یافته‌ آن‌ها این بود که شرکت‌کنندگان به‌طور نظام‌مند، اعتبار منطقی یک استدلال را با معقول بودن نتیجه‌اش اشتباه می‌گرفتند؛ حتی افرادی با تحصیلات بالا، از این خطا مصون نبودند. دن کاهان، استاد حقوق و روان‌شناسی دانشگاه ییل، در پژوهشی که سال ۲۰۱۳ منتشر شد، گامی فراتر برداشت: او نشان داد افرادی که در ریاضیات و تفکر تحلیلی نمره‌ بالاتری داشتند، در موضوعاتی که به هویت سیاسی یا گروهی‌شان گره نخورده بود، بهتر از دیگران استدلال می‌کردند؛ اما در موضوعاتی که با هویت گروهی‌شان پیوند داشت، همین افراد بااستعداد، نه‌تنها بهتر عمل نمی‌کردند، بلکه گاهی با مهارت تحلیلی خود، توجیه‌های پیچیده‌تری برای حفظ باور پیشینی‌شان می‌ساختند؛ پدیده‌ای که کاهان آن را «شناخت هویت‌محافظ» (Identity-Protective Cognition) نامید. لئون فستینگر، روان‌شناس اجتماعی آمریکایی، پیش‌تر در نظریه‌ «ناهماهنگی شناختی» (۱۹۵۷) چارچوبی برای فهم این مقاومت ارائه داده بود: از نظر او، ذهن انسان برای کاهش ناراحتی ناشی از تناقض میان باور و شواهد، اغلب به‌جای تغییر باور، شواهد را بازتفسیر یا نادیده می‌گیرد؛ راهکاری که هزینه‌ روانی کمتری دارد اما دقت شناختی را قربانی می‌کند. نمونه‌ مستندی از این پویایی، مطالعه‌ کلاسیک فستینگر با عنوان «وقتی پیشگویی ناکام می‌ماند» (۱۹۵۶) است؛ او و همکارانش یک فرقه‌ی کوچک را از نزدیک رصد کردند که پیش‌بینی کرده بود جهان در تاریخی مشخص نابود خواهد شد. وقتی آن تاریخ گذشت و هیچ اتفاقی نیفتاد، اکثر اعضا، به‌جای کنار گذاشتن باورشان، به تفسیری تازه روی آوردند (این‌که ایمان گروه، جهان را نجات داده) و حتی با شور بیشتری به تبلیغ باور خود ادامه دادند. آنچه از کنار هم گذاشتن این یافته‌ها برمی‌آید، تصویری است از استدلال انسانی که، برخلاف تصور رایج، همیشه در خدمت رسیدن به حقیقت کار نمی‌کند؛ گاهی وظیفه‌اش دفاع از آن چیزی است که از پیش باور داشته‌ایم. #سوگیری_شناختی #علوم_شناختی #باور #تعصب #گفتگو_توانا

‌ آرتین غضنفری، شهروند بهائی و عکاس خبری، به ۲۶ سال حبس محکوم شد آرتین غضنفری، شهروند بهائی و عکاس خبری محبوس در زندان تهران بزرگ، با حکم قاضی ابوالقاسم صلواتی مجموعا به ۲۶ سال حبس محکوم شد. وضعیت جسمانی آقای عضنفری نیز نامساعد گزارش شده و علیرغم ابتلا به بیماری‌هایی از جمله نارسایی قلبی، فشار خون بالا و آسم، کماکان از اعزام به مراکز درمانی خارج از زندان محروم مانده است. بر اساس حکمی که توسط شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ابوالقاسم صلواتی صادر و روز دوشنبه به وی ابلاغ شده، این شهروند بهائی مجموعا به ۲۶ سال حبس محکوم شده است. یک منبع مطلع نزدیک به خانواده این شهروند بهائی به هرانا گفت: آقای غضنفری از بابت اتهام «اقدام رسانه‌ای» به ۲۰ سال، «اجتماع و تبانی» به پنج سال و «تبلیغ علیه نظام» به یک سال حبس محکوم شده است. در حالی که مجازات اتهام نخست ۱۰ سال حبس عنوان شده، قاضی پرونده با استناد به قانون تشدید مجازات جاسوسی، حکم ۲۰ سال حبس را صادر کرده است. وضعیت جسمانی آرتین غضنفری که از بیماری‌هایی همچون نارسایی قلبی، آسم و فشار خون بالا رنج می‌برد، نامساعد گزارش شده است. علی‌رغم تأکید پزشکان بهداری زندان بر ضرورت انتقال وی به مراکز درمانی خارج از زندان، این زندانی به دلیل مخالفت قاضی پرونده همچنان از دسترسی به خدمات درمانی تخصصی در خارج از زندان محروم مانده است. آخرین جلسه دادگاه رسیدگی به اتهامات آرتین غضنفری، روز سه‌شنبه ۷ مهرماه در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران برگزار شد. جلسه نخست رسیدگی به اتهامات وی نیز مورخ ۷ مردادماه در شعبه ۱۴ دادگاه انقلاب تهران برگزار شده بود. بازداشت آقای غضنفری در تاریخ ۲۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ و در منزل شخصی او در تهران صورت گرفت. همزمان، محل سکونت و کار وی مورد تفتیش قرار گرفت و ماموران شماری از وسایل الکترونیکی، کتاب‌ها و تجهیزات کاری و شخصی او را ضبط کردند. آرتین غضنفری، شهروند بهائی و عکاس خبری، پیشتر نیز به واسطه فعالیت‌های خود سابقه تحمل حبس را داشته است. #داستان_ما_یکیست #بهائیان_ایران #آرتین_غضنفری #گفتگو_توانا

۲۶ سال حبس برای بهاره آقایی، وکیل دادگستری؛ استناد دادگاه به گفت‌وگوهای خصوصی و حضور بر مزار جان‌باختگان اعتراضات بهاره آقایی، وکیل دادگستری، به مجموع ۲۶ سال حبس محکوم شده است. بر اساس گزارش منتشرشده از سوی خبرگزاری تسنیم، وابسته به نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی، دادگاه با استناد به قانون تشدید مجازات جاسوسی، فعالیت‌های رسانه‌ای، گفت‌وگوهای خصوصی و حتی حضور این وکیل بر مزار یکی از جان‌باختگان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ را از مستندات اتهامی او قرار داده است. آموزشکده توانا حدود سه هفته پیش، به نقل از منابع خود، از صدور حکم ۲۰ سال حبس علیه بهاره آقایی خبر داده بود. اکنون گزارش تسنیم نشان می‌دهد که این حکم بخشی از محکومیت مجموعا ۲۶ ساله اوست. بر اساس این گزارش، آقایی به اتهام «اجتماع و تبانی برای ارتکاب جرم علیه امنیت کشور» به پنج سال، «اقدام رسانه‌ای و تبلیغی خلاف امنیت کشور» به ۲۰ سال و «تحریک و ترغیب دیگران به اعمال خشونت‌آمیز» به یک سال حبس محکوم شده است. حکم ۲۰ سال حبس با استناد به ماده چهار قانون تشدید مجازات جاسوسی صادر شده است. تسنیم مدعی شده که این وکیل دادگستری تصاویر و اخبار مربوط به اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه و رویدادهای پس از آن را برای رسانه‌هایی که حکومت «معاند» می‌خواند، ارسال کرده است. نکته قابل توجه در این گزارش، استفاده از مکالمات خصوصی آقایی با دوستانش و دیدگاه‌های مطرح‌شده در این گفت‌وگوها به‌عنوان مستندات اتهامی است. همچنین حضور او بر مزار یکی از جان‌باختگان اعتراضات، در شمار شواهد مورد استناد علیه وی قرار گرفته است. مرکز مشاوره و آموزش حقوقی دادبان در واکنش به این گزارش اعلام کرده که مستندات منتشرشده، مبنای قانونی لازم برای محکومیت ۲۰ ساله آقایی را نشان نمی‌دهند. به گفته دادبان، انتشار تصاویر اعتراضات، اطلاع‌رسانی درباره جان‌باختگان و حضور بر مزار آنان، بدون اثبات عناصر قانونی جرم، مصداق اقدام علیه امنیت کشور محسوب نمی‌شود. این مرکز همچنین استناد به گفت‌وگوهای خصوصی برای اثبات مجرمیت، بدون احراز رفتار مجرمانه مشخص را مغایر اصول ۲۳ و ۲۵ قانون اساسی درباره ممنوعیت تفتیش عقاید و تعرض غیرقانونی به ارتباطات خصوصی دانسته است. دادبان تاکید کرده که تفسیر گسترده قوانین کیفری به زیان متهم، با اصل قانونی بودن جرم و مجازات، اصل برائت و الزامات دادرسی عادلانه مغایرت دارد و خواستار نقض حکم صادرشده علیه این وکیل دادگستری شده است. #بهاره_آقایی

‌ انتقال مجدد یاشار تبریزی به سلول انفرادی؛ نگرانی از وضعیت جسمی این زندانی سیاسی محروم از درمان یاشار تبریزی، زندانی سیاسی محبوس در زندان تبریز، با وجود مشکلات قلبی و سابقه محرومیت از خدمات درمانی، بار دیگر به سلول انفرادی منتقل شده و از تماس تلفنی و ملاقات با خانواده محروم مانده است. به گزارش خبرگزاری هرانا، به نقل از یک منبع نزدیک به خانواده این زندانی، یاشار تبریزی پنج روز پیش به دلایل نامعلومی به یکی از سلول‌های انفرادی زندان تبریز منتقل شده و از آن زمان تاکنون هیچ‌گونه تماس یا ملاقاتی با خانواده نداشته است. انتقال مجدد این زندانی سیاسی به انفرادی در حالی صورت گرفته که وضعیت جسمی او طی ماه‌های گذشته بارها موجب نگرانی خانواده و نزدیکانش شده است. بر اساس گزارش‌های پیشین، یاشار تبریزی به بیماری قلبی مبتلاست و مسئولان زندان در موارد متعدد از اعزام او به بیمارستان برای دریافت خدمات تخصصی جلوگیری کرده‌اند. از جمله، در ۳۰ شهریورماه و بار دیگر در مهرماه، اعزام او به بیمارستان شهید مدنی تبریز برای انجام آنژیوگرافی قلب با ممانعت مسئولان زندان روبه‌رو شد. این زندانی سیاسی پیش‌تر در اعتراض به محرومیت از رسیدگی پزشکی، دست به اعتصاب دارو زده بود. یاشار تبریزی که نام اصلی او اکبر قلی‌زاده است، سابقه بازداشت‌های متعدد و تشکیل پرونده‌های قضایی به دلیل فعالیت‌های مدنی خود را دارد. او در بهمن‌ماه ۱۴۰۴ به اتهام «تبلیغ علیه نظام» به ۹ ماه حبس محکوم شد که این حکم پس از تسلیم به رای به هفت ماه کاهش یافت. با توجه به سابقه مشکلات قلبی و ممانعت از درمان، انتقال او به سلول انفرادی و قطع ارتباط با خانواده، نگرانی‌ها درباره سلامت و شرایط نگهداری این زندانی سیاسی را افزایش داده است. #یاشار_تبریزی

پادزهر تعصب ابطال‌پذیری به‌مثابه اخلاق باور کارل پوپر (۱۹۰۲-۱۹۹۴)، فیلسوف علم اتریشی-بریتانیایی، در دهه‌ی ۱۹۳۰ با پرسشی ساده اما بنیان‌کن، فلسفه‌ علم را دگرگون کرد: چه چیزی یک نظریه را «علمی» می‌کند؟ پاسخ رایج آن زمان این بود که علم بر اثبات تجربی تکیه دارد. پوپر در کتاب منطق اکتشاف علمی (۱۹۳۴) نشان داد این پاسخ گمراه‌کننده است. استدلال او این بود: هیچ تعداد مشاهده‌ تاییدکننده نمی‌تواند یک نظریه را قطعا اثبات کند، دیدن هزاران قوی سفید هرگز ثابت نمی‌کند «همه‌ قوها سفیدند»، اما دیدن یک قوی سیاه کافی است تا این گزاره را رد کند. پس معیار علمی‌بودن، نه اثبات‌پذیری، بلکه ابطال‌پذیری است: نظریه‌ای علمی است که بتوان تصور کرد چه مشاهده‌ای می‌تواند آن را نقض کند. پوپر این معیار را به نظریه‌هایی مثل روانکاوی فروید و مارکسیسم تعمیم داد و نوشت مشکل این نظام‌ها این نیست که غلط‌اند، بلکه این است که طوری طراحی شده‌اند که هیچ‌چیز نمی‌تواند آن‌ها را رد کند. هر رویدادی، حتی متناقض، را می‌توان با آن‌ها توجیه کرد؛ و همین، آن‌ها را از دایره‌ علم خارج می‌کند. او این بینش را به فلسفه‌ سیاسی هم بسط داد. در کتاب جامعه‌ باز و دشمنان آن (۱۹۴۵)، نوشته‌شده در سایه‌ جنگ جهانی دوم، پوپر استدلال کرد ادعای دستیابی به حقیقت نهایی و تاریخی چه در افلاطون، چه در هگل و مارکس زمینه‌ساز نظام‌های توتالیتر است؛ چون هرکس مدعی حقیقت مطلق باشد، مخالفت را نه خطا، بلکه خیانت می‌بیند. پوپر مفهوم «جامعه‌ باز» را پیشنهاد داد: جامعه‌ای که در آن هیچ ایده‌ای، حتی علمی‌ترین نظریه‌ها، از نقد مصون نیست؛ و پیشرفت از مسیر «حدس و ابطال» می‌گذرد، نه از دستیابی به قطعیت. در سطح فردی نیز، این نگاه پیامدی اخلاقی دارد: کسی که باور امروزش را موقت و قابل‌خطا بداند، کمتر در دام جزم‌اندیشی می‌افتد و راحت‌تر به نقد گوش می‌سپارد. امروز ایده‌های پوپر، از روش‌شناسی علمی تا دفاع از تکثرگرایی سیاسی در برابر جزم‌گرایی، همچنان مرجع و قابل تعمیم است. #ابطال_پذیری #جامعه_باز #جزم_گرایی #گفتگو_توانا

بازداشت مجدد نعمت افشار، از آسیب‌دیدگان چشمی اعتراضات ۱۴۰۱؛ بی‌خبری خانواده از محل نگهداری او نعمت افشار، از آسیب‌دیدگان چشمی اعتراضات سراسری سال ۱۴۰۱، روز دوشنبه چهارم آبان‌ماه ۱۴۰۵، توسط نیروهای اطلاعات سپاه پاسداران در منزل شخصی خود در قزوین بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل شد. بر اساس اطلاعات منتشرشده در صفحه اینستاگرام آهو قلندر، نیروهای اطلاعات سپاه با مراجعه به منزل این شهروند، او را بازداشت کرده‌اند. خانواده نعمت افشار از زمان بازداشت تاکنون هیچ اطلاعی از محل نگهداری، وضعیت جسمی و شرایط بازداشت او دریافت نکرده‌اند. نعمت افشار پیش‌تر نیز به دلیل پرونده‌ای قضایی در دادگاه انقلاب کرج به سه سال و شش ماه حبس محکوم شده بود. او از جمله شهروندانی است که در جریان اعتراضات «زن، زندگی، آزادی» در سال ۱۴۰۱ از ناحیه چشم آسیب دیده‌اند. بازداشت مجدد این شهروند و بی‌اطلاعی خانواده از وضعیت او، به‌ویژه با توجه به آسیب جسمی پیشین، نگرانی‌ها درباره سلامت و شرایط نگهداری وی را افزایش داده است. تاکنون اطلاعاتی درباره دلایل بازداشت مجدد، اتهامات احتمالی و مرجع قضایی رسیدگی‌کننده به پرونده جدید نعمت افشار منتشر نشده است. #نعمت_افشار #چشم_برای_آزادی #قزوین #از_بازداشتیها_بگو

فیلترشکن ویندسکرایب(Windscribe) با استتار پیشرفته‌تر ترافیک و رفع خطاهای اتصال به‌روز شد فیلترینگ می‌تواند حتی بدون خواندن محتوای ارتباط، از روی شکل و رفتار ترافیک، استفاده از وی‌پی‌ان را تشخیص دهد. تغییرات تازه فیلترشکن ویندسکرایب (Windscribe) در نسخه‌های آزمایشی دسکتاپ، مقابله با همین روش شناسایی را هدف گرفته است. ویندسکرایب در نسخه ۲.۲۵.۳، فناوری اتصال AmneziaWG را به نسخه ۳.۱ ارتقا داده است. این فناوری بر پایه وایرگارد ساخته شده و با تغییر ویژگی‌هایی مانند اندازه بسته‌های اطلاعاتی و زمان‌بندی تبادل آنها، تلاش می‌کند الگوی ارتباط را کمتر قابل شناسایی کند. در این روش، بسته‌های ویژه‌ای نیز می‌توانند پیش از آغاز اتصال فرستاده شوند تا شروع ارتباط به ترافیک رایج اینترنت، مانند QUIC، شباهت پیدا کند. هدف این است که سامانه‌های بازرسی عمیق بسته‌ها یا DPI، سخت‌تر بتوانند اتصال فیلترشکن را تشخیص دهند. ◾️تغییرات تازه، رفع موانع استفاده از این روش را هم شامل می‌شود: ☑️ در نسخه ۲.۲۵.۴، خطایی در لینوکس برطرف شده که پس از ارتقای AmneziaWG ایجاد شده بود. ☑️ در نسخه ۲.۲۵.۵ آلفا، منتشرشده در ۲۲ اکتبر ۲۰۲۶، مشکل ویندوز هنگام استفاده از بسته‌های اولیه بزرگ، موسوم به I1 تا I5، اصلاح شده است؛ مشکلی که می‌توانست مانع برقراری اتصال شود. ☑️چند خطای اتصال OpenVPN در ویندوز نیز رفع شده و امنیت سرویس پس‌زمینه آن در مک و لینوکس بهبود یافته است. برای استفاده از قابلیت مقابله با سانسور، طبق راهنمای رسمی ویندسکرایب، در تنظیمات برنامه وارد بخش Connection شوید، گزینه Circumvent Censorship را فعال کنید و پروتکل را روی WireGuard بگذارید. اگر اتصال برقرار نشد، پروفایل‌های دیگر و چند موقعیت سرور را امتحان کنید. دانلود از گیت‌هاب: github.com/Windscribe/Deskto… 🔗🟪 دانلود از کانال بشکن: t.me/beshkan

‌ هشدار جمشید عزیزی درباره خطر اجرای حکم اعدام منوچهر فلاح جمشید عزیزی، زندانی سیاسی سابق که به مدت دو سال با منوچهر فلاح در زندان لاکان رشت هم‌بند بوده است، با انتشار ویدیویی در کانال تلگرام خود، نسبت به تایید حکم اعدام این زندانی سیاسی در دیوان عالی کشور هشدار داد و از وضعیت جسمی و شرایط نگهداری او ابراز نگرانی کرد. عزیزی با اشاره به شناخت نزدیک خود از منوچهر فلاح می‌گوید: «منوچهر یک انسان شریفه و دخترش الان بیرون منتظرشه، نگرانشه.» به گفته او، فلاح بیش از سه سال و نیم است که در زندان لاکان رشت نگهداری می‌شود و در این مدت با بیماری‌های مختلف دست‌وپنجه نرم کرده است. این زندانی سیاسی سابق یادآوری می‌کند که اقدام منوچهر فلاح در سال ۱۴۰۱، در اعتراض به صدور و اجرای احکام اعدام، به‌ویژه اعدام محسن شکاری، به آسیب‌دیدن شیشه ورودی دادگستری رشت منجر شده بود؛ خسارتی که به گفته عزیزی حدود ۱۵ میلیون تومان برآورد شده است. او با اعتراض به صدور و تایید حکم اعدام برای چنین اقدامی می‌پرسد: «یعنی به خاطر ۱۵ میلیون تومان سه سال و نیمه که یک پدر رو از دخترش جدا کردید و الان هم حکم اعدام رو تایید کردید؟» عزیزی تاکید می‌کند که منوچهر فلاح به کسی آسیب نرسانده و نه‌تنها نباید اعدام شود، بلکه باید آزاد شود. او همچنین از درخواست‌های پیشین خود از مای ساتو، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر ایران، برای رسیدگی به وضعیت فلاح سخن گفته است. جمشید عزیزی در پایان، با هشدار درباره خطر اجرای حکم اعدام، خواستار توجه عمومی به وضعیت این زندانی سیاسی شده و می‌گوید: «امیدوارم که همه صدای منوچهر باشیم.» #منوچهر_فلاح #جمشید_عزیزی #نه_به_اعدام #زندانیان_سیاسی #زندان_لاکان_رشت

محدودیت‌های بازار موبایل در ایران به مرحله تازه‌ای رسیده است. بر اساس گزارش تسنیم، فهرست ۲۴ مدل تلفن همراه از برندهای مختلف، از جمله اپل و سامسونگ، به گمرکات اجرایی ابلاغ شده که رجیستری آنها در هر دو مسیر مسافری و تجاری ممنوع است. 🔸این تصمیم پس از محدودیت ثبت سفارش تجاری گوشی‌های بالای ۴۰۰ یورو اتخاذ شده است؛ محدودیتی که پیش‌تر مسیر واردات تجاری بسیاری از گوشی‌های پرچمدار را بسته بود. اکنون ممنوعیت رجیستری مدل‌های اعلام‌شده، امکان ثبت و فعال‌سازی آنها در شبکه تلفن همراه کشور را نیز مسدود می‌کند. در ایران، حتی انتخاب گوشی هم باید از سد تصمیم‌های حکومتی عبور کند. شهروندی که هزینه خرید دستگاه را از جیب خود می‌پردازد، با تصمیمی مواجه می‌شود که تعیین می‌کند کدام محصول را می‌تواند روی شبکه تلفن همراه به کار بگیرد. این دخالت مستقیم در حق انتخاب مصرف‌کننده است. 🔸گوشی هوشمند برای بسیاری از مردم ابزار کار، تولید محتوا و کسب درآمد است. برچسب «لوکس» نباید به مجوزی برای نادیده گرفتن نیازهای حرفه‌ای و حق انتخاب آنها تبدیل شود. سیاست‌گذاری‌ای که پاسخ آن به مشکلات اقتصادی، کوتاه کردن فهرست انتخاب‌های مردم است، هزینه تصمیم‌های خود را به مصرف‌کننده منتقل می‌کند.

یاسمین رضوی، شریک شرکت سرمایه‌گذاری اسپارک‌کپیتال، تنها سرمایه‌گذار خطرپذیر عضو هیئت‌مدیره آنتروپیک، سازنده هوش مصنوعی کلود، است؛ جایگاهی که با انتشار اسناد عرضه اولیه سهام این شرکت بار دیگر مورد توجه قرار گرفته است. حضور رضوی در هیئت‌مدیره آنتروپیک به سال ۲۰۲۳ بازمی‌گردد. او در جریان دور جذب سرمایه ۴۵۰ میلیون دلاری این شرکت به رهبری اسپارک‌کپیتال، به هیئت‌مدیره پیوست. سرمایه‌گذاری اولیه اسپارک در آن دور ۷۵ میلیون دلار بود. رضوی در تهران بزرگ شده و در دانشگاه تورنتو مهندسی خوانده است. او همچنین مدرک مدیریت کسب‌وکار از دانشگاه هاروارد دارد و پیش از پیوستن به اسپارک، در شرکت اسنپ، مالک اسنپ‌چت، به‌عنوان مدیر محصول روی فناوری‌های درآمدزایی این اپلیکیشن کار می‌کرد. آنتروپیک روز ۲۶ اکتبر ۲۰۲۶ از ثبت درخواست عرضه اولیه سهام خود نزد کمیسیون بورس و اوراق بهادار آمریکا خبر داد. این اقدام مقدمه ورود احتمالی به بورس است و به معنای آغاز معاملات سهام شرکت نیست.