For the first time, the world can see the January massacre unfold in sequence, through the lenses of the brave Iranians who took to the streets and documented what happened around them, sometimes in their final moments. Hours of previously unseen footage, gathered and preserved by @ManotoNews, reveal the scale of the Islamic Republic’s mass killing of protesters. There is no outside narrator. The Iranian people recorded their own courage, the regime’s brutality and the truth it tried to conceal. piped.video/dbTot6IsC_k?is=ANYR… Read the investigation by @AndyJehring and @NatalieLisbona, and watch the four-part documentary This Is Our Story. They risked everything to leave this evidence behind. The least the world can do is watch, share and refuse to let their voices be silenced. Content warning: graphic and deeply distressing footage. dailymail.com/news/article-1…

For the first time, the world can see the January massacre unfold in sequence, through the lenses of the brave Iranians who took to the streets and documented what happened around them, sometimes in their final moments. Hours of previously unseen footage, gathered and preserved by @ManotoNews, reveal the scale of the Islamic Republic’s mass killing of protesters. There is no outside narrator. The Iranian people recorded their own courage, the regime’s brutality and the truth it tried to conceal. piped.video/dbTot6IsC_k?is=ANYR… Read the investigation by @AndyJehring and @NatalieLisbona, and watch the four-part documentary This Is Our Story. They risked everything to leave this evidence behind. The least the world can do is watch, share and refuse to let their voices be silenced. Content warning: graphic and deeply distressing footage. dailymail.com/news/article-1…

'Sepehr, my son, where are you?': Footage shows Iranian father's desperate search for his son in hellish aftermath of regime's crackdown on protesters trib.al/eHj6alg

از آن گلوی مجروح، پژواکِ سرخِ نامش تیر خلاص حینِ تیمار ِ ناتمامش از او که کشته برگشت از آن یل پیاده آورد دیگری را بر گرده‌اش نهاده از گیسوی پریشان در چنگ دیو و ددها از آن نگاه پرسان در پاسخ لگد‌ها از رستخیز این خاک در دفتر اساطیر اسلوب بازوان آن آرش کمانگیر از آزمون سوزان بر پیکر سیاوش از آن حریق بازار آن دامگاه آتش از بیرقی که برداشت، از نغمه‌ای که سرداد از او که نیمه جان بود در کیسه های اجساد.. چندین سهیل آنجاست؟ چندین هزار رخسار؟ تا یک به یک ببیند .. خم شد قدش از آوار .. شاید بریده باشی! از این بریده تر شو بر این عفونتِ صبر، اعجاز نیشتر شو آگاه و عهده دار ِ درد معاصر خود رفت و صدای او ماند «… که نه به خاطر خود..» فردا به رغم کتمان بر داغِ سینه‌ی او ای آینه! تو داری زخمی قرینه‌‌ی او این سرزمین به جز زخم پیغامبر ندارد.. او خود به مادرش گفت «دیگر پسر ندارد..» …

در سردخانه جا نیست، رو سمتِ نسترن‌ها پشتِ حیاط خفتند یک لایه پیرهن‌ها دامن کشان، سبکبار، در هجرتی شبانه با گوشوارِ خونین میراثِ مادرانه .. چله نشین پدرها در انتظار ماندند نام عزیزشان را در هیچ‌جا نخواندند از بستگان که را داشت؟ همکارِ دردمندش؟ خویشی که پیکرش را تحویل می‌دهندش.. گفت آن نسیم بر موت، هر گل ز شاخه افتاد پروانه‌ی بنفشی.. دیدی.. مرا به یاد آر ..

«ای مهرِ دارندهٔ چراگاه‌های فراخ! به اسبانِ ما تندی و به تن‌های ما نیرو ببخش، تا دشمنانمان را زیر نظر گیریم، آنان را فروکوبیم و هماوردان و دشمنان و بدخواهانمان را به یک زخم از پای درآوریم.» مهریشت، بند ۱۱۴

🚨بیانیه تحلیلی «جمعیت جمهوریخواهان حامی شاهزاده رضا پهلوی» پیرامون ضرورت ائتلاف استراتژیک ایرانگرایان با اسراییل برای آزادی ایران اشغالی یکشنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۴ برابر با ۲۰ آوریل ۲۰۲۵ در جهانی که ائتلاف‌ها و اتحادهای سیاسی، تعیین‌کننده بقای ملت‌ها و سرنوشت انقلاب‌هاست، دیگر نمی‌توان با ذهنیتی محصور در گذشته‌، مسیر آینده را ترسیم کرد. این بیانیه تحلیلی، از سر تحسین یا تقلید نوشته نشده، بلکه با انگیزه‌ای کاملاً واقع‌گرایانه و راهبردی به نگارش درآمده است. ما ملت ایران، میراثدار تمدنی کهن با هویتی یگانه‌ایم که امروز در چنگال رژیمی اشغالگر و ضدملی گرفتار شده‌ایم. در این مسیر، بررسی تجربه ملت یهود و آرمان صهیونیسم، که با وجود هزاران سال پراکندگی و بی‌سرزمینی ملت یهود، توانست یک دولت مدرن، مقتدر و متحد و دموکرات را بنیان نهد، نه به‌ معنای قیاس هویتی، بلکه به‌مثابه تحلیل یک الگوی موفق قدرت‌سازی در عصر دولت– ملت‌ها در حین تحقق سکولاردموکراسی ست. ما در این تحلیل بجای تکرار روایت‌های کلیشه‌ای از مظلومیت‌ها یا تفاوت‌های تاریخی، به آن نقطه مشترک می‌نگریم که در آن، اراده‌ی یک ملت برای رهایی، بر هرگونه تفاوت مذهبی، فرهنگی یا جغرافیایی غلبه می‌کند. همانگونه که ملت یهود با انسجام و سازماندهی و نه با کمک بیگانگان بی‌اعتنا به سرنوشت ملت یهود، توانستند از ورای هولوکاست و بی‌تفاوتی جهانی، مشروعیت و واقعیت موجودیت و خواست خود برای بازپس‌گیری سرزمین آبا و اجدادی‌شان را به قدرت‌های آن روز جهان بقبولانند، ما ملت ایران نیز باید دریابیم که در جهان منافع‌محور امروز، تنها آنکه بتواند قدرت خود را نشان دهد، می‌تواند آزادی خود را به دست آورد. این نوشتار نه به قصد مشابه‌سازی تاریخی میان ملت ایران و ملت یهود و کشور ایران و کشور اسراییل، بلکه با هدف بهره‌گیری راهبردی از تجربه موفق ملت یهود در بازسازی یک دولت- ملت مقتدر نوشته شده است. ایران کشوری با هزاران سال تاریخ و تمدنی پیوسته، و حافظه‌ای ملی‌‌ است که هیچگاه از صفحه تاریخ محو نشده؛ اما امروز به‌ دلیل اشغال آن توسط رژیمی ایدئولوژیک و بی‌ریشه، نیازمند بازپس‌گیری و بازسازی دولت- ملی در آن است. همانگونه که ملت یهود با وجود پراکندگی و انکار تاریخی، توانست با تکیه بر انسجام، رهبری و اراده جمعی، سرنوشت خود را به دست گیرد، ملت ایران نیز برای عبور از بحران کنونی، نیازمند الگوبرداری هوشمندانه از مکانیزم‌های مشابه قدرت‌سازی است، نه از محتوا و باورهای دینی، بلکه از روش، سازمان، و عزم برای رهایی ملی است. تئودور هرتسل بنیانگذار صهیونیسم در نیمه دوم قرن نوزدهم در حالی که به تفکر درباره آینده ملت یهود مشغول بود، بدین باور رسید که «ما یک ملت هستیم» و باید با وحدت اراده، دولت یهودی خویش را در این زمان دوباره بنیان نهیم. هیچ ملتی به اندازه ملت یهود در طول تاریخ به چشم خود ناکارآیی و خودمحوری قدرت‌های جهانی را ندیده است. یهودیان اروپا پس از قرن‌ها تبعیض و بخصوص در طی فاجعه هولوکاست دریافتند که ابَرقدرت‌های غربی در بزنگاه‌های حساس تاریخی تنها به منافع خود می‌اندیشند. نمونه تکان‌دهنده آن، کنفرانس اویان در ۱۹۳۸ بود که طی آن نمایندگان ۳۲ کشور صرفاً به ابراز تأسف لفظی بسنده کردند و تقریباً هیچکدام حاضر نشدند به یهودیان گریزان از آلمان نازی پناه دهند. این عدم احساس مسئولیت‌ نسبت به سرنوشت یهودیان گرفتار چنگ رژیم نازی‌ها حتی شامل حال آمریکای روزولت که بانی کنفرانس اویان بود، نیز می‌شد. گلدا مایر که به‌ عنوان ناظر یهودی در آن کنفرانس حضور داشت با خشم و اندوه گفت: «تنها یک آرزو دارم و آن اینکه پیش از مرگ ببینم ملتم دیگر نیازی به همدردیِ صرف نداشته باشد». این تجربه دردناک به صهیونیست‌ها آموخت که برای بقا و پیشرفت، باید بر پای خود بایستند و آینده‌شان را خودشان بسازند. ما ایرانیان نیز امروز با واقعیتی مشابه روبرو هستیم. طی دهه‌ها، بارها امید بستیم که قدرت‌های جهانی برای آزادی و دموکراسی در ایران کمک کنند، اما هربار منافع سیاسی و اقتصادی آنها بر ارزش‌های ادعایی‌شان چربیده است. برای مثال، دولت‌ اوباما برخلاف خواسته ملت ایران که شعار «اوباما اوباما یا با اونا یا با ما» سر می‌دادند، علیه حکومت منافع ملت ایران که خواهان سرنگونی خامنه‌ای و رژیم بودند، به ملت مخالف رژیم پشت و با رژیم جمهوری اسلامی مذاکره کرد. اوباما خود بعدها اذعان کرد که چنین کرده بود. ادامه بیانیه ⬇️ @IsraelPersian