نمیدونم چرا همه تون جلوی کسی که میخواد خودشو بکشه رو میگیرید. همه مثل شماها نیستند یه خانواده ی با عملکرد متوسط داشته باشن (بعضیا که دیگه همونم ندارن)
چهار نفر دارید باهاشون حرف بزنید، مادری پدری خواهری برادری آشنایی، یکی هست درد و دل کنید، یکی هست صداتونو بشنوه، پارتنر دارید یا همسر دارید، همسایه دارید، همکاری دارید که روزانه چهارتا جمله باهاش رد و بدل میکنید و یه رابطه ی اجتماعی انسانی در حد یک دقیقه برقرار میکنید.
فکر کردید همه مثل شمان؟ امثال ما، اینارو نداریم! هیچکی رو نداریم باهاش حرف بزنیم، فقط خودمونیم و خودمون! نه کمکی، نه همراهی، نه گوش شنوایی، پدر مادری که زندگیمونو دزدیدن ازمون، فامیلی که مفتش گرونه ۲۰ ساله ندیدیم حتی وقتی ایرانم میبودیم نمیدیدیمشون همه بدردنخور و نفهم و دهاتی یا احمق و توهین کننده، همسر و پارتنری که شب تا صبح باخودت میگی چیکار کردم باخودم؟ یه عده از ماها بمیریم هم کسی نمیفهمه همون پارتنر هم به زور بفهمه، زندگی ای که اصلا آخر معلوم نیست چیه و وسط چیه و اولشم که گوه بوده، دیگه برا چی آدم نگهش داره؟
واقعا چجوری به یکی میگید خودشو نکشه؟ اون زندگی تخمی رو شماها قرار نیس زندگی کنید، در پایان روز، اون آدم خودشه و خودش.