BLEACH 💔🕊️

호구와트

ถ้าอยากไปจีน แต่ไม่รู้ว่าอยากไปเมืองไหน ลองเลือกจากสิ่งที่ตัวเองชอบหรืออยากเจอ 🇨🇳 - ถ้าอยากเจอหิมะฟู ๆ วิวขาวโพลนเหมือนหลุดเข้าไปในเทพนิยาย : ฮาร์บิน - ถ้าอยากเห็นทะเลสีฟ้า เมืองสวย ๆ บรรยากาศโรแมนติก : ต้าเหลียน - ถ้าอยากสัมผัสเมืองจีนโบราณ บ้านเรือนริมน้ำ : ซูโจว - ถ้าอยากย้อนประวัติศาสตร์จีน ดูกำแพงเมืองจีน : ปักกิ่ง - ถ้าอยาก shopping ของถูก เดินตลาดค้าส่ง หรือเกี่ยวกับธุรกิจ : กว่างโจว - ถ้าอยากเดินเล่นริมแม่น้ำ ชมตึกสวย ๆ และสัมผัสความเป็นเมืองท่า : ชิงเต่า - ถ้าอยากเห็นทะเลสาบสีมรกต น้ำตก และธรรมชาติระดับโลก : จิ่วจ้ายโกว - ถ้าอยากสัมผัสเมืองจีนที่มีความทันสมัย เทคโนโลยีล้ำ ๆ : เซินเจิ้น - ถ้าอยากสัมผัสเมืองที่มีเอกลักษณ์ แสงไฟสวย และรถไฟทะลุตึก : ฉงชิ่ง - ถ้าอยากเที่ยวเมืองใหญ่ แสงสี เจอผู้ชายหล่อ ๆ เดินไปทางไหนก็เหมือนเดินอยู่ในซีรีส์ : เซี่ยงไฮ้ - ถ้าอยากเจอหนุ่มตี๋ แต่งตัวดี มีสไตล์ : หางโจว - ถ้าอยากเจอแพนด้า กินหม่าล่า และใช้ชีวิตแบบสโลว์ไลฟ์ และหนุ่มหล่อหน้าคม ลุคอบอุ่น : เฉิงตู

จุดสามจุด. . . พบได้ทั่วไป. . . วิธีใช้มีรายละเอียดกว่าที่คิด. . . จุดสามจุด จุดจุดจุด มีชื่อทางการว่า “จุดไข่ปลา” หรือ “เครื่องหมายไข่ปลา” (ellipsis / ellipsis dots) เป็นเครื่องหมายที่พบเห็นได้บ่อยมาก ใครเขียนฟิคหรือนิยายได้ใช้แน่นอน มีวิธีใช้ 5 แบบ ดังนี้ 1. ใช้เพื่อแสดงให้เห็นว่าประโยคแผ่วลงและสิ้นสุดโดยที่ยังไม่ครบความ • But—oh, that music! That music! . . . • No, certainly not; on the contrary . . . I only meant . . . 2. ใช้เพื่อแสดงการครุ่นคิด พินิจพิจารณา หรือความลังเล • She could tell herself that the journey had been worthwhile . . . that every wrong turn had taught her something . . . that the destination no longer mattered . . . but she still unfolded the map each morning. • I had finally planted something and watched it grow; however small it was, it was mine . . . Now, where could I put it so it would catch the sun? • Perhaps . . . perhaps. There was still another way. 3. ใช้เพื่อแสดงว่าเราได้ละคำหนึ่งคำหรือมากกว่าในประโยคที่ยกมา • The gardener’s note offers practical advice: “Give the seedlings plenty of sunlight . . . and shelter them from strong winds.” (ประโยคเต็ม: “Give the seedlings plenty of sunlight, water them regularly, and shelter them from strong winds.”) • The review praises the novel’s restraint, noting that “its strength lies in the quiet conversations . . . rather than in dramatic events.” (ประโยคเต็ม: “its strength lies in the quiet conversations between its characters rather than in dramatic events.”) 4. ใช้สี่จุด (ellipsis + full stop) เมื่อละข้อความส่วนท้ายของประโยค โดยยังคง full stop ที่ปิดประโยคไว้ (มี space ก่อนจุดแรก) • During the station’s anniversary broadcast, the presenter read from an old railway announcement: “Passengers for the coast / Please board the waiting train . . . .” • After examining the telescope’s first images, the observer noted: “The clarity of the lunar craters exceeded our expectations . . . . Finer details . . . along the shadowed rim, remained difficult to distinguish.” 5. ใช้สี่จุด (full stop + ellipsis) เมื่อเราละเนื้อหาที่อยู่หลังประโยค แต่ข้อความที่ยกมายังไม่จบ (ไม่มี space ก่อนจุดแรก [full stop]) • The workshop guide explains why careful preparation matters. “A clean surface,” the instructor writes, “allows the paint to spread evenly and adhere properly. . . . Let each coat dry before applying the next.” . ทั้งนี้ ข้อควรระวังมี 3 ข้อ ได้แก่ 1. ไม่ควรใช้จุดไข่ปลาขึ้นต้นข้อความที่ยกมา ไม่ใช่: The festival programme describes the final performance as “. . . a procession of illuminated boats, accompanied by drums and flutes, that glides across the lake after sunset.” แต่เป็น: The festival programme describes the final performance as “a procession of illuminated boats . . . that glides across the lake after sunset.” ข้อยกเว้น: ในนิยายหรือบทพูดอาจใช้จุดไข่ปลาขึ้นต้นได้ เพื่อแสดงน้ำเสียงหรือความลังเลของผู้พูด “What were you going to say?” “. . . Nothing. Forget it.” 2. ระหว่างแต่ละจุด ต้องมี space ไม่ใช่: … แต่เป็น: . . . (ข้อนี้ tricky นิดนึง ลองไปรีเสิร์ชมาเพิ่ม มันแล้วแต่ว่ายึดสไตล์แบบไหน ของ Chicago บอกให้เว้น แต่ AP ไม่ต้องเว้น ส่วน Oxford (เท่าที่ไปเปิดมา) บอกแค่ว่ามี space หรือไม่มีขึ้นอยู่กับ สนพ. โดยไม่ได้เจาะจงว่าต้องใช้แบบไหน แต่ลองกวาดตาดูหน้าอื่น ๆ แล้ว Oxford ใช้แบบติดกัน) 3. ไม่ควรแยกจุดไข่ปลากลุ่มเดียวกันให้ไปอยู่คนละบรรทัด (ข้อนี้ต้องใช้ภาพบรรยาย แปะไว้ในเม้นละ แนบไว้ต้นโพสเดี๋ยวมันไปบีบภาพปก จะไม่สวยเอา 55555) . . . ปกติเวลาเขียนอะไรแบบนี้จะรวมเนื้อหาจากหนังสือหลาย ๆ เล่มแล้วเอามาเรียบเรียงใหม่ แต่ของเคส ellipsis นี่รู้สึกของ Chicago เขียนเคลียสุดเลยแปลมาทั้งดุ้นเลย แล้วก็ดัดแปลงตัวอย่างให้มันง่ายขึ้น (ตัวอย่างของ Chicago บางอันนี่ยากเกิน) ใครมีอะไรอยากถามเม้นมาได้เลย

maybe one of her most beautiful speeches, will forever be in awe of her eloquence

Look back ชอบฉากจบในเวอร์ชั่นอนิเมะที่สุด ตอนได้ดูครั้งแรกคือกรี้ดไปเลย ช็อตเดียวจากในมังงะแต่เอามาแปลงเป็นเมะได้สุดยอดมาก

เสียงปากกาขีดกระดาษใน look back นี่โคตรดี แต่แอบไม่ชอบเสียงปากกาแทบเลตในตอนท้ายๆ 555+ มันเสียงขีดๆเหมือนกันแต่ไม่ใช่ฟีลเดียวกันอะ

RT @moonyserin: Sonnet 116 เป็นบทกลอนของเชคสเปียร์ที่เราชอบที่สุด ทุกครั้งที่ได้อ่านจะรู้สึกว่า ให้อภัยตัวเองได้มากขึ้นที่เลือกเรียนตามใจรั…

ปิตา (ธิปไต) ย รวมเรื่องสั้นที่ได้รับการรีวิวว่าค่อนข้างเกรี้ยวกราด ทว่า บาดลึก เฉือดเฉือน และเปิดแผลให้เห็นแบบไม่ยั้งมือหลากหลายอารมณ์ทุกข์ความรู้สึก เธอยอมรับว่า เป็นนักเขียนเฟมินิสต์ ภายหลังผ่านเรื่องราวมากมาย มองเห็น สัมผัสถึงปิตาธิปไตยในสังคมไทย จนเกินกว่าจะนิ่งเงียบ BookBar สนทนากับ ‘ชิรณะ’ ผู้เขียนหนังสือ ปิ(ตาย) Wish We All Die in Peace หนังสือที่จะเล่าถึงแหล่งกำเนิดของ ‘ปิตาย’ และกระบวนการทำงานของนักเขียนคนหนึ่งที่เขียนงานหลากหลายแนว ฟังทั้งหมดได้ทุกช่องทางของ 'ประชาไท' . YouTube : youtu.be/VleIPoV8cDs Spotify : pct.fyi/podcast-spotify Apple Podcasts : pct.fyi/podcast-apple Podbean : pct.fyi/podbeen #BookbarPodcast #PrachataiPodcast #BookBar #Prachatai #ปิตาย #WishWeAllDieinPeace #ชิรณะ #หนังสือ #book

— — — — — อ่านมาทั้งหมดนี้ ทุกท่านคงเห็นเหมือนดิฉันค่ะ หนึ่งปีผ่านไป คำถามเดิมยังไม่ได้คำตอบเดิม เอกสารไม่ส่ง กฎหมายก็อ้างไม่ได้ กำไรจำไม่ได้ รายชื่อคนขายก็ไม่ให้ สัญญาก็ไม่ยอมเปิด ทุกครั้งที่ถามว่าเงินของทหารผ่านศึกไปอยู่ที่ไหน คำตอบที่ได้คือความเงียบ แต่พอถามเรื่องโบนัสผู้บริหาร กลับมีระเบียบที่ออกเองและเซ็นเองรองรับไว้อย่างเรียบร้อย ดิฉันอยากถามตรง ๆ ว่า มีหน้าไปมองตาพ่อแม่พี่น้องทหารผ่านศึกได้ยังไง คนที่เคยแบกปืนไปรบ คนที่เสียขา เสียแขน วันนี้ยังต้องเขียนจดหมายร้องเรียนว่าเข้าไม่ถึงสิทธิของตัวเอง ขณะที่องค์กรที่ตั้งขึ้นมาเพื่อดูแลพวกเขา ไม่กล้าแม้แต่จะบอกว่าสลากของทหารผ่านศึกไปอยู่ในมือใคร ถ้าไม่มีอะไรต้องปิด ก็เปิดมาเลยค่ะ 20 ธันวาคมนี้ ดิฉันจะติดตามว่า อผศ. ทำตามที่ยืนยันไว้กลางที่ประชุมหรือไม่ ฝากทุกคนช่วยกันจับตา เพราะเงินนี้เป็นของทหารผ่านศึก ไม่ใช่ของทุนเทารายใด  khaosod.co.th/politics/news_… ดิฉันคงต้องตั้งคำถามกับผู้บริหารองค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึกว่า #ทหารมีไว้ทำไม ทหารมีไว้ไปออกรบ แต่คนที่ไปรบมาจริงๆ เงินรายปียังไม่ได้เท่าคนนั่งห้องแอร์ที่ออกระเบียบมาปรนเปรอให้โบนัสตัวเองเลย ทำไมถึงกล้าทำได้แบบไม่อาย (4/4)

#fantasu #donjonmonster19

Look back เหมือนคนจะดูไม่เยอะเท่าไหรเลย อยากให้ได้ดูกันเยอะๆ

A beautiful tribute to the legendary Patrick Stewart! 🎨 ✏️Artist: Sean Anetsberger (the_art_coach) #PatrickStewart #StarTrek #PortraitArt

หลังจากวานนี้ (29 ต.ค. 69) เจ้าหน้าที่ตำรวจ บก.สอท. สอบปากคำ "ชัยรัตน์" ผู้ถูกกล่าวหาเป็นแอดมินเพจ Godd Dam เพิ่มเติม โดยเป็นการสอบปากคำในช่วงค่ำตั้งแต่ 19.30 น. จนถึงเวลาประมาณ 22.00 น. เช้านี้ เวลาราว 10.00 น. ตำรวจเตรียมจะนำตัวชัยรัตน์ไปขอฝากขังระหว่างสอบสวนต่อศาลอาญาต่อไป ขณะที่ทนายความเตรียมยื่นคัดค้านการฝากขังดังกล่าว 📌 ย้อนอ่านข่าว tlhr2014.com/archives/87496

👉องค์การทหารผ่านศึกชี้ช่องรวย! สอนวิธีเปลี่ยน 'โควตาหวยรัฐบาล' ให้กลายเป็นเงินทอนปีละหลายร้อยล้านโดยไม่ผิดระเบียบราชการ👈 ถ้าคุณคิดว่าการทุจริตในระบบราชการไทยต้องเป็นการยักยอกเงินสด หรือการรับสินบนใส่ซองสีน้ำตาลใต้โต๊ะแบบโบราณ... คุณกำลังประเมินสกิลวิศวกรรมการเงินของคนนั่งห้องแอร์ต่ำไปมาก เพราะนี่คือโมเดลการฟอกส่วนต่างที่แนบเนียน ชาญฉลาด และถูกต้องตามระเบียบทุกระเบียดนิ้ว แต่เป็นโมเดลที่เหยียบอยู่บนคราบเลือดและหยาดน้ำตาของทหารผ่านศึกผู้สูญเสียอวัยวะทั่วประเทศ เรื่องมันเริ่มจาก "สินทรัพย์ตั้งต้น" ที่ประเมินค่าไม่ได้ รัฐบาลไม่ได้จัดสรรโควตาสลากกินแบ่งให้องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก (อผศ.) เพราะเห็นว่าองค์กรนี้เก่งกาจด้านการค้าขาย แต่รัฐบาลมอบให้งวดละราว 1,000,000 ใบ (10,988 เล่ม) ตกปีละกว่า 26,000,000 ใบ เพราะสิ่งนี้ถูกแลกมาด้วยชีวิต แขน ขา และดวงตาของคนที่ออกไปรบเพื่อประเทศชาติกลับมา เจตนารมณ์มีเพียงข้อเดียว เอาโควตานี้ไปให้ทหารผ่านศึกตัวจริงขายเพื่อเลี้ยงชีพ หรือแปรเปลี่ยนกำไรทั้งหมดกลับมาเป็นกองทุนสวัสดิการ ค่ายา และเงินยังชีพให้คนที่พิการ แต่นักบริหารห้องแอร์มองเห็นขุมทองที่ซ่อนอยู่ในกระดาษใบเล็กๆ ที่ใช้พับนกได้ตอนโดนหวยแดกเหล่านี้ หลักสูตรวิศวกรรมการเงิน Step ที่ 1 ทำความเข้าใจสิ่งที่เรียกว่า Arbitrage (ส่วนต่างที่ไร้ความเสี่ยง) กองสลากส่งมอบสลากให้ อผศ. ในราคาทุนใบละ 70.40 บาท แต่ทุกคนรู้ แฟนคลับรู้... ว่าสลากกินแบ่งในตลาดทั่วไปถูกนำไปรวมชุดและขายส่งให้ยี่ปั๊วในราคาใบละ 90 ถึง 105 บาท ส่วนต่างตรงนี้คือ 20 ถึง 30 บาทต่อใบ ใช้ความรู้คณิตศาสตร์ระดับประถมคูณเลขดู งวดละ 1 ล้านใบ = ส่วนต่างงวดละ 20,000,000 ถึง 30,000,000 บาท ปีหนึ่งมี 24 งวด = ส่วนต่างเงินสดที่ลอยไปลอยมาสูงถึง 500,000,000 ถึง 720,000,000 บาทต่อปี นี่ไม่ใช่ตัวเลขที่มโนขึ้นมาเองนะ มันคือเงินสดหมุนเวียนก้อนยักษ์ที่เกิดขึ้นทุกๆ 15 วัน หลักสูตร Step ที่ 2 การขายแบบ "คนดีมีศีลธรรม" ถ้าคุณเป็นผู้บริหารที่อยากทำเพื่อทหารผ่านศึกจริงๆ คุณก็แค่เอาสลาก 1 ล้านใบนี้ไปขายในราคาตลาด แล้วเอากำไร 500-700 ล้านบาทนั้น เข้ากองทุนทหารผ่านศึกให้หมด แต่ถ้าทำแบบนั้น เงินจะกลายเป็นรายได้แผ่นดินทันที เงินถูกส่งเข้าบัญชีงบประมาณ ต้องถูก สตง. เข้ามาตรวจสอบ ต้องเปิดเผยต่อสภาผู้แทนราษฎร และที่สำคัญที่สุด... คนข้างในจะแตะต้องเงินก้อนนี้ไม่ได้แม้แต่บาทเดียว อผศ. จึงคิดค้นนวัตกรรมการขายสุดล้ำเลิศบรรเจิด ที่ไม่มีนักธุรกิจที่สติดีคนไหนในโลกทำกัน นั่นคือการนำสลากทั้งหมดไปทำสัญญาส่งมอบให้บริษัทเอกชนคนกลาง ในราคาใบละ 70.40 บาทถ้วน ขายให้ในราคาทุนเป๊ะ ไม่บวกกำไรให้องค์กรสักสลึง ลองนึกภาพตามง่าย ๆ เหมือนคุณได้รับสิทธิครอบครองที่ดินทองคำใจกลางสยามสแควร์มาฟรีๆ แทนที่คุณจะเปิดให้เช่าหารายได้เข้าบ้าน คุณกลับยกสิทธินั้นให้เพื่อนสนิทไปเปิดห้าง โดยเก็บค่าเช่าเท่ากับภาษีที่ดินแบบไม่เอากำไรสักบาท หลักสูตร Step ที่ 3 แปลงส่วยให้กลายเป็น "บุญ" ด้วยคำว่า "จิตศรัทธา" เมื่อเอกชนได้รับสลากไปในราคาทุน 70.40 บาท เอกชนก็นำไปปล่อยในตลาดมืด ฟันกำไรเนื้อๆ เน้นๆ ปีละหลายร้อยล้านบาทเข้ากระเป๋าตัวเอง แล้ว อผศ. ได้อะไร? นี่แหละคือท่าไม้ตายที่เอามาบอกชี้ช่องรวย อผศ. ไม่ทำสัญญาค้ากำไร แต่ทำสัญญาปากเปล่า (ชายชาติชาติทหารเขาต้องใจ ๆ กันดิวะ) ให้เอกชนนำเงินกลับมาบริจาคให้ตามจิตศรัทธา คำว่า "เงินบริจาค" ในทางกฎหมาย มีสถานะวิเศษราวกับเวทมนตร์ เพราะมันไม่ใช่เงินรายได้จากการขายสลาก มันจึงไม่ต้องเข้า พ.ร.บ. จัดซื้อจัดจ้าง ไม่ต้องเปิดประมูล ไม่ต้องปฏิบัติตามระเบียบการเงินที่เข้มงวด และไม่ต้องตอบคำถามใครว่าทำไมปีนี้ได้มาก ปีนี้ได้น้อย จากเงินส่วนต่างในตลาดปีละ 500–700 ล้านบาท... มีเงินบริจาคไหลกลับเข้ามาที่ อผศ. เพียงปีละประมาณ 70 ล้านบาท แล้วเงินส่วนต่างอีกกว่า 400 - 600 ล้านบาทต่อปี หายไปไหน? อยู่ในกระเป๋าใคร? มีเงินทอนกลับมาให้ใครใต้โต๊ะหรือไม่? ไม่มีใครรู้ เพราะมันถูกซ่อนอยู่ในคำว่าความสมัครใจของผู้บริจาค หลักสูตร Step ที่ 4 สถานีปลายทาง... ห้องแอร์ของผู้บริหาร เงินที่ไหลกลับเข้ามาในคราบเงินบริจาค ดูเหมือนจะถูกนำเข้าสู่ระบบที่เรียกว่า "7 กิจการพิเศษของ อผศ." ซึ่งมีสำนักงานจัดจำหน่ายสลากกินแบ่งและบุหรี่เป็นหนึ่งในนั้น จากนั้น กลไกมหัศจรรย์ชิ้นสุดท้ายที่จะพาให้ "รวยไม่ไหว" ก็ทำงาน ผู้บริหารระดับสูงใช้อำนาจภายในองค์กร "ออกระเบียบเอง ลงนามอนุมัติเอง" เพื่อจัดสรรเงินรางวัลประจำปี หรือ "โบนัส" ให้กับตัวเอง นั่งบริหารจัดการโควตากระดาษอยู่ในห้องแอร์ ไม่ต้องเสี่ยงตาย ไม่ต้องออกแดด แต่ได้รับโบนัสปีละหลายหมื่นถึงหลายแสนบาท ถูกต้องตามระเบียบที่ตัวเองเป็นคนเซ็นทุกประการ คราวนี้ลองตัดภาพมาดูความเป็นจริงที่กรีดแทงหัวใจคนไทยทั้งประเทศ ในขณะที่คนนั่งห้องแอร์รับโบนัสจากกิจการหวยปีละหลายรอบ... ทหารผ่านศึกชั้นที่ 1 ผู้สูญเสียแขน ขา ตาบอด หรือทุพพลภาพจากการเหยียบกับระเบิดในสมรภูมิ กลับได้รับเงินเลี้ยงชีพและเงินผดุงเกียรติเพียงน้อยนิด บางคนได้หลักร้อย บางคนได้พันกว่าบาทต่อเดือน ทหารผ่านศึกตัวจริงจำนวนมากยังต้องเขียนจดหมายร้องเรียนว่าเข้าไม่ถึงสิทธิรักษาพยาบาล ครอบครัวยากจนข้นแค้น ลูกหลานไม่มีทุนเรียนหนังสือ และทหารผ่านศึกที่เดินกะเผลกขายลอตเตอรี่อยู่ตามสี่แยก แทบไม่มีใครเคยได้สัมผัสโควตา 70.40 บาทนี้เลยแม้แต่คนเดียว พวกเขาต้องไปรับหวยต่อมาจากยี่ปั๊วในราคาใบละ 90 กว่าบาท เพื่อมาเดินขายกำไรใบละ 5 บาท 10 บาท ประทังชีวิต เลือดเนื้อที่เสียสละเพื่อชาติ ถูกนำมาแปรรูปเป็นตั๋วทองคำให้ไอ้ตัวอัปรีย์ตัวไหนเสวยสุข และให้ผู้บริหารนำมาแจกโบนัสให้ตัวเอง ความพีคที่สุดเพิ่งเกิดขึ้นสดๆ ร้อนๆ ในห้องประชุมกรรมาธิการติดตามงบประมาณ สภาผู้แทนราษฎร เมื่อ สส. เรียกตรวจเอกสาร 7 รายการ ทั้งงบการเงิน สัญญากับเอกชน และรายชื่อตัวแทน 130 รายที่อ้างว่าเป็นผู้ขาย ผู้แทน อผศ. กลับตอบกลางสภาด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า: "เอกสารทั้งหมดส่งต้นฉบับให้ ป.ป.ช. ไปหมดแล้ว อผศ. ใช้ระบบกระดาษ ไม่มีไฟล์คอมพิวเตอร์ และไม่มีสำเนาเก็บไว้เลยแม้แต่แผ่นเดียว" ในยุคที่ประเทศไทยพูดถึง AI... หน่วยงานที่บริหารเงินปีละหลายพันล้าน อ้างหน้าตาเฉยว่า "เราไม่มีคอมพิวเตอร์ และทำสำเนาเอกสารไม่เป็น" เพื่อปกปิดว่าโควตาหวยของทหารผ่านศึกไปตกอยู่ในมือเอกชนเจ้าไหน นี่ไม่ใช่ความล้าหลังของระบบราชการ มองจากดาวอังคารก็รู้ว่าแค่ข้ออ้างที่จงใจสร้างขึ้น เพื่อขัดขวางทำลายการตรวจสอบ แต่เกมนี้กำลังจะจบลง เพราะสำนักงานสลากกินแบ่งรัฐบาลยืนยันกลางสภาแล้วว่า โควตาทั้งหมด 1 ล้านใบนี้ "สามารถนำเข้าขายบนแอปพลิเคชัน 'เป๋าตัง' ได้ทันที 100%" ถ้าขายผ่านเป๋าตัง: ยี่ปั๊วคนกลางจะสูญพันธุ์ทันที เครือข่ายนอมินี 130 รายชื่อผีจะหายไปในพริบตา กำไรทุกบาททุกสตางค์จะถูกโอนตรงเข้าบัญชีสวัสดิการของทหารผ่านศึกตัวจริงโดยไม่ต้องผ่านจิตศรัทธาของใคร เดดไลน์ที่กองสลากขีดเส้นไว้คือ วันที่ 20 ธันวาคมนี้ จับตาดูกันให้ดีว่า ผู้บริหาร อผศ. จะยอมกดปุ่มพาทหารผ่านศึกเข้าสู่ระบบดิจิทัลที่โปร่งใส... หรือจะยอมแถต่อหน้าประชาชน เพื่อปกป้องระบบโควตากระดาษและเงินทอนหลายร้อยล้านไว้ให้ใครบางคนต่อไป แต่บอกไว้ตรงนี้เลยนะ... อย่าคิดว่าเรื่องนี้จะเงียบหาย เพราะพวกเราจะไม่มีวันหยุดล่า จะตามขุดให้ถึงราก จะกระชากดากออกมาให้แผ่นดินนี้ได้เห็นว่า อ้ายอีหน้าไหนที่กล้าสูบเลือดเนื้อของคนที่ไปรบมาปรนเปรอชีวิตตัวเอง! วงจรอุบาทว์ที่หากินบนแขนขาและความพิการของทหารชั้นผู้น้อย... มันโยงไปถึงนายทุนคนไหน สาวไปถึงเก้าอี้ของใคร ยศใหญ่แค่ไหน...เดี๋ยวได้รู้กัน

ระบบคิวแทกซี่สุวรรณภูมิที่ให้กดบัตรคิวแล้วเดินไปหารถที่จอดในช่องก็ดูสะดวกดี แต่ป้ายช่องมันงงไปหน่อย เห็นเลขทะเบียนชัดกว่าเลขช่อง ในบัตรคิวเลขช่องใหญ่ เห็นได้เลย แต่เลขทะเบียนต้องอ่านถึงจะเห็น ครั้งแรกงงๆนิดนึง แต่ก็ดีกว่าให้คนขับเดินมารับไปที่รถเหมือนแต่ก่อน

สุวรรณภูมิมีตู้กดน้ำ ที่ปุ่มเป็นภาษาจีน แล้วก็มีป้ายบอกวิธีกดอีกที (ภาษาไทยเล็กมาก) ฝรั่งลอง, เราลอง ยังไงน้ำก็ไม่ออก สองตู้ติดกันเลย มองหน้ากันละก็ยอมไปใช้อัน refill ที่ติดผนังเหมือนเดิม งงว่าทำไมยังให้หน้าจอเป็นภาษาจีนล้วนแบบนั้น