Elke drie jaar gingen de mannen van de koning in middeleeuws Engeland van hut naar hut. Ze sneden de tenen af van de honden van de boeren. Lawing heette dat. De voorvoet op een blok, een beitel over drie klauwen, één slag met de hamer. Het Handvest van het Woud van 1217 schreef de methode voor: drie klauwen eraf, de bal mocht blijven. Een hond met drie tenen minder haalt geen hert in. Dat was het punt.
Geen wet zei dat de boer geen vlees mocht eten. De wet nam zijn boog, de tenen van zijn hond en zijn recht op het bos en het wild. Daarna was hij vrij om het zelf uit te dokteren. Hij at haver en bonen. Hij voedde kinderen op die haver en bonen aten.
Zo gaat het nog steeds. Niets wordt verboden. Het wordt onmogelijk gemaakt. De bevolking klein, arm, angstig, onderdrukt en behoeftig houden is tot op de dag van vandaag een politiek heiligdom. Niet openlijk. Men noemt het beleid, duurzaamheid, volksgezondheid, sociale rechtvaardigheid, of klimaat. Het echte doel blijft onuitgesproken.
Vandaag verplicht niemand je tot een elektrische auto. Men maakt de gewone wagen duurder, de brandstof zwaarder belast, de stad een lage-emissiezone en de parkeerplaats een moreel probleem.
Niemand verbiedt suiker, alcohol of vlees. Men belast ze, labels, rantsoeneert ze via richtlijnen, en noemt de rest ‘gezonde keuze’.
Niemand zet je verwarming uit. Men maakt gas onbetaalbaar, eist een BEN-woning, verbiedt de ketel en laat de factuur de rest doen. De hond mag blijven. De poten gaan eraf.
Natuurlijke rechten bestaan niet omdat een parlement ze ooit opschreef. Mensen hebben fundamentele rechten vóór de staat. De staat schenkt je geen recht op leven, lichaam of eigendom. Een meerderheid kan die rechten dus ook niet naar believen afnemen. Je lichaam is van jou. Je arbeid is van jou. Wat je door vrijwillige productie en ruil rechtmatig verwerft, is van jou. De grens is geweld, dreiging, diefstal, fraude en dwang. En dat komt te vaak van de staat.
Steeds meer beslissingen liggen bij politici, bureaucraten en bevriende ondernemers: prijscontroles, kapitaalrestricties, importbelemmeringen, subsidies, vergunningen, staatsbedrijven, corporatisme, belastingen en duizenden regels. Precies de moderne variant van lawing. "What exactly is your 'fair share' of what someone else has worked for?"
Indien de beslissingskracht verdwijnt uit de politiek en bureaucratie, heb je minder prijscontrole, dat betekent dat koper en verkoper beslissen. Minder handelsbelemmering betekent dat producent en consument beslissen. Lagere belastingen betekenen dat de burger over een groter deel van zijn eigen inkomen beslist.
De koning sneed de tenen af en liet de boer haver eten. De moderne bestuurder doet het met accijnzen, normen, vergunningen en morele lessen. Hij verplicht zonder te verplichten. Hij laat je vrij om een EV te rijden, minder te eten, kouder te zitten en je huis tot een BEN-woning te verbouwen. Vrij, nadat de rest onbetaalbaar is gemaakt.
Herkenbaar?