தமிழ்நாட்டுச் சட்டமன்றம்!
நூற்றாண்டு பாரம்பரியம் கொண்ட பேரவை! தமிழ்நாட்டின் தலையெழுத்தைத் தீர்மானிக்கும் தலைமைக்கூடம்! மாண்புமிகு பிரதிநிதிகள் மக்களுக்காக முழக்கமிடும் மாமன்றம்!
பெருந்தலைவர் காமராசரும், பேரறிஞர் அண்ணாவும், பேராசான் ஜீவானந்தமும், கண்ணியமிகு காயிதே மில்லத்தும், நாவலர் நெடுஞ்செழியனும், பெருமகன் சங்கரய்யாவுமென பெரும் பெரும் தலைவர்களும், அறிஞர்களும், ஆளுமைகளும், மேதைகளும் உரையாற்றிய மகத்தான மன்றமிது.
இங்குதான் அரும்பெருந்தலைவர்கள் சமூக மாற்றத்துக்கான வாதப் பிரதிவாதங்களை எடுத்து வைத்தார்கள்; மக்கள் பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பதற்காகப் போட்டிப் போட்டுக் கொண்டு விவாதித்தார்கள்; சமூக அவலங்களை நாடறிய எடுத்துரைத்தார்கள்; கடைக்கோடி மக்களின் கனவுகளை ஈடேற்றத் திட்டங்களையும், சட்டங்களையும் தீட்டினார்கள்.
எப்பேர்ப்பட்ட அவை? எப்படிப்பட்ட ஆளுமைகள் உரையாற்றிய இடம்? எப்படிப்பட்ட தலைவர்களைக் கண்ட மன்றம்? அதனை எங்கு கொண்டு வந்து நிறுத்தியிருக்கிறார்கள் ஆச்சர்யக்குறி ஆட்சியாளர்?
‘ஒரு கோமாளி அரண்மனைக்குச் சென்றால் அவன் அரசனாகி விடுவதில்லை, அரண்மனைதான் சர்க்கஸ் கூடாரமாகிவிடும்’ என்கிறது துருக்கியப் பழமொழி. அதனை தமிழ்நாட்டில் மெய்ப்பித்துக் காட்டிய பெருமை முதல்வர் விஜய்யையே சாரும்.
சட்டமன்றத்துக்கென்று ஒரு கண்ணியம் இருக்கிறது; சட்டமன்றத்தில் இருப்பவர்களுக்கென்று ஒரு பொறுப்புணர்வு இருக்கிறது. முதலமைச்சர் பதவிக்கென்று ஒரு மாண்பு இருக்கிறது. அமைச்சர் பெருமக்களுக்கென்று ஒரு மரபு இருக்கிறது. அவை யாவற்றையும் காற்றில் பறக்கவிட்டுவிட்டு, கைகொட்டிச் சிரித்து, விசிலடிக்கும் பொழுதுபோக்குக் கூடாரமாக சட்டமன்றத்தை மாற்றி, சந்திச் சிரிக்க வைத்திருக்கிறார் முன்னாள் நடிகரும், இந்நாள் முதல்வருமான விஜய்.
திரைப்படங்களில் நடிப்பதைவிட்டவர், நடிப்பதை மட்டும் ஏனோ விட மறுக்கிறார்? சபாநாயகரை இயக்குநராகவும், அமைச்சர்களை துணை நடிகர்களாவும் நினைத்து, சட்டசபையை நாடகசபா ஆக்கியிருக்கிறார்.
நான்கு நாட்கள் சட்டமன்றக் கூட்டத்தொடரில், மூன்று நாட்கள் மௌனவிரதம்; இல்லை! இல்லை! மௌனப் புரட்சி! தனக்கு இன்றைக்கு, ‘Scene இல்லை’ என்று நினைத்தாரோ என்னவோ, கால்கள் மரத்து போனாலும் சரி! மறந்தும், எந்திரிக்க மாட்டேன்; ‘எந்திரித்தால் பேசச் சொல்லிவிடுவார்கள்’ என மந்திரித்துவிட்டவர் போல, சபையை வெறித்துப் பார்த்தபடியே உட்கார்ந்திருந்தார்.
சட்டமன்றத்தில் முன்வைக்கப்படும் எல்லா அமைச்சகங்கள் குறித்தக் கேள்விகளுக்கும் பதில் சொல்லக் கடமையும், உரிமையும் கொண்ட தலைமை நிர்வாகிதான் முதல் அமைச்சர். தன்னுடைய நேரடிக்கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் துறைகள் மட்டுமல்லாது, மற்ற துறைகள் தொடர்பான கேள்விகளுக்கும் முதல்வரே பதில் சொல்லலாம். அதற்கான எல்லா உரிமையும் அவருக்குண்டு. ஆனால், ‘வாய்ல நல்லா வந்துரும்’ என்று வாயில் வருவதற்கும் எழுதிக் கொடுக்க வேண்டிய பரிதாப நிலையிலிருக்கும் முதல்வரிடம் போய், அதையெல்லாம் எதிர்பார்க்க முடியுமா? தர்க்க ஆற்றல், சமயோசிதத்திறன் எல்லாம் பனையூரிலிருந்து பல கோடி கிலோமீட்டர் தூரத்தில் இருப்பதால்தானே ஊடகங்களைக் கண்டாலே உதறல் எடுத்து, ‘மெர்சல்’ ஆகிறார் மாண்புமிகு ‘மக்கு’ முதல்வர். இதனால், முதல்வரின் துறை சார்ந்த கேள்விகளுக்கு பதில்சொல்கிறேன் பேர்வழியென அரைவேக்காடு அமைச்சர்கள் கிளம்பி வாய்க்கு வந்ததை அடித்துவிட, சபாநாயகரே அவைக்குறிப்பிலிருந்து நீக்க உத்தரவிடும் அளவுக்கு விபரீதமாகிப் போனது சபையின் நிலை.
கூட்டத் தொடரின் கடைசி நாளில் முதல்வர் பதில் சொல்வார் என முந்தைய நாட்களிலேயே அறிவித்துவிட, கேள்விகளும், விமர்சனங்களும், குற்றச்சாட்டுகளும் முன்பே வைக்கப்பட்டுவிட வசதியாய் போனது ஆளுமையே இல்லாத ஆளுங்கட்சிக்கு. பதில்களை எல்லாம் பல பக்கத் தாள்களில் எழுதிக் கொடுத்துவிட, அதனை அள்ளிக் கொண்டு வந்து, அள்ளி அளந்து வாசித்தார் ஆச்சர்யக்குறி ஆட்சியாளர்.
அதிலாவது ஏதாவது உருப்படியாக, ஆக்கப்பூர்வமாகப் பேசினாரா? இல்லை!
தவெக ஆட்சிப் பொறுப்பேற்று அதிகாரத்தில் அமர்ந்திருக்கும் ஒன்றரை மாதத்தில் ஓராயிரம் சட்டம் ஒழுங்குச் சிக்கல்கள். கொலை, கொள்ளை, பெண்கள், குழந்தைகள் மீதான பாலியல் வன்கொடுமை, வன்முறை என சமூக அமைதி சகட்டுமேனிக்கு சிதைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதற்குப் பொறுப்பேற்று, சிக்கலின் வேர் முதல் தீர்வுவரை எதுகுறித்தாவது உருப்படியாகப் பேசினாரா? இல்லை!
மின்வெட்டு பூதாகரப் பிரச்சினையாக உருவெடுத்திருக்கிறது. இப்போதுவரை பிரச்சினைத் தீர்ந்தபாடில்லை. உழைத்துக் களைத்த மக்கள் இரவில் ஓய்வெடுக்க முடியாது, வீதிக்கு வந்து போராடுகிறார்கள். வெப்பத்தால் அழும் குழந்தைகளை ஆசுவாசப்படுத்த முடியாது நள்ளிரவில் பெற்றோர்கள் புலம்பித் தவிக்கிறார்கள். எதனால் மின்வெட்டு? நியாயமானக் காரணத்தைச் சொல்ல முடிந்ததா? அமைச்சர் ஒரு பதில்! அதிகாரிகள் ஒரு பதில்! இப்போது முதல்வராவது பிரச்சினையைத் தெளிவுப்படுத்தினாரா? இல்லை!
நீட் தேர்வினால் இறந்த தங்கை அனிதாவைக் குறிப்பிட்டு, தன்னுடைய உடன்பிறந்த தங்கை வித்யா மரணம் அளவுக்குப் பாதித்ததாக விக்கிரவாண்டி மாநாட்டிலேயே மனமுருகினார் இன்றைய முதல்வர் விஜய். அணுகீர்த்தனா, கோபிகா, ரோஷினி, வெற்றியானந்தம் என 10 நாட்களுக்குள் நான்கு பிஞ்சுகள் கருகியிருக்கின்றன. அவர்களுக்கு இரங்கல் கூறவாவது வாய்திறந்தாரா? அவர்கள் இறந்தது தெரிந்தாவது மனமிரங்கினாரா? இல்லை!
பெரியப்பாளையம் அருகே, கன்னிகைப்பேரில் 9 பெண்கள் அமோனியா கசிவால் உயிரிழந்திருக்கிறார்கள். 60க்கும் மேற்பட்டோர் மருத்துவமனையில் சிகிச்சையில் இருக்கிறார்கள். செய்தியைக் கேட்டதும் பதறித் துடித்து நேரில் செல்லத்தான் மனமில்லை. அவர்களது குடும்பத்தினருக்கு உரிய துயர்துடைப்புத்தொகை அளிக்கப் பணமுமா இல்லை? சுயவிளம்பரத்துக்காக காசைக் கரியாக்கும் முதல்வருக்கு இறந்துபோன தொழிலாளர்கள் மீது கரிசனம் வந்ததா? இல்லை!
‘விவசாயியாக அடுத்தப் பிறவியில் பிறக்க வேண்டும்’ எனப் பரப்புரைக் கூட்டத்தில் அள்ளி அளந்துவிட்டுவிட்டு, இப்போது தேர்தல் வாக்குறுதியில் கூறியபடி பயிர்க்கடனைக்கூட தள்ளுபடி செய்யாது தட்டிக் கழித்து, விவசாயிகளை வேதனையின் விளிம்பில் தள்ளுகிறார் முதல்வர் விஜய். போதாதென்று, எதிர்க்கட்சிகள் தூண்டிவிட்டுத்தான் விவசாயிகள் போராடுவதாகக் கொச்சைப்படுத்தவும் செய்கிறார். அவர்களுக்கான உரிய தீர்வும், நீதியும் கிடைக்கச் செய்தாரா? இல்லை!
காவிரியாற்றின் குறுக்கே மேகதாதுவில் அணை கட்டத் துடிக்கிறது கர்நாடகா. அதனை எதிர்ப்பதாகக் கூறி, நடுவர் மன்றம் அமைக்க வேண்டுமெனத் தீர்மானம் இயற்றுகிறார் முதல்வர் விஜய். நடுவர் மன்றம் என்பது நயவஞ்சக முடிவெனத் தனக்குத் தெரியவில்லை என்றால், எழுதித் தருபவரிடமாவது கேட்டுத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டாமா? சுயபுத்திதான் இல்லையென்றால், சொல்புத்திகூடவா இல்லை? கர்நாடகத்தின் அடாவடித்தனத்தை எதிர்த்துப் போரிட போர்க்குணம்தான் இல்லை; சட்டமன்றத்தில் ஒழுங்காக ஒரு தீர்மானம் இயற்றவாவது திறன் இருந்ததா? இல்லை!
மொத்தத்தில், முதல்வரின் பேச்சில் சுரத்தும் இல்லை; சரக்கும் இல்லை. முதல்வரைக் குறைசொல்வதா? எழுதிக் கொடுத்தவரைத் திட்டித் தீர்ப்பதா என இரட்டைக்குழப்பம்!
முதல்வரின் உரையில்,
சமகால மக்கள் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வுகள் இல்லை. ஆனால், ‘Theme Music’ போடும் அளவுக்கு வசனங்களுக்குக் குறைவில்லாது இருந்தது.
மாநில உரிமைகள் சார்ந்த பொறுப்புணர்வுக்குரல் இல்லை; ஆனால், பொறிபறக்கும் அளவுக்கு ‘Herioc Mannerism ’ இருந்தது.
விமர்சனங்களுக்கு உரிய விளக்கம் இல்லை; ஆனால், வில்லனைத் மிரட்டும் கதாநாயகனின் ‘Body Language’ இருந்தது.
கேள்விகளுக்கு உரிய பதில்கள் இல்லை; ஆனால், ‘Catchy’ வார்த்தைகள் மட்டும் உரை முழுமைக்கும் விரவிக் கிடந்தது.
ஆக்கப்பூர்வக் கருத்துகள் இல்லை; ‘Audience Engaging’ அம்சங்கள் அளவில்லாது இருந்தது.
மொத்தத்தில், .OTTயில் ஓசியில் படம் போட்டதுபோல, பேரவையை நேரலையில் ஆக்கியிருக்கிறார் வரலாறு கண்டிராத விசித்திர முதல்வர்!
‘வெட்டிக்கதைகளைச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறாரே’ என்று நினைத்தால், கடைசியில் குட்டிக்கதை வேறு! அதுசரி! ‘Vulgar warriors ’ Goosebumbs ஆகவும், Fire விட்டு Reels போடவும் ‘Content’ தேற்ற வேண்டாமா?
‘அப்பாவைக் காணும்’ என்று யாரையோ தேடுகிறார். அதுசரி! உங்கள் கதையில் அப்பாவைக் காணாதது போல, சபையில் உங்களிடம் ஆளுமை என்பதையே காண முடியவில்லையே, ஏன் முதல்வரே? சொந்தத் துறையைச் சார்ந்தக் கேள்விகளுக்கும் சொந்தமாகப் பதில் சொல்ல வக்கற்று நிற்கிறீர்களே? தமிழ்நாட்டுச் சட்டமன்றம் காணாத கந்தர்வக்கோலமாக அல்லவா இருக்கிறது! யாரோ எழுதிக் கொடுத்ததை ஏற்ற இறக்கமாக வாசித்து, உடல்மொழி காட்டுவதில் மட்டும்தானே வீரம் இருக்கிறது உங்களிடம்! மற்றபடி, ‘ A4 Paper’ இல்லையென்றால், முதல்வரே! நீங்களே Waste Paperதானே!
ஆளுவதென்பது குற்றமில்லை; ஆளுமையே இல்லாதிருப்பதுதான் குற்றம்!
அறியாமை குற்றமில்லை; அறிந்துகொள்ள நினையாமைதான் குற்றம்!
எழுதிக் கொடுத்ததைப் பார்த்துப் பேசுவதுப் குற்றமில்லை; எழுதிக் கொடுத்தால் மட்டும்தான் பேசுவேன் என்பதுதான் குற்றம்!
புரிந்துகொள்ளுங்கள் முதல்வரே! கொஞ்சமாவது திருந்திச் செயல்படுங்கள். ஆட்சியைப் பிடிக்க Reels போட்டிருக்கலாம். ஆட்சியைப் பிடித்தப் பிறகும், Reels மட்டுமே போட்டுக் கொண்டிருந்தால் நல்லாவா இருக்கு?
ஆச்சர்யக்குறி ஆட்சியாளரே! மாண்புமிகு ‘மக்கு’ முதல்வரே!
‘சுறா’ படத்தையும் ‘Super’ எனும் சொல்லுமளவுக்கு உங்களுக்கு ரசிகர்கள் இருக்கலாம். ஆனால், சுமாருக்குக் கீழான உங்களது படுபாதக ஆட்சியையும் ‘Blockbuster’ எனப் பாராட்டுமளவுக்கு தமிழ் மக்கள் ரசிக மனப்பான்மையிலேயே மூழ்கிக் கிடக்க மாட்டார்கள் என்பதை இனியாவது புரிந்துகொள்ளுங்கள்!