نه به چیزی تعلق دارم و نه چیزی متعلق به من است! می روم و تنها سایه ای از جهان کم می شود . .

دلخور از همگان می‌نشست و به ماه خیره می‌شد؛ می‌دانست که او نگاه‌های تنها را خیلی خوب می‌شناسد.

مرا جایی ببر که آینه‌ها کمتر بدانند. جایی که صورتم مجبور نباشد همیشه شبیه کسی باشد که از جنگی طولانی برگشته است بگذار لحظه‌ای خودم را نشناسم؛ مثل درختی در زمستان که هنوز نمی‌داند در رگ‌های خاموش‌اَش، بهار مشغول نوشتنِ نامه‌ای بلند است. حواسم را پرت کن؛

مدت هاست گذشته؛ و من هنوز در شلوغ ترین مکان ها میانِ هزاران عطر، بویِ تو را به یاد می آورم . .

.My love is nonstop like sea its trust like blind its shine like star its warm like sun its soft like flower

مدام در افکارم راه می روی، کاش کمی هم با من قدم میزدی . .

کاش با هم قدم میزدیم،،،،، حیف 🪓🚶🏻‍♂️

رسمو به هم زدی با من قدم زدی از عشق دم زدی تا روزگارمو بعدا سیاه کنی..

از من نپرس که چرا زمستان را دوست دارم و یا پایانی برای اتفاقات می اندیشم، چون دلیل آن را من هم نمی دانم.هیچ چیز برای خاطره در دست ندارم، من دیروزِ همه چیزم

حدودا یک کلی نیاز دارم حرف بزنیم فردا امیدوارم فرصتش پیش بیاد عصری زنگ میزنم😘❤️

خدانکنه عزیزدلم❤️😘 دلتنگ صداتماااا🫂🫂🫂

به به خانوووم زیبا😍😍😍❤️🫂❤️

نگاهت را قاب کرده ام تا هر روز از پنجره ی چشمانت، نسیم عشق را استشمام کنم و آهنگ آرامبخش نگاهت ساز حیاتم را کوک کند شهاب_شهابی

کوچه ای قبل از بارانم،ساعتی قبل از رعدُ برق و یا همراه ابر از آسمانی به آسمانِ دیگر دست به دست می شوم. من آسمان را بیشتر از آبی بودنش خاکستری می خواهم، بیشتر که فکر می کنم من راه هستم و رفتن را جزئی از ماندن می دانم. احمد کایا میخونه: نه تو ابر هستی و نه من باران، نه تو مغرور...

از خسته می نویسم؛ ‌خسته ام شکل تمام آرزوهای به اتمام رسیده ی بی سرانجامم....

از باران می نویسم؛ باران نمی‌گذارد حضور داشته باشم گاه گفتن، هیچ‌وقت نگذاشته‌است. آوای یکی‌شدن قطرات باران و پنجره، لغزیدن‌شان بر شیشه، دنبال کردن مسیر و عِطر قهوه، می‌بَردم به ناکجا، گم شدن در دود سیگارم، و خیال، خیال، خیال و خیال ویران می‌کند آدمی را...

از رها بنویسیم؛ هر رها شدگی می چکد بر پاییز ما در تمام فصل سال، هر رهاشدگی زمستانی ست عجول، هر رهاشدگی موسیقی سنگینی ست در فضای کلماتی گره خورده به گلو به دهان و به لب هایی که‌چرا دیگر هیچ نمی گویند؟ هر رهاشدگی عصیان حضور را دو چندان می کند که من تقصیرش را گردن تنهایی نمی اندازم

خستگی؛ تفاوت آدم ها بعد از خسته شدنشونه كه شكل ميگيره، وگرنه تا پای خسته شدن كه همه وايميستن از خستگی به بعد تازه هركی نشون ميده چی كارست کی ميمونه، چطور ميمونه ...

کاش؛ مبادا روزی برسد که جهان تمام شده باشد و ما هنوز مشغولِ حفظ‌کردنِ خودمان باشیم؛ هنوز عشق را به تعویق انداخته باشیم، هنوز از سوختن بترسیم، پروانه که پیش از رسیدن به شعله، از خاکسترشدن نمی‌ترسد. او فقط راهِ نور را بلد َست. کاش ما هم پیش از آنکه دیر شود، راهِ هم را بلد شویم

بویِ تنَش چقدر دور است . .

چقدر قشنگه

دور بهتر از سراب است، 👌👌