Szanowne Koleżeństwo, to już ostatni moment, żeby jeszcze okazać mojej starszej córce nieco empatii i łaskawości poprzez odpis 1,5% Waszego podatku dochodowego! Może Wy, może ktoś z Waszej rodziny, koledzy, przyjaciele albo sąsiedzi jeszcze się nie rozliczyli. Sprawdźcie proszę i przekażcie im, że Iwana potrzebuje tego odpisu, abyśmy my – jej rodzina – zdołali zapewnić jej niezbędną rehabilitację, leczenie i opiekę terapeutyczną w związku z jej ciężkimi deficytami rozwojowymi. Żeby Iwa mogła godnie funkcjonować choćby na minimalnym poziomie autonomii, potrzebuje uporczywej terapii, ciągłej rehabilitacji, opieki pedagogów specjalnych, neuroterapeutów i wyszkolonych asystentów. Dlatego zwracam się powszechnie z prośbą o przekazanie 1,5% Waszego podatku dochodowego. Zbieramy środki poprzez Fundację JiM. Uwaga – w zeznaniu podatkowym koniecznie trzeba wskazać cel szczegółowy! KRS: 0000127075 Cel szczegółowy: #853 Iwana Stanisławska

Prośba o wsparcie rehabilitacji, terapii i leczenia mojej starszej córki – Iwany Stanisławskiej Jak większość z Was zapewne wie, poprzez moją starszą córkę – Iwanę – uczestniczę w corocznym błagalnym wyścigu o Wasz 1,5% podatku dochodowego. Jest to podyktowane olbrzymimi wydatkami, których nasza rodzina nie jest w stanie samodzielnie udźwignąć w związku z jej poważną niepełnosprawnością intelektualną i wynikającymi z tego ustawicznymi działaniami terapeutycznymi i tzw. uporczywą rehabilitacją. Iwana znajduje się pod opieką wielu specjalistów – psychiatrów, neurologów, neuroterapeutów, pedagogów specjalnych. To także codzienna praca asystentów, którzy pomagają nam w zwykłej, codziennej opiece nad nią, tak aby mogła mieć choć minimum samodzielności i dziecięcego szczęścia. Na tyle, na ile w tych skomplikowanych warunkach jest to możliwe. Dlatego zwracam się o odpis 1,5% Waszego podatku dochodowego! Zbieramy środki poprzez Fundację JiM: KRS: 0000127075 Cel szczegółowy: #853 Iwana Stanisławska Wystarczy wpisać te dane w formularzu PIT. Z góry wszystkim dziękuję!

I will be brutal and honest . Iranian leadership put boomers in the Kremlin to shame today. Russia without any doubts has a power which Iran only wish they had but somehow Iranians have much more pride and balls than boomers in Moscow. Bravo Iran.

The difference between policing in China and the US......

Thank you, Vladimir Ilyich and Joseph Vissarionovich, for decades of relative peace and safety in the region I live in. I sincerely regret being born 50 years too late. Had I been born earlier, I could be a retired Bulgarian secret services executioner by now, with a huge pension and maybe even a nice little business on the side. But well. Here we are 🤷‍♂️

Washington’s helicopter thugs go country to country in hunt for leaders who want schools, houses and bread for their people.

Look at Lindsey Graham. He looks like a little boy at Christmas. He can’t hide his neocon orgasm when he hears Trump about Cuba. When he looks at the other guy he’s thinking “See. I told ya I would get him to do it, I told ya.”

There's only ONE model capable of resisting an Empire of Chaos totally out of control. The Pyongyang model.

China needs to kidnap this man and his wife right now!!

So much for the “end of the unipolar world,” the marginalization of the Collective West, and the rise of “emerging superpowers.” Russia, with China’s backing, has been unable to finish the war in Ukraine for four years now, despite an overwhelming advantage in population, military capacity, and pretty much everything else; Russia and China were also unable (and will likely be unable in the near future) to prevent Israel’s aggression against Iran, a formal ally of both within BRICS, let’s not forget; and finally, Russia and China have likewise failed to prevent US aggression against Venezuela. Happy New Year!

🇧🇬🚨 HERE'S WHAT'S ACTUALLY HAPPENING IN BULGARIA So I’m just checking in to say that people are getting waaaay too excited about the #protests in #Bulgaria. And, as usual, some accounts on social networks, especially the ones who like to brag about their smart/hot takes, get emotionally whipped up the moment they see crowds pretending to push for political change. But these protests aren’t about political change. They’re just the latest expression of a deep split inside the Bulgarian ruling class, a split engineered from the start by the Collective West, mostly Washington and Berlin/Brussels. The backdrop is 2019-21, when Bulgaria fell into a political crisis as the dominant mafia clan started to decay and lose agency. The West decided to use that moment to try to get rid of the long-standing dictator of Bulgaria’s domestic political process: former bodyguard, police general, and ex-mafia enforcer Boyko Borissov. The guy’s had an absolutist grip on the system for 15+ years, even during the short episodes when he wasn’t prime minister. For all his very obvious flaws, he had one political instinct the West couldn’t stand: he tried to balance between the West and the rising East — Russia, China, the BRICS space. And he knew that to maintain full control and keep looting everything built between 1944 and 1989, he had to at least pretend he wouldn’t go against the massive pro-Russian sentiment that’s always been alive in Bulgarian society. That’s exactly what irritated the West. They wanted Bulgaria fully and obediently embedded in the Western construct with no room for maneuver in difficult situations. And they needed someone who could usher Bulgaria into that framework in a “modern,” “elegant,” “glamorous” way, with some kind of popular aura. So they came up with the two Harvard boys (in Bulgaria they nicknamed them “Harvard bros”) — Kiril Petkov and Assen Vassilev. The president was pushed to elevate them, they formed a party, they even won an election. But everything stayed unstable because the actual power (political, economic, institutional) is still held by the Bulgarian mafia, whose capo dei capi has unquestionably been Borissov. However, for the past year or two, he’s been aggressively challenged by the rising star of the Bulgarian mafia world: Delyan Peevski. He’s much younger, more energetic, a more brutal mafia operator dressed up as a politician than the quickly aging and increasingly out-of-touch Borissov. One look at the latter gives you the clear idea that he now looks like someone already overdue for a mafia retirement plan. And Peevski isn’t some newbie in the Bulgarian political process. He’s been cultivated, as all “successful” politicians in this country, since the turn of the century on the thin line between politics and organized crime. He first appeared during the short tenure of Simeon Saxe-Coburg-Gotha, the grandson of the former Bulgarian king Boris III. But the point here is really simple: the mafia can actually do things in Bulgaria. They control the tax authorities, the prosecution service, the judiciary, the big business sector, the entire institutional, political, and to a large extent the social order of things. They can easily enforce decisions. The West’s preferred “elegant,” “civilized,” pro-Western faces can’t, and that’s their major problem. They’re now trying to solve it by getting bigger than just being the glamorous packaging for the comprador class. So for months now, the old mafia guard has been sending a message to the Western embassies: you may have your “Harvard bros” and your fantasies, but you can’t implement anything in Bulgaria without us. We’re the ones who hold all the levers, so stop trying to play around us and don’t think that calling the Magnitsky Act on any of our leaders (like in the case of Borissov and Peevski and many of their acolytes) will matter or change anything. This is where the current protests come in. The “glamorous,” Western-molded camp of the lib-dem lumpen intelligentsia is trying to stage a cheap knock-off of a color revolution. They genuinely believe that if they put on a show of “social energy,” the mafia will be compelled by the embassies to back off at least a little and share some of the control. And after that, they hope their Western handlers will finally legitimize them as Bulgaria’s new political face. Having said all that, there’s one more important thing to add. Yes, there clearly is real anti-mafia sentiment in society. Of course there is, after 30+ years of being ruled by mafia structures masquerading as political life. But protests against the mafia have been happening for decades. The only ones amplified in the international press are the ones led by people the West wants to empower: neoliberal, pro-imperialist compradors, rabid Russophobes, Western-educated elitists who despise regular Bulgarians and talk down to and about them nonstop. That’s why, for me, this whole thing is just a low-budget, provincial attempt at a color-revolution-like moment. It’s not about democracy. It’s not about “change.” It’s a turf war inside the ruling class. The aging mafia guard versus the glossy Western-approved lumpens who want their cut and hope Washington and Berlin will crown them the new favorites.

Obywatel-Redaktor przedstawił boleśnie trafną dysekcję polskiej „polityki zagranicznej”. To jest krótki, acz komplementarny opis państwa rządzonego przez neurotycznych, bezrozumnych, zakompleksionych i niekompetentnych emocjoholików, którzy nie znają innego sposobu poszukiwania swojego miejsca w stosunkach międzynarodowych niż zajęcie moralnie słusznego stanowiska. Najbardziej dokuczliwy w tym wszystkim jest ogólny brak realizmu: poczucia kontaktu z rzeczywistością inaczej niż poprzez własne, toksyczne interpretacje. Materialna rzeczywistość liczy się tylko o tyle, o ile można ją zinterpretować jako wspierającą nasze słusznościowe i moralniackie podejście, o ile obsługuje nasze niedowartościowanie w sposób, który przywykliśmy traktować jako właściwy. Polska klasa polityczna widzi wyłącznie emocje i symbole zamiast interesu. Zamiast kalkulować, zapewniać sobie możliwość elastycznego działania i czasem zwyczajnie siedzieć cicho, Polacy zawsze wyskakują z jakąś szaleńczą tromtadracją. Każdy niezaburzony człowiek wie, że w naszym położeniu geopolitycznym to jest strzał w stopę (a może i wyżej), ale u nas uchodzi za „postawę”. Realizm traktowany jest tu jak luksus, zbytek, nie wiem – dopust boży? Drugi element tej diagnozy to, jakkolwiek banalnie by to nie brzmiało, kultura polityczna ufundowana na kompleksach. Państwo zachowuje się jak niedowartościowany uczniak, który musi stale udowadniać Zachodowi, że jest prymusem klasy. Polityka redukuje się do gestów mających wymusić pochwałę. Zamiast partnerstwa (nawet z pozycji słabszego, peryferyjnego udziałowca) mamy służalcze pozowanie. A kiedy tej pochwały brak, natychmiast pojawia się oburzenie. Stąd właśnie ta brutalnie widoczna niezdolność elit do rządzenia państwem, widoczna tylko dla tych, którzy mają jeszcze resztki przytomności. Klasa polityczna nie ma strategicznej wyobraźni ani najprostszej intuicji państwowej. Polityka wielowektorowa jest dla niej czymś egzotycznym, dlatego wszystko redukuje się do lojalności albo fochów. Decyzje polityczne to odruchy, a nie przemyślane procesy. Obywatel-Redaktor podaje to trochę memicznie, ale kwestia jest wyjątkowo poważna. Na tę całość nakłada się brak ciągłości instytucjonalnej. Polska nie ma stabilnej tradycji prowadzenia państwa, bo co pokolenie zaczyna od nowa. Intuicje dyplomatyczne nigdy się nie wykształciły, za to romantyczne spazmy wracają niezależnie od epoki. Zamiast ewolucji instytucji mamy wieczne resetowanie systemu i improwizację zasłanianą górnolotnymi frazami i stanowiskami. Reakcje polityczne są przez automatyczne, impulsywne, bezrefleksyjne. Bodziec, odruch, koniec. Zero analizy, zero planowania, zero dystansu; o strategii czy taktyce nie ma nawet co wspominać. Rządzą nami ludzie mikroskopijnego formatu, którzy nie wierzą w swoją sprawczość, więc zastępują ją teatralnym moralizowaniem i skrajnymi reakcjami. Jak rozregulowany układ nerwowy pacjenta w kryzysie, któremu od dawna nikt nie zadał pytania, od kiedy ma te objawy i czy był już u specjalisty.

Zgoda totalna z Obywatelem Redaktorem. Ci ludzie cierpią na jakieś bardzo poważne zaburzenie. Nie wiem, nie jestem psychologiem czy psychiatrą, nie znam się. To jest po prostu jakś fobia do potęgi. Za każdym razem, kiedy pojawia się gdzieś w spektrum dyskursu Rosja, oni natychmiast muszą to swoje zaburzenie zamanifestować. Zaczyna się plucie infantylno-debilkowatymi, nienawistnymi dykteryjkami, neurotyczne zmożenie, aż po jakieś takie epileptyczne spazmy połączone z wydzielaniem jadu. Tak, żeby wszyscy to zauważyli. No i oczywiście nic dziwnego, że w takich okolicznościach traktowani jesteśmy jak ponure klauny na arenie międzynarodowej.

RT @MGKrupa: "Rosja putinowska nie dotrzymuje porozumień" - przekaz płynący z @prezydentpl, rządu i mediów. Tymczasem Rosja jest stroną po…

Yesoo, jaki wstyd 🙄 Połlęd stronk & gênant_pl 🤦‍♂️

Proste.