Wij zullen mensenrechten altijd verdedigen.

Reflections after a 25th visit to the Netherlands I was in the Netherlands again last week, my twenty-fifth visit in twenty years. It remains one of my most beloved countries. I adore the Dutch people and the historical ties between my country and the Netherlands. Each time, I observe the vast cultural differences between the Dutch and Afrikaners, and the extent to which Africa, along with our German, French, English, and other DNA, has shaped us. Indigenous tribes and Malay slaves helped mold our language Afrikaans. Long, dry, scorching summers and the African landscape forged us into tough, resilient people. Isolation spared us from excessive refinement, exaggerated enlightenment and overzealous political correctness. Yet, I perceive something beautiful, albeit almost painfully precious, in the Netherlands: a highly advanced society with wonderful people, but one lacking any plan for the future, any long-term dreams or any remaining sense of close-knit cohesion. Over twenty years of regular visits, I have watched the Netherlands wither due to its own actions (oikophobia, secularization, the loss of identity and culture, etc.) as well as external factors. These include mass immigration and the emergence of parallel societies formed by assertive, aggressive, and dominant cultures from the Arab world and Africa, alongside the paralyzing effects of European integration and the unwitting surrender of national sovereignty to a bureaucracy of unelected "deep state" officials in Brussels. During my most recent visit last week, I concluded that the final tipping point has been reached. Friends speak of rapidly shifting demographics in schools, no longer confined to cities but now evident in rural areas as well. The Islamization of the country is visible everywhere. Churches close; mosques open. More and more Dutch people are considering leaving their country. The coalition of immigrants and left-wing urban globalists has come to dominate every political sphere, the media, and academia. Ordinary citizens, entrepreneurs, farmers and workers have to work ever harder and pay ever more, only to receive less and less while watching their country slip away before their eyes. Over the years, I have read a great deal about the Netherlands. The initial settlement of small tribes over the centuries transformed a marshy, windswept river delta, a landscape of sand, peat, floods and a true hostile environment, into a land of forests, dikes and historic villages and magnificent art, but above all, a land of close-knit communities, exceptional talents, international traders, great thinkers and innovators who helped shape an extraordinary civilization. Now, we are witnessing a great decline. While prosperity remains, there is also a massive loss of continuity. It is every man for himself; who cares about future generations? Historical guilt and a left-wing, self-imposed self-loathing have allowed an influx of migrants with incompatible cultures, leading them to take over street by street, neighborhood by neighborhood, and city by city. On the street, you hear a strange new Dutch -impoverished in depth and grammar and riddled with English and lazy slang. Culture is now relegated to history and museums. The "good life" is defined by daily pleasures rather than the creation of enduring things. I see the end of the Netherlands approaching, or at least the end of the Netherlands as it has existed for the past few centuries. With every visit, I observe increasing affectation, paralysis, loss, and a transformation that effectively amounts to an occupation by cultures that harbor an aversion to Western culture, Christianity, and, by extension, the Netherlands itself. The future of the Netherlands looks uncertain, even perilous. It points to either an urgent course correction or a dramatic escalation of tension, conflict and revolution. This is not merely the story of the Netherlands, but also of other European countries and regions close to my heart, such as Flanders, Germany, Austria, South Tyrol, and so on. These are issues concerning the survival of a civilization playing out right before our eyes. Each of us surely has a part to play, something we can and must do, to protect our Western civilization from destruction, and this is precisely what I urge my Dutch friends to do with great urgency.

Hoe vinden jullie het om te wonen in een land waar honderdduizend Hamas fans op het Malieveld staan, Israël zijn Iron Dome wil ontzeggen en Iran een kernwapen gunt? De volgende oorlog wordt een burgeroorlog.

In 2015 was ik al lid van FvD. Het was toen nog een conservatieve denktank zonder politieke aspiraties. Dat veranderde in 2016 na het Oekraine referendum, met vanaf dag 1 een aansprekend programma. Ook het huidige 12 punten programma van FvD vind ik onverkort goed. Misschien tegen beter weten in hoopte ik dat het antisemitische rot in de partij gemarginaliseerd zou worden. Als Baudet het heeft over een 'zio-lobby' en halal vlees in de aanbieding heeft, zijn dat persoonlijke standpunten, hoe verwerpelijk ook. Maar nu de fractie samen met SP, DENK en PvdD een wapenembargo tegen Israël steunt, is het over en uit. Dan hebben we het niet meer over een oprisping van Baudet, maar is het partijpolitiek. En dat is de druppel. @fvdemocratie

Een ochtendcolumn Er komt een enorme erfenisgolf aan. Honderden miljarden gaan de komende decennia van oudere Nederlanders naar hun kinderen en kleinkinderen. Vooral vanuit progressieve hoek geldt dat als probleem. D66 schrijft dat grote erfenissen de ongelijkheid versterken, GroenLinks ziet overerving als een belangrijke oorzaak van ongelijke kansen. De redenering daaronder is helder. Concentratie van vermogen leidt tot kansenongelijkheid en erfenissen zouden die concentratie van generatie op generatie versterken. Maar als die eerste stelling klopt, volgt daar ook iets anders uit. Spreiding van vermogen moet langs dezelfde redenering de kansenongelijkheid verkleinen. Nederland heeft in een halve eeuw particulier bezit over een ongekend brede groep verspreid. In 1971 was 35 procent van de woningvoorraad een koopwoning, vijftig jaar later 59 procent. Fiscale ondersteuning van het eigen huis hielp miljoenen gewone werkenden vermogen opbouwen. Mensen die met weinig bezit begonnen, eindigen hun werkzame leven met een huis, spaargeld en vermogen. Nu wordt dat vermogen geërfd. De verspreiding daarvan is geen toekomsttheorie, die is al zichtbaar. In 2023 overleden 168.700 Nederlanders. Tegenover de nalatenschappen waarvoor aangiftegegevens beschikbaar zijn, stonden 274.700 afzonderlijke verkrijgers. De gemiddelde nalatenschap bedroeg €199.000, maar de mediane nalatenschap slechts €45.200 en de mediane bruto verkrijging per erfgenaam €33.200. Kinderen vormen de grootste groep ontvangers en ook de kleinkinderen erven rechtstreeks. Een vermogen dat bij één huishouden zat, valt bij overlijden dus uiteen over meerdere huishoudens en kan een generatie later opnieuw uiteenvallen. De generaties die nu nalaten kregen gemiddeld ongeveer twee kinderen. Dat weten we vrij precies. Eén vermogen wordt er twee, daarna vier en vervolgens acht. Het CPB onderzocht wat dat in de praktijk met de vermogensverdeling doet. De uitkomst is ongemakkelijk voor het politieke verhaal. Erfenissen en schenkingen vergroten de vermogensongelijkheid per saldo niet. Vermogen verschuift van oudere, vermogendere huishoudens naar een minder vermogende generatie en verspreidt zich na verloop van tijd over de nakomelingen. Als concentratie van vermogen kansenongelijkheid veroorzaakt, moet verspreiding van vermogen langs precies dezelfde redenering kansenongelijkheid verminderen. Het mechanisme dat vanuit progressieve hoek wordt aangewezen als bron van ongelijkheid, doet volgens het CPB met de vermogensconcentratie dus het tegenovergestelde. Dan resteert het argument dat mensen tegenwoordig pas erven wanneer ze zelf vijftig of zestig zijn en het geld nauwelijks meer nodig hebben. Maar ook dat argument werkt de andere kant op. Hun kinderen zijn inmiddels volwassen, soms zijn er al kleinkinderen. Juist omdat de erfgenaam zelf al een huis, pensioen en spaargeld heeft, kan het ontvangen vermogen sneller worden doorgeschoven naar een volgende generatie. En uitgerekend daar staat de fiscus, politiek aangejaagd door dezelfde progressieve stroming die vermogensconcentratie wil bestrijden. Wie het vermogen vasthoudt, betaalt op dat moment geen schenkbelasting. Wie het verspreidt over kinderen en kleinkinderen, kan die wel verschuldigd zijn. Vasthouden wordt niet belast, verspreiden wel. Zo wordt vanuit de strijd tegen vermogensconcentratie de verspreiding van vermogen fiscaal afgeremd. Daar zit de politieke ironie. Nederland heeft eerst miljoenen huishoudens geholpen particulier vermogen op te bouwen. Nu dat vermogen op grote schaal over kinderen en kleinkinderen begint uit te waaieren, wordt die beweging vanuit progressieve hoek als probleem geduid en zwaardere belasting als oplossing voorgesteld. De eerste democratisering van vermogen was het eigen huis. De tweede is de erfenis. Wie werkelijk gelooft dat concentratie van vermogen kansenongelijkheid veroorzaakt, zou de grootste verspreiding van particulier vermogen in generaties eerder moeten toejuichen dan afremmen.

De jongeren van PRO zijn eerlijk hun end game: grenzen afschaffen, privévermogen confisqueren, kapitalisme afbreken, Israël opheffen, uniform Staatsonderwijs, criminelen vrijlaten. Wat een zieke geesten. nieuwrechts.nl/112746-de-12-… (dank voor de link @hansvantelling )