W końcu! Na pytanie (jakże częste) "gdzie książka⁉️" mogę odpowiedzieć: "Nasza Bomba" zostanie opublikowana 25.2.2026, nakładem Wydawnictwa Literackiego. Ale już teraz można nabyć ją w przedsprzedaży - chociażby przez księgarnię Historii Realnej (link w komentarzu). Do czego zachęcam - szczególnie, jeżeli ktoś nie wyrobił się z prezentami!

Panie Doktorze, Pański rygor intelektualny jest godzien najwyższego szacunku. Pozwolę sobie jednak zauważyć, że Pańska teza, że "gdyby nie US Rosja by dawno z nami inaczej rozmawiała" również jest "lansowaniem nieudowodnionych empirycznie założeń jako prawd objawionych". Być może gdyby Polska pozbawiona była wiary w (coraz bardziej iluzoryczne, z czego nie zdaje sobie niestety sprawy!) gwarancje bezpieczeństwa NATO i USA postępowałaby wobec Rosji w sposób znacznie bardziej wstrzemięźliwy. Być może Rosja, nie mając przekonania, że konfrontuje się z sojuszem o potędze przewyższającej ją, również zachowywałaby się mniej agresywnie. A może wszyscy zachowywaliby się dokładnie tak samo. Tego nie wiemy, Panie Doktorze. Wiemy natomiast, że Amerykanie nie zawahali się opuścić swoich baz w regionie Bliskiego Wschodu zaraz po tym, jak zaatakował je Iran. Ba, ostatnio wycofali swoje siły również z bazy Fairford w UK. W przypadku hipotetycznej bazy w PL opuszczenie to będzie jeszcze prostsze, bo baza USA ma znajdować się w zachodniej Polsce, pod granicą z Niemcami. A więc nie będzie pełniła roli trip wire. Podobnie, obecność USA nie odstraszyła Iranu od zaatakowania ich sojuszników w Zatoce Perskiej. Nie tylko baz USA na ich terenie, ale również instalacji cywilnych, przekreślając - jak miało to miejsce w przypadku ZEA - ich model gospodarczy. Innymi słowy, bazy te nie odstraszyły Iranu. Nie dały sojusznikom USA bezpieczeństwa. Amerykanie zaś nie byli w stanie obronić ani baz, ani sojuszników przed Iranem - przeciwnikiem słabszym konwencjonalnie, niż Rosja. Państwem, w przeciwieństwie do Rosji, nie dysponującym bronią jądrową. Nie wiem, skąd u Pana Doktora wykształciło się przekonanie, że (hipotetyczna na razie przypominam!) stała obecność militarna USA pod granicą z Niemcami miałaby dać Polsce pewność, że nie padnie ofiarą ataku Rosji. Szczególnie, że zarówno komunikacja strategiczna ze strony USA, jak też dokumenty publikowane przez Biały Dom i Pentagon jednoznacznie wskazują, że Europa jest traktowana przez Waszyngton jako kierunek - dosłownie! - trzeciorzędny. Obawiam się więc, że analfabetyzm geopolityczny szerzy się raczej wśród alumnów prestiżowych instytucji edukacyjnych RP, kształconych i utrzymywanych, jakżeby inaczej, za moje pieniądze. Co nie może dziwić; wiadomo, na jakim poziomie są i polskie uniwersytety i ich produkty.

Z tymi bazami USA jest zupełnie jak z Apachami. Za gigantyczne pieniądze kupujemy coś, o czym już empirycznie wiadomo, że NIE DZIAŁA. O ograniczonej roli helikopterów świadczy wojna na Ukrainie. O tym że bazy nie gwarantują bezpieczeństwa świadczy wojna na Bliskim Wschodzie. I na dodatek bazy mają być w WLKP albo Dolny Śląsk. Litości. Ale skoro tak się postaraliśmy: macie bazę, macie Apache, to proszę bardzo chamy, geopolityczni analfabeci, marsz z poborem, my będziemy monitorować z Londynu.

Pomysł podjęcia tej wojny celnej z Chinami przez UE jest absurdalny. Co pozwala Europie myśleć, że pójdzie jej lepiej, niż Stanom Zjednoczonym? Tamta skończyła się po kilkunastu dniach. Najpoważniejszym argumentem UE jest dostęp do jej własnego rynku, przy założeniu, że w ogóle uda się na to uzyskać zgodę całości UE, aby ten dostęp odciąć. UE w przeciwieństwie do USA: nie ma kontroli nad globalną walutą rezerwową. Nie ma kontroli nad systemem bankowym. Nie ma nawet pozorów kontroli nad szlakami morskimi, ani zdolności projekcji siły. Za to UE, w przeciwieństwie do USA: jest zależna energetycznie od innych, i znajduje się w perma-kryzysie energetycznym, który sama sobie stworzyła. Jest niestabilna politycznie. Jest słaba militarnie, ma konflikt u swoich granic. Chiński rynek zbytu jest dla UE ważniejszy, niż dla USA. Nie znajdzie w USA sojusznika, tylko oportunistycznego drapieżnika. Skoro Chińczycy byli skłonni iść na otwartą wymianę ciosów z USA, to tym bardziej będą gotowi na konflikt z Europą, która nie znajduje się w pozycji, żeby ją prowadzić. A szczerze mówiac, nie znajduje się w silnej pozycji z powodu własnych, niewymuszonych błędów i niekompetencji. Dopóki nie rozwiąże tych problemów - rozrośniętego socjalu i biurokracji, kosztów energii, przeregulowania, spadającej innowacyjności i produktywności, problemów z migracją itp. - nie będzie mogła pozwolić sobie na negocjacje z ChRL z pozycji siły.

Widzę, że pobór ma odgrywać rolę dotychczas pełnioną przez F-35. Tj. polisy ubezpieczeniowej kupionej w amerykańskiej zbrojeniówce. Skoro manewr ze sprzętem wojskowym nie zadziałał, trzeba spróbować czegoś "nowego".

Doskonała ilustracja do „Klęski Zachodu” Emmanuela Todda. Oderwanie elit od społeczeństwa, utrata autonomii politycznej, ślepota na rzeczywistość, rezygnacja z obrony interesów własnego kraju, społeczny bezwład, delegitymizacja klas rządzących – to tylko niektóre cechy zachodnich liberalnych oligarchii, które Francuz opisuje miedzy innymi na przykładzie Niemiec. Więcej w #KlęskaZachodu

🇵🇱 Marek Budzisz ze Strategy&Future o Alertach RCB u Grzegorza Jankowskiego w Polsacie. Ważne ‼️ - Po pierwsze, nie wystarczy wysłać komunikat o zagrożeniu. Trzeba przeszkolić wszystkich obywateli, taka, żeby oni wiedzieli, jak się zachować, jak interpretować sytuację, gdzie udać się po pomoc. To jest pierwszy element. - To jest podstawowy element obrony cywilnej i tego się u nas nie robi, bo trochę, mam takie wrażenie, traktuje się wysłanie tego rodzaju komunikatu jako załatwienie sprawa. To tak nie jest. Po drugie, te miejsca schronienia, gdzie ci ludzie mieliby się udać w sytuacji realnego zagrożenia w postaci nalotu, muszą być przygotowane. - Kilka dni temu mój przyjaciel przysłał mi informację. Tak się złożyło, że on jest akurat właścicielem budynku, w którym znajduje się taki schron. Tylko, że on jest jedynie na liście miejsc schronienia. - Faktycznie, on jest nieprzygotowany do tego, ażeby pełnić rolę schronu. Nie ma tam systemów wymiany powietrza, nie ma węzła sanitarnego, nie ma zaopatrzenia w wodę. Jak w związku z tym wpuścić nawet kilkadziesiąt osób do takiego miejsca schronienia, wskazanego na oficjalnej liście, ryzykując, że ci ludzie, jeśli będą tam musieli przebywać kilka godzin, a przecież naloty na Ukrainie trwają po 10-12 godzin już obecnie, oni mogą się tam zwyczajnie udusić. - Jak będą tam funkcjonowali bez zaopatrzenia w wodę, bez innych zabezpieczeń? Kto ma ponosić koszty przygotowania tego rodzaju miejsca schronienia? Ten prywatny właściciel, który kupił budynek szkoły wystawiony na licytacji przez władze gminne, czy państwo? - On jest trochę między młotem a kowadłem. Jako administrator tego schronu formalny musi wpuścić ludzi, bo jak nie wpuści, to będzie ponosił odpowiedzialność również przewidzianą prawem. Ale jak wpuści i w takim nieprzygotowanym miejscu schronienia ktoś po prostu się udusi z powodu braku powietrza, to tym bardziej będzie ścigany prawem. - To jest właśnie próba przesunięcia na przedsiębiorców, przesunięcia na obywateli tej odpowiedzialności, która powinna spoczywać na państwie. Nie wystarczy zbudowanie internetowej listy miejsc schronienia, to one muszą rzeczywiście spełniać taką rolę. To jest pierwszy element. - Drugi element, ludzie muszą wiedzieć, gdzie są te miejsca i muszą przetrenowane mieć zachowanie. Bo na tym polega ta realna ochrona, a nie wyłącznie na wysłaniu pewnej broszury. To w związku z tym trzeba zbudować strategię komunikacji. - Mało tego, trzeba samemu, mam na myśli władzę, pokazać, że poważnie traktujemy własne słowa. 17 września w Lublinie były syreny i był alarm, właśnie jeden z tych alarmów, a w centrum miasta trwały obchody kolejnej rocznicy napaści sowieckiej na Polskę. Tam uczestniczyli w tych obchodach politycy, były poczty sztandarowe, wojsko, orkiestry. - I nikt się w ogóle nie przejął tym alarmem, nikt nie rozśrodkował tego zgromadzenia, nikt nie poszedł do schronu. Przecież to ludzie widzą, że władza sama własnych komunikatów nie traktuje poważnie. Jeżeli taki ambiwalentny sygnał wysyłamy obywatelom, to nie dziwmy się, że oni potem wyłączają telefony i nie chcą odbierać tych ostrzeżeń.

Tu warto zadać pytanie, czy Polska to Dębski. Jeżeli tak - a wszystko na to wskazuje - to czy trudno się dziwić, że społeczeństwo ma pewne wątpliwości, czy za taką Polskę na pewno chce ginąć. Bo o wygrywaniu nikt nawet nie myśli. I czy ginięcie za państwo, które przez własną niekompetencję - polityków, urzędników, wojskowych - będzie do wojny skrajnie nieprzygotowane na każdej płaszczyźnie powinno być traktowane jako obowiązek słodki i zaszczytny. Szczególnie, że ginąć przyjdzie w pasoszelkach i stalowym hełmie, będąc dowodzonym przez podporucznika rezerwy, który we wojsku był 35 lat temu, a cele wojny wyznaczać będzie jeden z wielu wybitnych współczesnych mężów stanu, którym od dekad doradzał tworzący III RP p. Dębski. Jeżeli więc chcieć tworzyć armię obywatelską, Polska musiałaby przestać być p. Dębskim. patronite.pl/post/94937/czy-…

W kontekście gorączkowej debaty, na temat poboru i gotowości służby społeczeństwa w wojsku, która sie rozpętała w ostatnich dniach, poniżej fragment przygotowywanej książki „O rewolucji i nadziei”, którą oddaliśmy do wydawnictwa wspólnie z @MStefan92 „Nie stać nas na dłuższą metę na utrzymanie wojska zawodowego i modernizację techniczną w takiej skali i przy tej skali wydatków jak obecnie. Do tego obecne zmiany na polu walki wymuszą próbę odejścia od modelu zawodowego i odpłatnego w naszym wojsku do modelu obywatelskiego, a do tego potrzeba zgoda polskiego sektora prywatnego, który to wojsko musi wystawić. Ponieważ aby realna reforma wojska w tym powszechność służby była możliwa i skutecznie wdrożona, potrzebna jest nowa umowa społeczna z tą częścią społeczeństwa, która temu wojsku z siebie i ze swoich dzieci da rekruta. Na tej części społeczeństwa i tak już teraz stoi nasza republika, choć wielu temu chcę zaprzeczać i ją dewaluuje w III RP, bo dystrybucje szacunku zostały nienależycie ustawione w kraju. Czyli potrzebna jest nowa umowa społeczna z klasa średnią sektora prywatnego, która nie zarabia na wydatkach publicznych, obecnie w istocie niereprezentowaną politycznie, niefaworyzowaną ekonomicznie. To musiałoby się zmienić, skoro na niej stoi nasze państwo, a klasa ta dodatkowo ma wystawić wojsko obywatelskie. Czyli zarówno dać rekruta (swoich synów i córki) do wojska jak i je sfinansować i utrzymywać swoją pracą i podatkami. Kiedyś szlachta (czyli obywatele na których stało państwo) przed wyruszeniem na wojnę negocjowała z królem swoje prawa i przywileje w republice. Teraz nie będzie inaczej, jeśli ma się to w Polsce udać. Inaczej będzie to tylko szpachlowanie starego, zbutwiałego płotu, kolejny udawany outsourcing, charakterystyczny dla III RP, a nie coś naprawdę nowego. Przydałoby się przy okazji przywrócić elementarną uczciwość: na początek unieważnienie wszystkich dotychczasowych kwalifikacji zdrowotnych. Co siłownia w Warszawie, to wszyscy mają kategorie D i E. Skończyć trzeba byłoby z tym cyrkiem, inaczej ludzie nie uwierzą w zmianę. Ale by to przeprowadzić rewolucja jest niezbędna i nowe „dogadanie się” staje się oczywistością. Proszę sobie wyobrazić, że trzeba byłoby wyeliminować przywileje mundurowe, apanaże i przedwczesne emerytury, czyli zmienić podejście do „praw nabytych”, co tradycyjnie jest arcytrudne w Polsce, ale na tym polegają przełomowe reformy. Uczciwe byłoby na przykład to, żeby ustawa wprowadzająca reformę stanowiła, że ludzie z sektora publicznego przykładnie idą do nowego powszechnego wojska w pierwszej kolejności, po to żeby klasa średnia sektora prywatnego, która absolutnie nie ufa państwu polskiemu i nie chce teraz mieć z nim nic wspólnego, ani nie chce nic robić z ludźmi z sektora publicznego, uwierzyła w „nowe”. Potrzebna jest rewolucja, podobnie jak w wielu innych dziedzinach, by uruchomić nasz wielki potencjał”.

Żenujące jest to kupczenie obywatelstwem. Czy tacy "reprezentanci", którzy bez umiejętności sportowych prawdopodobnie nigdy by się nie starali o uznanie za Polaków, realnie nas reprezentują?

I o tym również piszemy z @BartosiakJacek w naszej nadchodzącej książce. Nasza odnowiona Republika potrzebuje nowej armii, prawdziwie obywatelskiej. Śmiem twierdzić, że niechęć części naszego społeczeństwa do służby wojskowej nie wynika z braku postaw patriotycznych, ale z przekonania, że to ewentualne obowiązkowe szkolenie wojskowej w żadnym razie nie przygotuje ich realnie do współczesnej wojny. Potrzebujemy tu w pierwszej kolejności głębokiej reformy systemu szkolenia rezerw i w kolejnym kroku powszechnej służby wojskowej, ale opartej przede wszystkim na wykorzystaniu talentów i umiejętności obywateli. Zalążki tego mamy w postaci Cyber Legionu, ale to rozwiązania wyspowe.

Takie społeczeństwo ( o zależnościach feudalnych jak u nas) nie przetrwa subtelniejszej niż wojna gry o przetrwanie w tym mechanizmu przemocy perswazyjnej, strukturalnej i instytucjonalnej wynikającej z relacji Centrum-peryferie. Na pewno będziemy bronić w otwartej wojnie skromnego i zdobytego w pocie czoła dobytku, którym się jeszcze nie nacieszyliśmy, ale jak tylko pojawi się złożona gra, gdzie przejmowanie wartości nie będzie odbywać się poprzez agresję czy wojnę, tylko za pomocą zróżnicowanego instrumentarium, to przegramy, bo nie zrozumiemy co się rozegrało.

„Stany Zjednoczone w coraz mniejszym stopniu są w stanie realizować strategię prymatu. Coraz mniej mają na to ochotę. Ale jednocześnie w żaden sposób nie przepracowano jeszcze intelektualnie ani proceduralnie procesu zmiany wielkiej strategii, zejścia z dominującej pozycji w systemie międzynarodowym. Na razie są w takich drgawkach.” Posłuchajcie całej rozmowy Marka i Alberta. 🔗 Nagranie znajdziecie tutaj: youtube.com/watch?v=2te7_u1V…

📚 Ostatnie lektury. Mocno polecam ku lepszemu zrozumieniu meandrów amerykańskiej polityki, naszego bezpieczeństwa, starcia USA-Chiny i tego, jak za moment będzie wyglądał świat. 👉 @Przeswity 🔥 @PISM_Poland 💣@A_Swidzinski

Czy szczyt Trumpa i Xi w Waszyngtonie otwiera drogę do trwalszego porozumienia, czy jedynie odsuwa kolejne spięcie? Czy Unii Europejskiej grozi wojna handlowa z Chinami? W kolejnym odcinku Power Talks Marek Stefan i Albert Świdziński analizują wyniki rozmów przywódców USA i Chin oraz perspektywy relacji między mocarstwami. Rozmawiają także o amerykańsko-duńskim porozumieniu w sprawie Grenlandii i zapowiedzi zacieśnienia współpracy między UE a Kanadą. Zapraszamy do oglądania. Link w komentarzu.

Zapraszamy z @A_Swidzinski 👇🇺🇸🇨🇳