On the Iran war's first day, Lockheed Martin PrSM missiles burst over a sports hall in Lamerd, killing at least 21 people, seven of them children. In September, a UN fact-finding mission found reasonable grounds to believe the strike was the war crime of an indiscriminate attack, because of the weapon itself. Since Lamerd, Lockheed has announced it will quadruple PrSM production, won an $8.4bn contract increase and a $1.2bn award for the next version, and signed a rocket-motor deal to speed up output. This week, CEO Jim Taiclet called missile demand "permanent" from the Texas plant that supplies the PrSM. A UN war-crime finding that rests on the weapon's design is not a matter for the Pentagon alone. It reaches the company that designed the missile, marketed it, and is now multiplying it. Under the UN Guiding Principles, a business that learns its product is linked to grave harm must assess that harm, act to prevent it from recurring, and account publicly for what it has done. Expanding production is not among the recognised responses. Lockheed has published no review of Lamerd. It has not disclosed the lethal radius, which Airwars found to be about three times what its promotional material implied. It has not answered journalists' questions. What it has done is declare the demand permanent. Knowledge is what turns a supplier into a participant. The suppliers of Zyklon B were tried in Hamburg in 1946. Frans van Anraat was convicted in the Netherlands for supplying chemicals to Saddam's Iraq. In both cases, the crime lay in continuing to supply after learning how the product was used. Lockheed cannot say it did not know. The New York Times, the BBC, AP, Airwars and the UN have all put Lamerd on the record. Every contract signed and every capacity increase announced since then was made with that record in full view. Responsibility does not stop at the company. Institutional investors have their own duties under the Guiding Principles and the OECD Guidelines. Any fund holding Lockheed stock now holds a company whose flagship strike missile sits at the centre of a UN war-crime finding, with no remediation in sight. On Oct 22, Taiclet and CFO Evan Scott take questions on @LockheedMartin's Q3 results. Analysts should not let the call pass without asking: Has Lockheed conducted any review of what the PrSM did in Lamerd? Did it give the Army the true lethal radius before the missile was fielded? Does it treat the UN finding as a material risk that must be disclosed to shareholders? Will it suspend PrSM expansion until an independent investigation is complete? If not, on what basis has it decided that the Lamerd record has no bearing on how many more it builds? Taiclet says the demand is permanent. So is the record. Every PrSM leaving the line from now on is built with full knowledge of what the first ones did in Lamerd. @MorganLBrennan @AzmatZahra @airwars @defense_news @ValerieInsinna @AP @commondreams @RStatecraft @DropSiteNews @TuckerCarlson @MaxBlumenthal @TheGrayzoneNews @aaronjmate @ggreenwald @ryangrim @jeremyscahill @kenklippenstein @tparsi @ComicDaveSmith @scotthortonshow @Judgenap @DougAMacgregor @RealScottRitter @esaagar @krystalball @breakingpoints @jimmy_dore @mehdirhasan @jeffdachis @IRIMFA_SPOX

David Albright's first claim about the MOAB is that it is "like a small nuke." The last is that its blast "would be on the surface" and nearby communities "would be unlikely to be affected." Between those two sentences, a weapon he compares to a nuclear bomb becomes a tool for sealing tunnel doors. The 21,600-pound bomb has been used in combat once, on ISIS caves in a remote Afghan valley. Using it on a country's infrastructure would be a first, and posts like this exist to make that first feel routine. "Worth trying, if there is one to spare," he writes, as if it were leftover stock. He deliberately tells only half the story. According to CNN, the plans envisage the MOAB against Iran's energy infrastructure as well as its nuclear sites. Albright focuses on the target he can frame as a technical problem and stays silent on the one that exposes the criminality. Power stations are civilian objects. Most of Iran's sit near its cities and keep hospitals, water pumps and medicine storage running. Destroying them with a bomb CNN says can devastate nine city blocks would be a war crime under Additional Protocol I, the Rome Statute and the US War Crimes Act. Every expert who presents the MOAB as a clever, contained option at Pickaxe makes it easier to use the same bomb on the edge of a city of millions. Pickaxe is no lawful target either. IAEA member states have resolved that any attack on, or threat against, peaceful nuclear facilities, including those under construction, violates the UN Charter and international law. The Security Council condemned Israel's 1981 strike on Osirak as a violation of the Charter. A think tank's satellite images cannot make it a lawful target. Albright skips the law entirely. And what does he want it to achieve? He admits the underground halls "would remain unknown." The plan is to blast the entrances shut, watch them from orbit, and treat any attempt to reopen them as an "observable change requiring action." That is bombing without end. His model is Natanz and Isfahan, where no one has known for months what is happening inside because the bombing ended the inspections. His claim that Pickaxe is "isolated" and its neighbours safe is false. The most exposed are those at the site: engineers, workers, guards, mostly civilians. Washington and Israel say Iran may have moved enriched uranium into Pickaxe. If so, a massive blast is no surface event. Uranium hexafluoride reacts with moist air to form hydrofluoric acid, and contamination goes where the wind goes. Officials quoted by CNN doubt the MOAB can even pierce Pickaxe's granite, and call it a "psychological tool" for a symbolic win. A symbolic win is not a military advantage, and only a concrete one can be weighed against civilian lives. This is when the law demands restraint. It does not ask whether harm is "unlikely" to a commentator studying satellite photos. It requires planners to verify targets and effects, choose means that spare civilians, and call off attacks expected to cause excessive harm. In doubt, the presumption favours the civilian. Albright turns it upside down. Nor has he the standing to judge. He is a physicist running a think tank, not a weapons-effects engineer, targeting officer or lawyer, and has no data on who lives or works around that mountain. He sounds surer about this bomb than the officials who would drop it. We have seen this before. In 2002, John Yoo drafted memos defining torture so narrowly that waterboarding could pass. He never touched a prisoner; he supplied the respectable rationale others cited. Albright's vocabulary, "monitored condition," "observable change requiring action," "worth trying," does the same job. If this bomb is used and people die, those who ordered it will bear the legal responsibility. But Albright has put his name behind it, waved away the risk to human life with no basis, and lent his reputation to a step that makes the next, worse use easier. That makes him complicit in whatever follows.

به گمان اين اقايان تا چند وقت ديگه اقتصاد اكريكا سقوط مي كنه و امريكا مجبور ميشه به خواسته هاي ايران تن بده….

آسایش دو گیتی، تفسیر این دو حرف است با دوستان مروّت، با دشمنان مدارا #نه_به_جنگ

خبرگزازی رویترز در گزارشی مفصل، از ابعاد حملات و خسارت‌های که ایران بر زیرساخت‌های کشورهای منطقه همینطور پایگاههای نظامی آمریکا وارد کرده، پرده برداشت. از تاسیسات نفت و گاز تا کارخانه آلومینیوم و مراکز آب شیرین کن‌ و مرکز داده ای آمازون، مجموعا «۸۴ زیرساخت» هدف «نقطه زنی» های ایران قرار گرفتند و آسیب جدی دیدند. آسیبی هایی که اخبار و اطلاعاتش توسط دولتهای عربی سانسور شدند. بیشترین حملات متوجه امارات شد. یک حمله ایران به تاسیسات هسته ای امارات به گفته رویترز نشان از «آشنایی کامل» ایران با جزئیات این تأسیسات داشت. دولت امارات به ناچار ۱۰ میلیارد دلار از دارایی های ایران رو آزاد کرد و ۳ میلیاردش رو فورا به ایران داد که بعد از اون دیگه بهش حمله نشد. بعد از شکسته شدن آتش بس هم، عربستان هدف بیشترین حملات از طرف حوثی های تحت حمایت ایران بوده. reuters.com/investigates/spe…

چند ماه است می‌گویند متهمان میدان علیخانی، اعدام شوند چون پلیس کشته‌ و سوزانده‌اند. شهرزاد شهبازی، از وکلای پرونده: اتهام قتل ماموران انتظامی به هیچ‌یک از متهمان این پرونده تفهیم نشده و دادگاه نیز به این اتهام رسیدگی نکرده است. تک‌تک طرفداران حکومت، همدست جنایت‌هایش هستند.

حکم اعدام #امید_گودرزوند_چگینی در دیوان عالی تایید شده -امید ۳۷ سالشه. از نیروی انتظامی جدا شده بوده و در اعتراضات دی در صف مردم بوده. ج.ا به بهانه آتش گرفتن ورودی استانداری قزوین، قصد جان او را داره

اين خره يا مارو خر فرض كرده كه اسمي از دموكراسي ، استقلال قوه قضاييه، ازادي مطبوعات و احزاب تو ليستش نيست؟

اين كثافت رو ريپرت كنيد

جهت اطلاع حيوانات عزرشي و حزب اللهي- خفظ ادب در مقابل ربودن يك زندگي انسان در برابر بيشرماني كه بويي از انسانيت و وحدان نبرده اند امكان پذير نيست

کفش‌های بیشماری از اردوگاه آشویتس بجای ماند از قربانیانی که تنها جرمشان یهودی بودن بود کفش‌های بسیاری از قتلعام ۱۸ و ۱۹ دیماه در خیابانها یا بیمارستانها بجا ماند از قربانیانی که تنها جرمشان تشنه آزاد شدن از اسارت استبداد بود زخمی که هنوز خون چکان است را زمان ترمیم نخواهد کرد .

پیش از این گفت‌وگویی تکان‌دهنده داشتم با یک منبع موثق از خانواده‌ی سپاهی درباره‌ی پرونده‌ی #ابوالفضل_سپاهی و #علیرضا_سپاهی، دو پسرعمو که جمهوری اسلامی هر دو را اعدام کرد! چند نکته درباره‌ی علیرضا و ابوالفضل: علیرضا سپاهی، در دور قبلیِ انتقال برای اعدام سکته کرد. مأموران جمهوری اسلامی او را به بیمارستان منتقل کردند. بیمارستان الزهرا آن شب جوی به‌شدت امنیتی و کنترل‌شده داشت. حتا به پدر علیرضا که برای ملاقات رفته بود اجازه ندادند دقایقی فرزندش را ببیند. علیرضا سپاهی را نیمه‌شبِ هشتم مردادماه، در فضایی به‌شدت کنترل‌شده و امنیتی، از بیمارستان به زندان بازگردانند، جایی که قرار بود جانش را بگیرند. علیرضا سه خواهر دارد. بیست و چندساله، ۱۶ ساله و ۳ساله! با این حال وقتی مادرش، خانم سمیه افشاری به بلایی که بر سر تنها پسرش می‌آوردند اعتراض کرد، مادر را هم بازداشت و به پنج سال حبس محکوم کردند! سمیه افشاری کارگر گروه صنعتی انتخاب، معروف به اسنواست، کارخانه‌ی تولید لوازم خانگی. خانم افشاری اپراتور خط تولید این کارخانه است و همکارانش او را متعهد، ماهر و از او معدود کارگرانی معرفی می‌کنند که با چادر در محل خود حاضر می‌شد. مادر علیرضا سپاهی که ۱۷ روز پس از دستگیری پسرش، بازداشت شد برای بیست سال به عنوان «مداح اهل بیت» شناخته می‌شد. علیرضا سپاهی یک کارگر نانوایی بود با دستمزدی محدود و آرزوهای معمولی و «ناچیز». پسرعموی او، ابوالفضل هم که پیش از علیرضا اعدامش کردند کارگر ساختمانی بود با دستمزد روزانه‌ی چهارصدهزارتومان! وام گرفته بود، مدت‌ها پس‌انداز کرده بود و سرانجام تنها دو هفته قبل از دستگیریِ بی‌بازگشت‌اش یک موتور خریده بود که حالا یک یادگاری تلخ است؛ گوشه‌ی حیاط! دو‌ پسرعمو در ۲۱ روز اولِ دستگیری در انفرادی نگه داشته شدند اما حاضر نشدند به اعتراف اجباری تن دهند. مأموران حکومت مادر و خواهر علیرضا را هم بازداشت کردند. مادر را در مقابل علیرضا و علیرضا را در برابر چشم مادر شکنجه کردند و اینجا بود که علیرضا به هر چه خواستند و نخواستند اعتراف کرد! علیرضا و ابوالفضل سپاهی هیچ گرایش سیاسی خاصی نداشتند. دو کارگر محروم اما پرشور و معترض بودند و به وضعیت کشور، گرانی و بی‌آیندگی اعتراض کردند.  خانواده‌ی سپاهی با مشقت بسیار ۱۰-۱۲ سکه فراهم کرده و به وکیل آنها داده بو‌دند، وکیلی که به گفته‌ی خانواده هرگز فرصت نیافت روی پرونده کار کند و حکومتِ انسان‌ستیزِ جمهوری اسلامی هر دو جوان را پای چوبه‌ی دار خود پرپر کرد. لینک مصاحبه: youtu.be/nkdxV3p7ZZs?is=9ngd…

Does Parsi have any information that no one els know by now or he is trying to change the story?

ظاهرا اين روزها ايران بر اساس توهمات شاكري و خراتيان اداره ميشه و ادامه اين مسير و توهمات اين خود تحليلگر پنداران نه جنگ بلكه تهديد زيست جمعي ما دراينده در جغرافياي ايران است #نه_به_جنگ #نه_به_جمهوری_اسلامی

من #سپهر_امیرزاده، ۲۴ ساله، دانشجوی پزشکی، به «جرم» کمک به معترضان مجروح به اعدام محکوم شده‌ام. صدایم باشید!

قوه قضاییه جمهوری اسلامی از اجرای حکم اعدام «سیاوش جمشیدی خیرآبادی»، از بازداشت‌شدگان اعتراضات سراسری دی۱۴۰۴، در بامداد شنبه ۱۱مهر۱۴۰۵ خبر داد. بخوانید: iranwire.com/fa/news-1/15840…

تئاتر ارکسترال آرش را دیدم تئاترهای پرهزینه با تم ملی حماسی این روزها کم نیستند: کورش، سیاوش، پسران فریدون و... وقتی هر روز خبر اعدام، حبس، بازداشت و... می‌شنوی، بهترین تئاتر حماسی -با پشتوانه مالی نهاد امنیتی- حس خشم از عادی‌شدن این‌همه خشونت می‌دهد نه خشنودی از کار‌ هنری حماسی.

اهل فحش دادن نيستم ولي اين تحليل ها و نتيجه گيريها رو كه ميبينم واقعا مي گم …….قل شاخ ودم نداره

كم كم داره ازش خوشم مياد تخيل قويي داره

چقدر هم ايران و عربستان شبيه المان و فرانسه اند …. و خاورميانه شبيه اروپا