Es gibt erste Konflikte zwischen SED/Die Linke und ihren Freunden des Remmo-Clans über die zukünftige Uniform der Berliner Polizei nach Abschaffung der Bürgerpolizei. SED/DieLinke möchte die links zurück, der Clan aus Solidarität die rechte.

Die Berichte über Chatverläufe zwischen mir und Firas Remmo haben die Öffentlichkeit verunsichert. Zu Recht: Kontakte von Mandatsträgern zu Personen die der organisierten Kriminalität zugerechnet werden, sind durch nichts zu rechtfertigen. Ich verstehe, … 1/5

Voting result from tonight in one of Sweden’s most violent no-go zones, Rinkeby (knows locally as “Little Mogadishu) in Stockholm The Left Party (used to have “the communists” in the party name until 1989) - 51% The Social Democrats - 39.7% The united right - 5.2%

I need to make a very PUBLIC announcement on behalf of younger GenXers and older Millennials. If you see someone in their 40s or 50s who seems a little boring now, I need you to understand something... We already got it in. Like...GOT. IT. IN. We are not sitting home on a Friday night because we never knew how to have fun. We are sitting home on a Friday night because we have seen enough. We went to parties in houses that should have been condemned and were almost certainly owned by the local drug dealer. We saw police lights and RAN and not across a nice, flat field. INTO THE WOODS. Do you understand the athleticism required to hurdle uprooted tree roots in platform shoes while simultaneously trying to keep your low-rise jeans from sliding completely off your ass? And somehow...we never spilled the Zima. We never spilled the Boone’s Farm. That was TALENT. We slept on floors in strange houses because the designated driver either never showed up or, in a shocking turn of events, was drunker than everybody else. There was no Uber, Life360 or Find My Friends. There was just somebody named Mike saying, “I know a shortcut.” And we FOLLOWED MIKE. We closed down bars and then decided the night was still young, so we drove to Atlantic City, where we somehow managed to get drunk, sober up, get drunk again, sober up again and then get drunk a THIRD TIME before breakfast. And according to our parents? We were at Michelle’s house. Eating pizza and watching movies. Michelle’s mother unknowingly covered for approximately 17 people every weekend. If there even was a Michelle. We drank things called Purple Passion, Mad Dog 20/20 and whatever somebody mixed inside a giant plastic garbage can. Nobody asked what was in it. You grabbed a red Solo cup and trusted the process. We went to clubs until the lights came on. Do you know the psychological damage of seeing a nightclub with the LIGHTS ON? Nothing good happens after those lights come on. We danced for four straight hours in shoes that permanently altered the structure of our feet. We made entire plans without cell phones...no texts, dropped pins or group chats...just an extremely questionable sense of direction. We rode in cars with 11 people when the vehicle legally seated five. Someone was always sitting on someone. Someone was always in the hatchback. And there was always one friend yelling, “DUCK!” when we passed a cop. So yes...now we like being home. We like sweatpants. We like cancelling plans. We like saying, “That sounds fun!” with absolutely no intention of attending. We like restaurants at 5:30 because we can get a good table. We like being home by 8:17. And if someone texts at 9:30 PM and says, “What are you doing?” Sleeping...we are sleeping. Because this is not boring my friends...this is retirement. We already played, partied and danced on the bar. We already ran from the cops through a wooded area dressed like a Spice Girl. We have stories that cannot be posted because there are still people with careers, marriages and reputations to protect. And thank GOD there were no camera phones. So kids, when you look at your Gen X and older Millennial parents sitting peacefully on the couch watching Dateline at 8 PM and think: “God, you guys are boring.” Sweetheart...oh sweetheart. You are looking at retired legends. Put some respect on our names. We're probably the reason Life360 was invented. xoxoxo (posted from someone else on FakeBook) 🤣 #genx #oldandtired

Der Tischlermeister mit seinen acht Mann hat den Hobel schon lange nicht mehr selbst in der Hand. Er sitzt vor dem PC und erklärt Politschranzen und Bürokraten, die ihn grundsätzlich für einen potenziellen Betrüger halten, woher sein Leim kommt, wie viele Stunden sein Geselle gestern gearbeitet hat und warum die digitale Kasse ohne Netz nicht funktioniert. Macht er das nicht, drohen Bußgeld, Verfahren und irgendwann Knast. Sein Betrieb läuft noch, nicht weil die Politik ihm den Rücken stärkt, sondern obwohl sie ihm systematisch die Luft abdrückt. 75 Arbeitstage im Jahr gehen für Bürokratie drauf, Sozialabgaben knapp 50 Prozent. E-Rechnung im XML-Format auch dann, wenn der Kunde bar zahlt. Lieferkettennachweise, die ein Konzern durchreicht und der Kleinbetrieb nicht leisten kann. Nachhaltigkeitsberichte für Leute, die Holz hobeln und Türen einbauen. Wer freiwillig Verantwortung übernimmt, Arbeitsplätze schafft, wird belohnt mit Misstrauen, Formularen und der Gewissheit, dass jeder Fehler teurer wird als der letzte Auftrag. Über 180.000 Abmeldungen im letzten Jahr. Die meisten keine Insolvenzen – einfach Schluss, stilles Sterben. Der Unternehmer produziert, bildet aus, zahlt Löhne, trägt Risiko und hält den Laden am Laufen, alles auf Basis von Vertrag, Leistung und Einverständnis. Der Apparat konsumiert, reguliert, verdächtigt produktive Leute. Er erzeugt nichts, er besteuert und verbietet – weil Zwang sein Geschäftsmodell ist. Wer das Handwerk und den Mittelstand so behandelt, darf sich nicht wundern, wenn irgendwann niemand mehr da ist, der das Dach richtet, die Heizung repariert oder Brot backt. Dann bleibt nur noch der Staat. Und der kann weder hobeln noch backen, der kann nur rauben. Der Staat ist das Problem, nicht die Lösung!

Mamdani Lays Wreath At Tomb Of The Unknown Hijacker buff.ly/Fqnok61

An EU-wide ban on trade with illegal Israeli settlements would be a “principled stance” to take for the bloc, the EU’s top diplomat Kaja Kallas has said, comparing illegal settlements in the West Bank to Russia’s occupation of Crimea. politico.eu/article/kaja-kal…

AfD wygrała wybory w Saksonii-Anhalt i teraz może dostać najgorszą rzecz, jaka może przydarzyć się partii skrajnie populistycznej - odpowiedzialność. Z polskiej perspektywy to może być niezwykle ciekawy eksperyment. Bo mechanizm AfD jest nam dobrze znany: wszystko jest proste, winni są jasno wskazani, wystarczy odsunąć “system”, ograniczyć migrację, rozprawić się z elitami i państwo zacznie działać. Tyle że po wyborach kończy się TikTok, a zaczyna Excel. Saksonia-Anhalt jest idealnym miejscem do takiego testu. Land się starzeje, traci mieszkańców i ludzi w wieku produkcyjnym, ma problemy z dostępnością lekarzy, opieką, szkołami, transportem oraz utrzymaniem usług publicznych poza większymi miastami. Do tego dochodzi słaba dynamika gospodarcza, zagrożony przemysł i rosnące zadłużenie samorządów. To problemy strukturalne, których nie da się rozwiązać wskazując wroga. I tu zaczyna się pierwszy paradoks AfD. Jedną z odpowiedzi na brak ludzi jest imigracja zarobkowa. Saksonia-Anhalt już dziś coraz mocniej korzysta z pracowników zagranicznych. Jeżeli AfD rzeczywiście zacznie realizować politykę odstraszania migrantów, może pogłębić dokładnie ten problem, który mieszkańcy odczuwają w przychodni, domu opieki, zakładzie pracy czy lokalnej firmie. Hasło “mniej obcych” zderzy się z pytaniem: kto właściwie ma tu pracować? Drugi paradoks jest finansowy. AfD obiecuje jednocześnie niższe obciążenia, rozbudowane świadczenia, wsparcie rodzin, inwestycje i poprawę usług publicznych. IWH wyliczał jeszcze przed wyborami, że sam program AfD pozostawia co najmniej 2,2 mld euro rocznej luki. To klasyczny populistyczny produkt polityczny: każdy dostanie więcej, nikt nie zapłaci więcej, a pieniądze pojawią się po usunięciu “marnotrawstwa”. W Polsce tę konstrukcję znamy bardzo dobrze. Najciekawsze będzie jednak to, czego AfD nie będzie mogła zrobić. Rząd landu nie ustala niemieckiej polityki zagranicznej, nie może samodzielnie wypisać Niemiec z UE, zmienić federalnej polityki energetycznej ani zrealizować dużej części antyimigracyjnej rewolucji. Gdy więc problemy pozostaną, AfD stanie przed wyborem: przyznać, że rzeczywistość jest bardziej skomplikowana niż kampania, albo znaleźć kolejnego winnego - Berlin, Brukselę, sądy, media i “deep state”. W Polsce znamy również ten etap. Dlatego nie zakładałbym, że rządzenie automatycznie zabije AfD. Populizm potrafi przeżyć własną nieskuteczność, jeżeli skutecznie przekona wyborców, że niepowodzenie jest dowodem działania spisku. PiS po ośmiu latach władzy nadal potrafi występować jako ofiara elit, Unii Europejskiej, sądów i mediów. Konfederacja również buduje atrakcyjność na prostych odpowiedziach na problemy, których rozwiązanie po wejściu do realnej władzy wymagałoby kompromisów, podatków, administracji i decyzji niepopularnych. Ale Saksonia-Anhalt może pokazać coś ważnego dla Polski. Populizm najlepiej testuje się nie pytaniem, czy lider mówi efektownie, ale czy po przejęciu odpowiedzialności poprawia codzienne doświadczenie obywatela. Czy łatwiej znaleźć lekarza? Czy szkoła ma nauczycieli? Czy firma znajduje pracowników? Czy gmina ma pieniądze? Czy inwestorzy przychodzą, czy uciekają? Czy młodzi zostają? W tym miejscu kończy się wojna kulturowa, a zaczyna klasyczna polityka. Największym zagrożeniem jest jednak to, że AfD może oblać egzamin z gospodarki i usług publicznych, a jednocześnie zdać egzamin z przejmowania państwa. Rząd landu ma realny wpływ na edukację, kulturę, administrację, policję, finansowanie organizacji i lokalne instytucje. Populista może więc nie naprawić przychodni, ale za to szybko przebudować otoczenie instytucjonalne tak, żeby kolejny wybór obywatela odbywał się już w gorszych warunkach demokratycznych. To również znamy i powinniśmy traktować bardzo poważnie. Wniosek: eksperyment w Saksonii-Anhalt może osłabić AfD tylko wtedy, gdy jej rządzenie będzie mierzone skutkami, a nie kolejnymi narracjami. Dla Polski to test szerszej tezy: czy wyborca populisty zmieni zdanie, kiedy zobaczy różnicę między łatwą obietnicą a trudnym państwem na zewnętrznym przykładzie. Nie ma żadnej gwarancji. Populizm nie ginie od zderzenia z rzeczywistością, jeżeli potrafi tę rzeczywistość skutecznie przepisać na kolejną opowieść o wrogach. Ocena Doświadczeń Obywatela: 4/10 🟡 Rekomendacja: polskie partie demokratyczne powinny bardzo uważnie obserwować Saksonię-Anhalt i przestać odpowiadać populistom wyłącznie oburzeniem. Każdą prostą obietnicę trzeba sprowadzać do czterech pytań: ile to kosztuje, kto ma kompetencję, kto to wykona i jaki będzie mierzalny efekt dla obywatela. AfD może stać się dla Polski żywym laboratorium pokazującym, co dzieje się z populistycznym produktem politycznym po kliknięciu przycisku “wdrożenie”. — #PolitycznyUX

As the British government considers forcing British companies to boycott portions of Israel, it should be aware that a Florida law that I passed as a member of the Legislature would ban any British company forced to comply from doing business with any state or local government in Florida. It would also end any British business participating in that boycott from doing any business in Florida if it needed any official interaction with state or local government to operate (permits, tax collection). Florida is one of Britain’s largest trading partners. They should understand that their vanity project in support of Muslim terror could cost them billions of dollars. And for those who doubt the power of this policy, it was this same law that broke Airbnb’s misguided effort to boycott portions of Israel in 2019. They realized that this law would have bankrupted their company. Florida has made it clear. Any company — or nation — that boycotts Israel is boycotted by Florida.

We go all the time.

This is both an interesting experiment and a sign of a tsunami coming for academia. AIs retroactively reading the research and finding both opportunities and issues with published papers, then sharing those judgements publicly. d3jhl7jsny6f2h.cloudfront.ne…

Antonio Gramsci – The Most Dangerous Intellectual of the Twentieth Century. Not the most famous. Not the most read. The most dangerous and the most consequential – because he was the one who figured out why the revolution kept failing, and what to do instead. The man who invented the long march through the institutions. Everything that followed — the Frankfurt School, the Fabian Society’s operational model, the WEF formation pipeline, the captured university, the HR department enforcing approved speech — is downstream of what he wrote in a prison cell in Mussolini’s Italy, in code, between 1929 and 1935. 1. His central question: why hasn’t it happened? The working class was supposed to rise. The contradictions of capitalism were supposed to produce the revolution. They hadn’t – not in the West. Gramsci’s answer was precise and devastating: because the ruling class does not maintain power through force alone. It maintains power through cultural hegemony – the control of the ideas, values, and frameworks through which people understand the world. The worker who accepts that the existing order is simply how things are will not revolt, regardless of his material conditions. The revolution requires cultural change first. 2. The instrument was the long march through the institutions. Not the barricade. The school, the university, the media, the judiciary, the civil service, the cultural establishment – every institution through which a civilization transmits its values to the next generation. Capture these, fill them with people who share the counter-hegemonic project, and the cultural assumptions that maintain the existing order gradually dissolve. No barricades. No visible moment of rupture. Just the slow replacement of one cultural hegemony with another. 3. The educational capture was the masterpiece. Control the curriculum and you control the categories of thought available to the next generation. Not by telling them what to conclude – by shaping what questions they think to ask, what they consider obvious and what they consider unthinkable. The generation educated after the long march does not need to be told what to think. It thinks what it was formed to think – and experiences that thinking as its own. 4. He also theorized the organic intellectual – the person who translates the theoretical framework into stories and assumptions that circulate through the culture without appearing ideological. The film that makes the existing order seem absurd. The journalist who frames every story within the approved assumptions. Gramsci understood that culture is politics by other means – and that the side that controls the culture wins, regardless of who wins the elections. 5. This is not a conspiracy theory. It is a published, documented, widely taught strategy that the left implemented consciously across the entire Western world. The 1968 generation put it into practice in the universities. They became the professors, the journalists, the civil servants, the judges, the HR directors of the decades that followed. The march took fifty years. It worked. 6. Mussolini’s prosecutor said at his trial: "We must stop this brain from functioning for twenty years." The brain did not stop. It produced thirty-three notebooks – smuggled out, published, and became the most widely read Marxist text in the Western academy after Marx himself. Gramsci died in 1937, six days after his release, at forty-six. He did not see the march he theorized. He did not need to. 7. Every captured institution, every transformed curriculum, every HR department enforcing approved speech, every content moderation policy suppressing the unauthorized voice – all running the program Antonio Gramsci designed in a prison cell, by a brain that was supposed to have been stopped. It wasn’t. And neither was the march. Until now – because the distribution monopoly that made its outcomes enforceable is cracking. The counter-march has begun. It just doesn’t have a name yet.

Japan kennt die Erklärung Deutschlands & sichert 🇩🇪 seine Solidarität zu. Wir beobachten die Auswirkungen des Vorfalls genau & sind besorgt über das Vorgehen Russlands, das zu einer Eskalation führen kann. In Kooperation mit der G7 & Staatengemeinschaft wird 🇯🇵 adäquat reagieren.

A U.S. judge’s rejection of a forced breakup of Google has made the European Commission’s life a lot more difficult. That decision leaves the EU alone, at a time of transatlantic discord, in advocating that the online advertising giant break itself up. politico.eu/article/us-court…

🚨Recent satellite imagery suggests that the Department of War has conducted a covert dredging operation to open up a never-before-used shipping corridor through the Omani side of the Strait of Hormuz. The corridor in question is an approximately 1,600-foot-wide waterway with a natural depth of about 93 feet, meaning that only a small amount of dredging would have been necessary to make it safe for VLCCs (Very Large Crude Carriers). Worth noting, ships navigating this corridor remain completely outside the Iranian regime’s line of sight due to the Omani island of Jazirat Musandam and the curvature of the Earth. Follow: @MorseReport

In fact, we have only removed Slovenia from the vicious circle of losing credibility in the face of constant disproportionate condemnations of Israel for every move. While the Brussels bureaucracy remains silent about the extermination of entire villages of Christians in Nigeria, the massacres of its own people by Hamas in Gaza, massacres in Iran or the increasingly frequent anti-Semitic outbursts in Europe, it reacts to every announcement by Israel that it will build some kind of village. The use of double standards has brought the so-called EU foreign policy to a state of near irrelevance. While a single word from the US president can cause a change in energy prices, the EU's empty foreign policy messages do not change or solve anything.

ELIMINATED ❌️ The Hamas terrorist Abdul Rahman Majdi was permanently neutralized by the Israeli Defense Forces in the Gaza Strip. ONE. BY. ONE. 💥